Waarom heeft mijn werkgever geen Wall of Shame?
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
21-02-2011
| Reacties: 6
|
 Mail dit artikel
Werknemers die fouten maken, moeten gekoesterd worden in plaats van afgeserveerd, vindt Dieuwke. 'Ze leveren het bedrijf zoveel op.'
Succes is heerlijk, succes is verslavend, en succes kent dan ook vele vaders.
Zo kent iedereen in mijn vriendenkring wel iemand die aan de wieg heft gestaan van de ooit zo immens populaire Senseo. Wie weet ken je er zelf ook een paar.
Niet dat al die mensen liegen, zo is het natuurlijk niet. Ga maar na: er is ten minste een persoon van R&D bij betrokken, iemand van een fabriek, van een reclamebureau, een medewerker van de marketingafdeling, een verkoper, een industrieel ontwerper, een... nou zo is het lijstje al eindeloos, laat staan als er per schakel niet een, maar zes of zelfs tien mensen aan bezig zijn.
Nee, dan een fout. Als succes vele vaders kent, is een fout een weeskindje.
Ik heb nog nooit iemand gesproken die openlijk voor een kapitale fout uitkwam. Laat staan die op zijn of haar cv zette.
En dat is ook niet zo vreemd. Bedrijven gaan namelijk heel anders om met succes dan met fouten. Eerst wordt tot op moleculair niveau uitgezocht waar de fout ligt, cq: aan wie die kan worden toegeschreven. Aan jou of aan mij? Aan Piet of Annelies? En als de schijnwerper van de Grote Misrekening op jouw bureau blijft hangen, ai ai ai, berg je dan maar! Geen manager die nog met uitgestoken hand op je af komt marcheren (of hoogstens met een uitgestoken gouden handdruk). Geen nieuwe gezichten die je ineens willen kennen. Geen grote glimlach uit onverwachte hoek. Als je geluk hebt, zijn betrokken projectgenoten zo loyaal om je een hart onder de riem te steken. Maar de fout mee claimen - zoals altijd zo royaal met successen gebeurt. Nee, dat niet.
Terwijl het zo goed is om flink en ongenadig onderuit te gaan. Eens goed met de handen in het haar zitten, grenzen verkennen, teruggeworpen worden op jezelf, een slapeloze nacht omdat je wilt weten of het ook anders had gekund, of alleen al die split-seconde dat je hart overslaat en het zweet je uitbreekt als je je realiseert dat iets Helemaal Misgaat.
Dat weet iedereen, maar waarom doen we er dan zo moeilijk over? Ook fouten zouden we moeten toejuichen, wat zeg ik? Uitmelken!
Want zolang blunders niet goed gecommuniceerd worden, niet gevierd en niet gedeeld, blijven mensen dezelfde fout maken, keer op keer. Hoeveel beter zou het zijn als iedere werknemer een andere fout maakte? Dat zou hun werkgevers nog eens wat opleveren!
Dus, hup, weg met die Wall of Fame waar de ‘medewerker van de maand' of olieverfschilderijen van oud-bestuursvoorzitters hangen. In plaats daarvan een prachtig uitgevoerde Wall of Shame, zichtbaar voor iedereen: Dieuwke heeft een grandioze rekenfout gemaakt, Sander een enorme inschattingsfout naar zijn klant en hier het geflopte nieuwe smaakje tandpasta, met de betrokkenen er glimlachend omheen.
Ik kan niet wachten op de eerste schouderklopjes in de gang: ‘Weet je, die fout die jij toen maakte? Ik heb'm net op tijd weten te vermijden! Dank je wel.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Rick | 21 februari 2011 (12:15)
Goed stukje Dieuwke, moet hier nog werken met mensen die of niet communiceren (aziatisch) of structureel beweren dat ze nooit fouten maken (noorderling). Denk ik altijd bij mezelf; dan zal je ook wel geen donder uitvoeren en idd. koffiepauzes en lange lunches zijn zijn favoriete bezigheid. Krijg hier altijd het gevoel dat als ik een fout toegeef dat het meer een soort overwinning voor ze is dan een leermoment. Dit haalt de passie wel doeltreffend uit je werk.
Thomas | 21 februari 2011 (13:11)
Hi Dieuwke, helemaal met je stuk eens. Wellicht kun je een betere naam voor de "Wall of Shame" verzinnen die het iets aantrekkelijker maakt om je fouten op te hangen, bijvoorbeeld "wall of adversity" of "the what we know what doesn't work wall".
Edo de Roo | 21 februari 2011 (15:19)
Je hoeft natuurlijk ook niet trots te zijn op je fouten, maar het spreekwoord is wel "wie niet werkt maakt ook geen fouten".
Ik werk in de IT, en bij iedere implementatie gaat er van alles fout. Sommigen houden er van bij iedere fout te kijken wie er schuld zou kunnen hebben. Maar daar los je niets mee op, de fout is al opgetreden, is vaak toch maar eenmalig en onherroepelijk, en de oorzaak dubieus.
We zeggen dan nog wel eens, als iemand toch een zondebok zoekt: "Het maakt me niet uit wie er schuldig is, maar wel wie het op gaat lossen, en hoe". Je werkt immers toch als een team, en daar wordt je uiteindelijk op afgerekend, op je prestatie van het team.
Pas bij hele grote fouten, ook wel blunders genaamd, heeft het zin om met het vingertje te gaan wijzen. Maar ook daar lijkt mij een "wall of shame" niet op zijn plaats. Men leert van zijn fouten, en zo niet, dan moet je zo'n iemand uit je organisatie halen.
Ingrid Damen | 21 februari 2011 (16:22)
Hi Dieuwke, gaaf stukje!
Doet me denken aan mijn baas die altijd klaar staat met de quote: "Experience is what you get, when you don't get what you want".
En trust me... ik ben een boel ervaringen rijker (lees: er is van alles mis gegaan). Maar die fouten maak ik in ieder geval niet meer en hopelijk mijn collega's ook niet. Een lerende organisatie!
Ik ben voorstander van de "wall of shame"! Waar kan ik mezelf aanmelden?
ingrid | 21 februari 2011 (19:37)
Hi Dieuwke,
Super leuke en positieve column!
Misschien al een klein stukje in de richting: we hebben net binnen onze afdeling Fabulous Failures gehad. Een initiatief om je mooiste fout te delen, zodat jij en anderen daarvan konden leren. Resultaat een leuk boekje met 48 inzendingen! Het is nog geen Wall of Shame, maar in ieder geval wel een begin (ps in andere landen hebben we het ' unexpected successes' genoemd)
Groet, Ingrid
Co Stuifbergen | 21 februari 2011 (19:46)
Ik betwijfel of een "wall of shame" wel leiden zal tot de acceptatie van fouten.
Ik denk dat eerst het maken van fouten geaccepteerd worden moet, eer de fout van de maand op het prikbord geplaatst wordt.
|
