Met alles breken en gaan reizen, alleen voor lafaards

behoorlijk van 1 kant bekeken. ik zie je punt wel hoor, maar ik krijg hier wel weer zo'n 'doe mee met de maatschappij, anders ben je lui en afvallig' gevoel van, terwijl soms met alles breken heel nuttig kan zijn.

Maar voor wie is dat breken zo nuttig? Voor jezelf, OK, maar als je huis en haard achterlaat in de prut dan hebben die er weinig voordeel van, in tegendeel. Het is dus alleen voor jezelf.

Doorploeteren en gewoon je verantwoordelijkheden dragen en dingen verbeteren in plaats van weg te lopen, het is allemaal weinig heroïsch maar wel wat de gewone dingen draaiend houdt. Met alles breken en zomaar wat gaan doen, lukt toch vooral bij de gratie van de mensen die wel gewoon doorgaan met hun verplichtingen (en haar bv. een makkelijk baantje bezorgen...). Die saaierds, op wie neergekeken wordt maar die ook wel geacht worden in te springen als het even tegenzit, natuurlijk.

En als ze nergens op terugkijkt dan vraag ik me serieus af wat zo iemand daar dan van leert.
Nee Dieuwke, ik heb het ook niet zo op mensen die alleen maar bezig zijn met zichzelf goed voelen. Ik kan me je gedachtengang van bewondering via verbazing naar irritatie wel goed voorstellen. Met moraalridder (ook zo'n woord waar men je graag de mond mee snoert) heeft dat trouwens weinig te maken.

Ik vind dit ook echt een heel slecht stuk. Je praat over 'uitdiepen' en uitzoeken hoe haar leven zo'n bagger heeft kunnen worden, maar het is minstens zo belangrijk om eens even goed 'uit te diepen' wie je werkelijk bent en wat je wilt in het leven. 's Morgens naar je werk gaan met een ellendig gevoel lijkt me ook geen fijn leven.

Ben het helemaal met Karin eens. Soms is het nodig om met alles te breken, op zoek te gaan naar jezelf, jezelf terug te vinden, tot nieuwe inzichten te komen. Dit om vervolgens weer waarde en meerwaarde te kunnen hebben voor mensen om je heen en de maatschappij.
Het getuigt juist eerder van lef en moed. Er zijn voorbeelden van erg succesvolle mensen die om dat hoge doel (privé of werk) te bereiken, eenzelfde besluit hebben genomen.

Mensen veroorzaken helemaal geen schade door hun huur en/of baan op te zeggen en kleding en boeken weg te geven. Hoogstens gooit deze vriendin haar eigen glazen in, vindt ze de komende jaren geen interessante baan of andere bezigheid, verdient ze een hongerloontje en vindt ze geen huis/appartement van eenzelfde standaard als ze vroeger had, nadat ze haar spaargeld opgesoupeerd heeft.

Het verbreken van een (liefdes)relatie is van een andere orde. Daar moet je inderdaad niet blasé over doen. Maar hier is het lichtpunt dat ze de relatie in een relatief vroeg stadium verbrak in plaats van tegen beter weten in voort te modderen, de relatie ondertussen steeds verder vooruitstuwend omdat de buitenwacht dat verwacht, tot ze getrouwd is en er kinderen in het spel zijn, de bom barst en een huwelijk op de klippen loopt. Dat deze vriendin geen redenen aandraagt waarom ze de relatie beindigde is veelzeggend: waarschijnlijk kon ze ook niet zeggen waarom ze de relatie in stand zou houden toen ze deze nog had. En dat is een veel groter probleem.

Typisch gevalletje burn-out gevolgd door of misschien wel het resultaat van een midlife crisis. Dit is vaak het gevolg van een sluimerende depressie die zich op een gegeven moment in een explosieve openbaring manifesteerd. Dit schijnt overigens 25% van de mensen te overkomen en sommige in ergere mate dan anderen.
Ik las ergens dat mensen die dit overkomt dit als een emotionele coming out zien en zich een aantal jaren in een totale euforie bevinden. Tot de realiteit ze inhaalt en dan vinden de meesten hun plekje en hebben ze berusting in het leven dat ze gegeven is en soms niet.
Uit eigen ervaring weet ik intussen de vraag te beantwoorden , hoe lang kun je in Thailand op het strand blijven rondhangen tussen alle andere beachbums terwijl je vrienden in nederland hun kinderen naar school brengen braaf naar hun werk gaan en zorgen voor hun gezin.
Op een gegeven moment realiseer je je dat je in een illusie leeft en ga je weer terug naar huis of wat er dan van over is en probeer je weer de draad op te pakken.
Nu zonder die tomeloze ambitie om the greatest financial manager ever te worden met alle gezeik van dien en met als nieuw doel werken is om geld te verdienen en werk en een overmatige ambitie is niet het doel op zich.
Been there, done that, got the T-shirt.

Ik kan je reactie ook begrijpen Dieuwke, zeker als iemand vraagt je aan een baan te helpen, aangezien je recruiter bent geweest. Dan heeft dat jaar vrij om Azie te doen en uit te vinden wat zij echt wil niet veel geholpen, want wat voor baan/toekomst wil ze nu wel?
Echter zijn er inderdaad ook succesverhalen/positieve ervaringen met "Azie doen". Zo heb ik zelf, weliswaar met relatie en een baan bij thuiskomst, eens 4 maanden gereisd in Azie, me helemaal zen en in het nu gevoeld, en heeft die tijd me geholpen bepaalde beslissingen in mijn Nederlandse leven te nemen. Een aantal ervaringen van die reis (en de reizen erna) gebruik ik ook vandaag nog in mijn huidige leven bij mijn andere baan, maar nog steeds met zelfde relatie :-).

Een beetje rondreizen, en weer terugkomen en dan weer aan de slag gaan, dat stelt niet zoveel voor... Dat doen zoveel mensen, is ook niet tragisch. Als je denkt dat daardoor je hele leven verandert... nou nee. Het verandert gewoon voor de periode die je weg bent, en daarna ga je weer verder. Misschien met een paar andere inzichten, maar echt niet compleet op z'n kop.

En breken met alles... Tja, dat betekent contacten verbreken. Contacten verbreken is helemaal niet lef hebben. Alles verbreken is het makkelijkste dat er is. Niet voor niks verwateren zoveel vriendschappen tegenwoordig, omdat er geen tijd meer ingestoken wordt. Dat gaat bijna vanzelf, zelfs als je het niet wilt. Een andere weg inslaan in je leven, en extra moeite doen om die contacten toch te behouden, dat is veel moeilijker! Dat kost energie en tijd en doorzettingsvermogen... met alles breken is eigenlijk de makkelijkste weg die er is. Het levert je ook niet zoveel op uiteindelijk. Als je terugkomt ben je in alle opzichten alleen...

@ Frank: zeker geen slecht stuk. Je ellende neem je op die reis toch mee. Na een jaar val je in een gat. Als je zó alles relativeert en afdoet als 'middelmatig', dan heb je duidelijk verkeerde keuzes gemaakt. Het kán zin hebben om een heel ander leven te gaan leiden.
Of het getuigt van zwakte of sterkte? Het is erg dubbel, zo'n besluit.

Ik mis zelfs de kleinste vorm van onderbouwing in dit stuk. Wat wil je precies zeggen? behalve dat reizen voor lafaards is? Tuurlijk bied alles opgeven en heil gaan zoeken in India niet de oplossing voor dingen waar je ontevreden mee was...het kan wel enorm helpen. Na mijn studie ben ik een half jaar door azie gaan reizen. Ik was 21, ging voor het eerst in mn eentje weg en was zo naief als ik weet niet wat. Ik heb zo ontzettend veel geleerd die maanden: je langere tijd voortbwegen in een samenleving die compleet haaks staat op die van jou, armoede, geschiedenis, taal, muziek, natuur.
je word ondernemender en zelfstandiger, en leer beter omgaan met stressvolle situatiies, om maar een paar voorbeelden te noemen.

Toen kwam ik terug in Nederland. De economische crisis had net toegeslagen, er was geen werk in mijn sector. Ik bleef het proberen, ging ondertussen terug de horeca in en had hier en daar aan administratieve functie. Best okay om daar ervaring bij op te doen, maar niet meer dan dat. Mijn tijdelijke contracten werden niet verlengd en stond opeens op straat: wegbezuinigd. Ik had een jaar lang alles er aan gedaan, het werd niks. Toen heb ik besloten om weer weg te gaan. EEn jaar lang heb ik 50 uur per week gewerkt om dit geld bij elkaar te sparen, en in december vorig jaar vertrok ik weer. Wat een enorme opluchting. Ik heb ruim 8 maanden in midden amerika gereisd en jawel, gewerkt. Ik heb een andere taal geleerd, een hele hoop dosis mensenkennis opgedaan, volop genoten van mijn leven. Ik leer het beste door trial and error, en reizen is voor mij een belangrijk onderdeel daarin.
Hoe ik die totaal 13 maanden gaten in mijn cv verklaar? Extra taal geleerd, werkervaring in het buitenland opgedaan, interculturele competenties, opereren buiten je netwerk en comfortzone, etc etc.

Ik kan het iedereen van harte aanraden. Tuurlijk hoef je niet gelijk in je eentje jezelf te gaan vinden in een ashram in india (ik heb me doodgelachen om de mensen die ik daar tegenkwamen die dachten dat dat DE oplossing voor al hun problemen waren). Iedereen heeft zn eigen vorm.
Ik gebruik de ervaring die ik heb opgedaan echt dagelijks in mn werk, en merk ik dat ik qua levenservaring vaak een streepje voor heb op werkende leeftijdsgenoten die deze reizen totaal niet hebben gemaakt. Ik heb inmiddels een erg leuke baan waar ik veel kan leren. Of ik m over een jaar nog heb? Ik weet het niet. Zolang ik niet ben uitgeleerd zal ik voorlopig wel blijven. Ik ben wel erg blij dat reizen me heeft laten inzien hoe ontzettend verstikkend honkvast af en toe kan zijn

wat een vooringenomen flutverhaal van zo'n dertien-in-een-dozijn columnist(e);
en maar geiten blah-blah-blah.....
je krijgt zeker betaald voor dit soort geklets ?

Ik ben het volledig met Huub eens
Iedereen kan dit soort verhaaltjes verzinnen
Dit past niet bij de doelgroepen van Intermediair