Taboe op de werkvloer: ik wil geen manager worden

Bijzonder dat ambitie toch altijd wordt uitgelegd als hoger, meer en verder. De hele dag met een zak chips en een krat bier voor de TV hangen is *ook* ambitie. Tevreden zijn met het werk dat je doet, waarin je je ei kwijt kunt, en hopen dat je dat tot je pensioen mag blijven doen is ook ambitie.

@ Peter van Veen: mee eens. Mevrouw van Turenhout gaat in haar column de fout in door een stromanredenering aan te halen:

"Zo gaat dat. Een van die ongeschreven regels. Niet leidinggeven = geen carrière."

Um...nou nee. Wellicht heb ik een wat vertekend beeld, omdat ik veel vrienden heb die in de non-profitsector werken (en ikzelf ook), maar dit beeld is pertinent onjuist. Mijn ervaring is juist dat mensen over het algemeen helemaal niet zitten te wachten op een managementjob vanwege de grotere hoeveelheid uren (bijv. omdat ze een gezin hebben) en het feit dat er dan vaak van zowel boven als onder tegen je aan wordt geschopt. Je doet het immers niet snel goed.

Nu ik er zo over nadenk, ken ik vrijwel niemand in mijn directe omgeving die voldoet aan de omschrijving van zo'n carrièretijger. Ik vermoed dat die zeldzamer zijn dan over het algemeen aangenomen wordt.

Dieuwke heeft gelijk. Helaas of natuurlijk. Niet willen managen wordt gezien als ambitieloos. En dan kunnen de reageerders het daarmee oneens zijn (wat het ook is, ambitie is niet gelijk aan leidinggeven), maar toch wordt het zo gezien. Zo gaat het toch wel vaker en dat weet ook iedereen: misschien is het niet zo, maar daarom gaat het nog wel zo. Misschien een verklaring voor incompetente managers.

De kern van bovenstaande artikel is dat 'de vriendin' waarschijnlijk niet geïnspireerd is door de bestaande managementstijl binnen de betreffende organisatie en daardoor zich ook niet tot de rol van 'manager' voelt aangetrokken.

De twee oplossingen zouden dan ook kunnen zijn: verander die boel of vertrek. Maar zo te lezen, heeft de bestaande cultuur en non-energie haar werk al gedaan en/of heeft ze waarschijnlijk ook niet de potentie om tot dergelijk gedrag te komen.

Soms kan je ook beter met een zak chips en een krat bier voor de TV blijven hangen...

Inderdaad ook ik moet Dieuwke gelijk geven. Heel herkenbaar verhaal. Zelf wil ik ook liever "carriere maken" door mij te verbreden en verdiepen ipv door leiding te geven. Zie daar het einde van mijn carriere: er wordt meteen gezegd dat je op lange termijn niet in het bedrijf past! Alsof er geen andere mogelijkheden zijn, tja wie zong het ook al weer: the only way is up, en up dat betekent leidinggeven...

Ik heb persoonlijk ook ervaren dat wat Dieuwke schrijf, klopt. Maar ik ben dan ook 'opgegroeid' in de private sector, en blijkbaar in een sociale groep waar de carriere als toch wel erg belangrijk werd ervaren, net als Dieuwke overigens.
Ondertussen ben ik mij daar persoonlijk van aan het losweken, maar ervaar in het werk mn nog steeds dat de verhalen waar de $-tekens (verre reizen, IT gadges, en in mindere mate auto's) van af druipen bij de collega's onderling erg tot de verbeelding spreken.
Dus waarschijnlijk klopt de reactie van L. Nederkoorn ook, in de non-profitsector.

Peter van Veen heeft gelijk. Ik ben leraar en mijn ambitie is: een hele goede leraar zijn met tevreden leerlingen die goed scoren en van mijn vak houden. Naar de top? Directielid? Ik kijk wel uit, ik doe liever werk wat ik echt nuttig en mooi vind. En die centen die ik zo misloop mogen ze in het water gooien. Ik ben niet rijk, wel rijk genoeg. Vooral degenen zonder gewicht drijven naar de top. Een top ver van mijn geweldige leerlingen af.

Carriere maken is jezelf blijven ontwikkelen en doen wat je leuk vindt ongeacht wat de buitenwereld hiervan vindt. En ja de buitenwereld vindt status, geld, auto's buitenlandse reizen ofwel hogere functies belangrijk (hoe bekrompen....want....) maar wat jezelf vindt is het allerbelangrijkste. Wil je directeur worden, ja dan moet je ook weleens dingen doen die je niet leuk vindt, maar als leidinggevende heb je ook de positie om dingen te veranderen, dus grijp die kans.....................als dat is wat JIJ wilt!

Bij Unilever hebben ze een niveau gemaakt voor dit soort mensen, daar is het niveau van "ässistent Manager", dat betekent in de praktijk dat je werk krijgt op managersniveau, mar geen mensen onder je krijgt. UItstekend voor mensen met bekwamheden en ambities, maar niet de ambitie on andere mensen "aan te sturen" ofwel te bedillen en te betuttelen. "Leidiggevenden" zijn er toch al veel te veel, het overgrote deel van de mensen is, mits ze daartoe de kans krijgen, zeer goed in stat zichzelf "aan te sturen" zonder daarvoor duurbetaalde stuurlieden nodig te hebben.

Typisch een vrouwen klacht.
We (vrouwen dan) willen wel alle lusten maar niet de lasten.
Nu is er weer een nieuw hoofdstuk in het Grote Klaagzangboek der Vrouwen toegevoegd.
We willen wel directeur willen worden maar er niet de meters en uren voor willen maken die bij die functie horen, onder andere fatsoen leren leidinggeven / managen van een afdeling, divisie of whatever.
Rara hoe zou het toch komen dat er nauwelijks vrouwen in de top zitten.

Diana: Klopt. Er zijn slechts weinig mensen geschikt als leidinggevende, net zoals er maar weinig geschikt zijn als consultant, productiemedewerker of minister. Ieder zijn ding. Maar er zijn wel onzettend veel leidinggevenden, waarvan de meerderheid (!) dus niet geschikt en/of andere dingen aan het doen is. De verhouding chiefs/indians is geheel scheefgegroeid. Zie in dit verband ook de reactie van van den Berg.

@Rob.
Wat een ongelofelijke onzin kraam je uit !!
En nee........ ik ben geen vrouw. Ook niet stiekem.
Ik ben er van overtuigd dat meer dan de helft van de werkende mensen er zo over denkt, maar het niet durft zeggen omdat het niet chique of ambitieus is.
Ik zeg....... werk om te leven en niet andersom en kijk diep in het hart van verreweg de meeste managers. Die denken er precies hetzelfde over maar hebben niet de ballen of het verstand om er ook naar te handelen want o jee........... wat zullen de buren denken als ik opeens weer in een opel van 5 jaar oud rijd ipv in een nieuwe BMW !!??

Wat ik niet snap, is dat de vriendin blijkbaar niet (meer) wil managen, maar wel directeur wil worden ? Volgens mij is dat ook managen, maar dan in het kwadraat ! En dat zou dan wel leuk zijn ?
Heeft ze wel een reeel beeld van de functie "vooral met inhoud bezighouden: de strategie en de cijfers" ? het zou zo maar kunnen zijn dat daar de specialisten zich daar mee bezighouden, en een directeur het moet begrijpen, besluiten & uitdragen.
Waarom wil ze directeur worden ? voor het geld, de status, de invloed, of de inhoud ?
Als het om de inhoud zonder de macht gaat, wordt staffunctionaris ! als het om de positie gaat, moet je de rest voor lief nemen.

Managers; vermijd ze!
Streef naar een manager-vrije werkomgeving.

And after a while, you can work on points for style
Like the club tie, and the firm handshake
A certain look in the eye, and an easy smile
You have to be trusted by the people that you lie to
So that when they turn their backs on you
You'll get the chance to put the knife in.

management is een synoniem voor goudzoeker.
Zijn prioriteiten liggen niet bij het bedrijf maar bij zijn eigen profiel.
Simpele oplossingen bestaan niet meer, omdat deze financieel te weinig opbrengen, complex betaald gewoon beter en levert meer rendement en status op.

Managers houden niet van andersdenkenden en eigen inbreng, tenzij ze zelf hun taak niet onder controle kunnen krijgen, dan hanteren zij het complexe begrip LEAN management.

Een bedrijf zonder management is een bedrijf met lage overheadkosten en hoge betrokkenheid van zijn uitvoerende en verantwoordelijke werknemers.

De koers wordt hier niet bepaald door managers, maar simpelweg door natuurlijke leiders die de ruimte hebben gekregen hun verantwoordelijkheid te nemen.
Deze bedrijven hebben vaak een echte eigenaar en geen werknemer die zich directeur/eigenaar noemt met de luxe geld uit te geven dat niet van hem is.

Wellicht zal de reactie van de managers op dit verhaal zijn dat deze te simpel wordt voorgesteld en dat het probleem wel wat complexer is. :-)

Volgens mij zijn er op elke hoek van de straat managers te vinden, maar "Geniale Gekken" zijn uiterst spaarzaam.

Dus vanuit een redenering voor baangarantie ben ik liever een Geniale Gek.

En ja, ik heb managers zien komen en gaan en ja aan mij is ook meer dan eens de vraag gesteld of ik meneer wel als mijn manager wil/zie.

Dus managers: Er zijn ook andere krachten binnen een bedrijf werkzaam die wellicht wel eens grater en sterker kunnen zijn dan de BAAS zelf!

Ik heb zelf 2.5 jaar een leidinggevende functie gehad, maar werd moe van alle vergaderingen, alleen maar praten over werk, achter problemen aanlopen, druk van boven om meer te doen met minder mensen, druk van onder, reorganisatie doorvoeren, resource planningen maken etc. Walg. Mijn conclusie was dat ik dit niet nog 30 jaar zou volhouden, dus ik heb het opgegeven en ben weer inhoudelijk aan de slag gegaan.

UIteindelijk duurde het wel een tijdje voordat ik me ook geen leidinggevende meer voelde, maar daarna begon ik weer veel meer plezier te krijgen in mijn werk. Uiteindelijk is de vraag hoeveel je wilt opofferen voor een carriere? Als je leidinggeven leuk vindt zou ik zeker die richting in gaan, maar als blijkt dat je het niet leuk vindt kun je jezelf afvragen wat je nou belangrijker vindt in het leven: carriere of levensgeluk?