Waarom het mij niet uitmaakt waar ik volgend jaar woon
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
23-01-2012
| Reacties: 6
|
 Mail dit artikel
Is Dieuwke een ijskonijn omdat ze zonder problemen overal ter wereld kan wonen? ‘Gelukkig hecht ik me niet aan bakstenen.'
We zijn in Nederland op homeleave en één van de dingen op mijn to-do lijstje is de vieze lucht van Delhi van mijn huid af laten schrobben. De schoonheidsspecialiste vraagt me de oren van het lijf. Hoe is het dan in Delhi, en hoe vinden de kindjes het, en is het er druk en hoe lang blijven jullie nog?
Ik weet één ding zeker: volgend jaar om deze tijd wonen we niet meer in Delhi. Dan zit de termijn erop. Wat er dan volgt en waar we wonen, dàt weet ik niet. En het duurt nog wel even voor er ook maar iets bekend is. Zo gaat dat.
Nou, ik zou het niet kunnen, mompelt de schoonheidsspecialiste ontdaan.
Nou, het valt best mee hoor, zeg ik. Je pakt gewoon de spullen die je nodig hebt en vertrekt. Twee keer per jaar hobbel ik dan met wallen onder mijn ogen van de nachtvlucht naar buiten op Schiphol en vind daar Nederland precies zoals ik het achterliet. Met iedereen gezond en nog keurig binnen de landsgrenzen. Geen kunst aan. Je stapt in je (huur-)auto en kachelt langs voor een kopje thee, een middagje ouwehoeren of een stevige wandeling over het strand. En als je een beetje goed bent geweest in het bijhouden van Facebook, e-mail en Skype (en dat ben ik), is het net als altijd. Ik ga zelfs nog naar dezelfde tandarts en schoonheidsspecialiste. Alleen ben ik nu op vakantie en niet thuis-in-Delhi.
Ze hoort me aan, vol ongeloof. Ze vindt me gek, een ijskonijn. Hoe vaak was ik ook alweer verhuisd? Juist ja, dat bedoelt ze. Dat dat altijd om praktische redenen was, voor werk of studie, maakt geen verschil. Geen enkele reden is in haar ogen goed genoeg om het warme bad en de bekende omgeving te verlaten. Ik hecht me niet, meent ze. Niet aan mensen en niet aan mijn ‘thuis'.
Dat heb ik vaker gehoord. Omdat ik in een ander land woon en toch nog glimlach en er best gezond uitzie, zal ik mij wel niet goed hechten of erger nog ‘onthecht zijn'. Er moet haast wel iets mis met me zijn om ‘zomaar' te weg te gaan. Zelfs toen ik nog binnen Nederland verhuisde, kreeg ik vaak verbaasde reacties als ik vertelde dat ik naar een andere stad vertrok. Alles achterlaten? Tsssj...Nou nou...
Maar nee, ik ben niet gek, ik ben gelukkig. Gelukkig hecht ik me absoluut niet aan bakstenen. Een huis is een fijn huis (of niet) met een mooie ligging (of niet) in de buurt van familie of vrienden (of niet) maar in ieder geval in de buurt van school of werk. En vrienden en familie, werkelijk, die kan ik dagelijks spreken via alle mogelijke kanalen. En regelmatig zien. Een band, een echt goede band met mensen, die zit 'm niet in de dagelijkse prietpraat, maar in hele andere dingen. In luisteren, in delen, in steunen als dat nodig is. Ik kan helaas niemand meer even uit de brand helpen als er een gebroken been is, een ziek kind of een kapotte auto. Maar betekent dat dat ik een slechte dochter of vriendin ben geworden? Ik betwijfel het. Of nee, ik denk er niet eens aan. Dat is namelijk niet zo.
En als we hierna in Barcelona, Badhoevedorp of noem iets geks, Beijing komen te wonen, maakt dat voor mij dus gelukkig geen enkel verschil.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Bert | 23 januari 2012 (11:27)
Het is vandaag Chinees Nieuwjaar; vandaar een passend Chinees spreekwoord, al heb ik het nooit in een andere taal dan het Engels gezien. "A tree often transplanted bears little fruit".
Het is goed om af en toe een langere periode van stabiliteit te hebben, waarin nieuwe, diepere vriendschappen kunnen ontstaan in de omgeving waar men dan woont. Oude vriendschappen en familiebanden zijn natuurlijk belangrijk, maar wie iedere twee jaar verhuist, mist de kans om over een langere periode gezamenlijke ervaringen op te doen met mensen in de omgeving waar men dan slechts kort woont.
Kung hei fat choy!
Marloes | 23 januari 2012 (16:05)
Zo ben ik opgegroeid. Maximaal 4 jaar in een land, tussen mijn 4e en 20e levensjaar. Daardoor spreek ik nu accentloos 5 talen en heb ik verschillende culturen en mensen leren kennen. Customer service, bijvoorbeeld, betekend heel iets anders voor een Amerikaan dan voor een Zwitser.
Daarnaast kijk ik in tegenstelling tot mijn in Nederland opgegroeide leeftijdsgenoten verder dan mijn land lang is. Er zijn momenteel geen functies in mijn afstudeerrichting te vinden in Nederland. Easy, even een visum regelen en mijn vriend en ik zijn op weg naar Canada. Waarom hier geld sprokkelen als je daar om "mij" staan te springen en er een riante salaris tegenover zetten?
Wat zijn "langere perioden"? De meeste kennissen vallen op den duur weg, maar de ECHTE vrienden, waar je die diepere band me hebt, die blijven. Die band is er, die is niet te kweken. Niet echt. Mijn beste vriendin woont al 13 jaar niet in hetzelfde land als ik.
Stabiliteit zit 'm voor mij niet in het land/het huis waarin ik woon. Mijn familie en mijn partner zijn mijn rotsen, mijn stabiliteit. Ik moet er niet aan denken de rest van m'n leven op een plek te wonen als er ZOVEEL moois is in de wereld waar een vakantie geen eer aan doet! En de kansen die je misloopt!
Ingrid | 23 januari 2012 (20:22)
Helaas voelden wij ons na 4 jaar in het buitenland wel degelijk onthecht en misten we contact in levenden lijve met vrienden en familie. Al woonden we nooit direct bij elkaar om de hoek, het is nu toch weer veel gemakkelijker om met elkaar af te spreken. Niet iedereen is er geschikt voor om het eigen land te verlaten. Wij zijn dus weer teruggekeerd.
Ik heb echter absoluut geen spijt van deze ervaring, want het heeft mijn blik ontzettend verruimd. Veel dingen, die ik vanzelfspekend achtte, bleken juist typisch Nederlands te zijn. Ook heb ik vloeiend een andere taal leren spreken en schrijven, altijd nuttig. En ik waardeer Nederland nu veel meer dan daarvoor.
arno_vos | 23 januari 2012 (20:30)
@Bert. Hong bao na lai !
@Marloes. En toch zijn er ook mensen die juist erg zenuwachtig worden van dat verhuis en gedoe. Het klinkt allemaal ontzettend mooi, maar net zoals die diepere band tussen vrienden waar je over schrijft is (geografische) mobiliteit niet aan te leren of te kweken. Je hebt nu eenmaal huismussen en wereldreizigers, en alles daar tussen in.
Dina | 25 januari 2012 (11:38)
Beste Dieuwke,
Ik herken me in jouw verhaal. ik ben Nederlandse van Kongolese afkomst en ik heb heel erg naar mijn zin in Nederland. Veel mensen vinden mij gek als ik hun vertel dat ik de sfeer in Kongo niet mis, het tropische weer kan mij ook gestolen worden. Het is bizaar hoe mensen hun eigen angst en bekrompenheid op iemand anders projecteren.
Sandra | 9 februari 2012 (20:59)
Ik zoek ook een goed opgeleide man met wie ik de wereld rond kan reizen. Waar heb jij je man ontmoet?
|
