Werkgever discrimineert zwangere vrouw

Wat dacht je van het uitstellen van loonsverhoging totdat je weer terug bent? Ook heel motiverend voor iemand die met verlof is. Die paar procentjes... Alle collega's krijgen het per 1 januari, maar jij bent er niet en krijgt het pas met ingang van je eerste werkende maand. Geweldig signaal richting die medewerkster, NOT. Of je vertrouwt er niet op dat iemand terugkomt, of je bent gewoon een kostenjager die overal waar te snijden is, wilt snijden. Of beide natuurlijk. ;-)

Wat verwacht je dan? Moet een werkgever iemand die haar prioriteiten bij haar eigen zaakjes legt dan extra belonen? Je wilt werken of niet, en niet continue van die afwezigheid om eigen dingen te doen (lees: kinderen krijgen).

Het blijft verbazingwekkend hoe een zwangerschap eenzijdig bij een vrouw wordt gelegd: de man heeft ook zijn zaadje bijgedragen. Elke man vergeet, dat ook hij op de wereld is gezet en dat daarvoor een vrouw het nodige heeft moeten verzetten letterlijk en figuurlijk.

Mijn idee: laat elke man die een kind erkent en waarvan de vrouw minder gaat werken, laat die man ook evenredig veel minder gaan werken. Op die manier krijgt hij ook een stuk zorg in handen of is het zijn zorg dat hij minder werkt.
Is het niet opvallend dat veel (top)managers gauw drie tot vier kinderen hebben met de vrouw thuis?! Wanneer de mannen minder moeten gaan werken, krijgen zij meer begrip voor vrouwen die een dubbele baan hebben (thuis + arbeid). Ik denk dat deze managers heel snel nieuwe regels zullen doorvoeren, die zorg en werk meer in balans zullen brengen. Managers moeten kennelijk zwangerschap en de verantwoordelijkheid voor een kind eerst aan den lijven moeten ondervinden.

P.S. Zodra ik zwanger werd, werd er enorm veel druk op mij uitgeoefend: zo werd ik b.v. gedwongen om tijdens mijn zwangerschapsverlof een onzinnige vergadering bij te wonen aan de andere kant van het land. Mijn baby heb ik vanwege de borstvoeding dus mee moeten nemen. Voor een opvolger was al gezorgd, alleen moest ik nog even ontslag nemen: dat deed ik niet.

Kinderen krijgen doe je als man en vrouw samen, en de zorg zou in principe ook door beide partners gegeven moeten worden. Aangezien de maatschappij ook voordeel heeft bij de geboorte van kinderen, mag die ook best wat bijdragen, bijvoorbeeld door middel van goede opvang voor kinderen (niet alleen van 9 tot 5). Op die manier hoeven ouders op hun werk ook wat minder snel verstek te laten gaan vanwege zorgtaken.

De rol van werkgevers zie ik echter als veel kleiner. Als man en vrouw binnen een relatie niet tot een goede verdeling komen, is dat vooral hun probleem. En ja, in de praktijk delft de vrouw nu vaker het onderspit. Het lijkt me echter onwenselijk dat werkgever of wetgever zich daarmee gaat bemoeien.

Het lijkt me goed dat werkgevers werknemers mogelijkheden geven tot part time werken. Op die manier zijn ze voor meer mensen aantrekkelijk als werkgever, en zullen ze makkelijker personeel vinden, zeker met de vergrijzing. In een veranderende arbeidsmarkt moet je je als werkgever aanpassen.

Aan de andere kant is er niets vreemd aan dat een werkgever een zwangerschapsverlof lastig vindt: het is gewoon lastig. Ze moeten een positie voor een periode van vier a vijf maanden opvullen. Te kort om iemand voor in dienst te nemen, dus dat zal vaak flexibel opgelost moeten worden. Dat kost geld.

Als directeur van een kleine organisatie voelde ik me behoorlijk gepakt door de zwangere vrouwen. Hun mannen bleven fijn werken, en leverden niets in. Hun werkgevers dus ook niet! Mijn organisatie was werkgever van de vrouw en mocht dus opdraaien voor het zwangerschapsverlof, de vervanging, de kosten van werving en selectie en later voor het deeltijdwerk dat de vrouw natuurlijk opeiste.
Dat gebeurt je drie keer, en dan neem je de volgende keer een man aan. Die neemt een dag vrij voor de bevalling en dat is dat.