Voor werkgevers

Moeder, werknemer, partner, dochter... en ik dan?

Auteur: Dieuwke van Turenhout | 24-01-2011 | Reacties: 6 | Share/Bookmark Mail dit artikel
Dieuwke

D Dieuwke heeft bijna nooit meer tijd voor Dieuwke sinds haar tweede kind is geboren. ‘Ik snap best dat ik weer keuzes moet maken. Maar welke dan?'

Elke geschiedenisdocent zal je vertellen dat omwentelingen processen zijn, maar dat vaak één specifieke gebeurtenis een schrijver, schilder of filosoof aanzette tot Hernieuwde Inzichten en Grootste Veranderingen. 

Ik ben ook klaar voor Hernieuwde Inzichten en Grootste Veranderingen.

Moeder worden (niet het bevallen) is een proces. En dat duurt even. Misschien wel maanden of bij sommigen meer dan een jaar. Zonder zuchten of klagen nachten doorwaken omdat de spruit ziek is en de volgende dag gewoon weer aan het werk, een Skype-gesprek negeren omdat de Pippi Langkous-dvd voor de honderdste keer op de laptop speelt. Nog maar anderhalve minuut douchen. En eindeloos lang aan tafel zitten tot eindelijk de boterham of het avondeten weg is.
Maar dat proces voltrekt zich dan en uiteindelijk vind je ook nog tijd voor jezelf. Kwestie van routine opdoen, als moeder, maar ook kindlief doet steeds meer zelf.

Met de komst van kind twee hapert de machine van privé en werk en kind en hobby en ontspanning en wat dies meer zij opnieuw. Want ineens staan eet- en slaaptijden bijna haaks op elkaar. Is de boterham eindelijk verdwenen, dan moet er gevoed worden. En slapen doen ze helaas niet tegelijkertijd. Hoogstens soms eens 's nachts.

Ik snap best dat ik weer keuzes moet maken. Maar welke dan? Want ik ben zo'n moeder die graag aanwezig is op de sportdag van haar peuter; zo'n werknemer die deadlines net onder God en de Bijbel plaatst (of nou ja, iets lager - but you get the feeling); zo'n dochter die vanuit het buitenland wil garanderen dat grootouders maximaal kunnen meegenieten van de kleinkinderen en ja, ik ben zo'n partner die graag leuk en aantrekkelijk blijft en quality time wil.
Maar of ik ook nog gewoon wel eens alleen Dieuwke ben, vraag ik me af. Ik kom er in ieder geval bijna niet meer aan toe.

Dat was het proces.
De specifieke gebeurtenis was een slecht getimede nachtelijke voeding waardoor ik om 6.00 uur klaarwakker ben. Mijn keuze is gemaakt. Ik sta uitgebreid onder de douche, kleed me aan alsof ik naar mijn eerste afspraakje ga en niet naar mijn werk, pers sinaasappels alleen voor mezelf en eet -o verademing- staande aan het aanrecht mijn bammetje, net als vroeger. Het voelt heerlijk, maar de uitvoering is niet optimaal, want deze exercitie kost me een uur slaap.
Nee, tijd om spijkers met koppen te slaan. De eerste mail is de deur uit: nee dank u, ik laat project X schieten. In dezelfde vaart regel ik dat de peuter uit logeren gaat en reserveer ik een tafel voor twee-met-kinderwagen in een goed restaurant. Tot slot krijg ik de bioscoop zover dat oppas en baby mee de foyer in mogen, alwaar ik voor de deur de spruit voed en de oppas vervolgens 163 minuten à tien euro per uur op mij wacht. Dan kom ik volkomen relaxed de zaal uitwandelen, precies op tijd voor de volgende voeding.
Zo doe je dat dus. 
Ik noem deze stroming: Hernieuwd Egoïsme.

Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'

Reageer, print of deel dit artikel

  • Reageer (6)
  • Print
  • Share/Bookmark Mail dit artikel
Reacties op dit artikel:
Sandra | 24 januari 2011 (10:56)

Hernieuwd egoïsme? Dit is iets wat je eenmalig doet om nog even te voelen hoe het ook weer was. Volgens mij wil je veel, te veel en word je er niet gelukkiger van. Waarom doe je het dan? Maak keuzes en maak vooral ook tijd voor jezelf. Kom je er zelf niet uit, zoek dan eens contact met een coach.


Danielle | 24 januari 2011 (13:28)

Oh Dieuwke! Hoe herkenbaar! Mag ik je troosten? Het wordt alleen maar leuker. Mijn dochters zijn nu 3 en 4 jaar oud en pas sinds een jaar voel ik dat het grote, beloofde, genieten begonnen is. dat ik lekker met ze op stap kan zonder rekening te houden met slaapuurtjes en geen tassen vol luiers mee hoef te sjouwen, dat ze zelf met opa en oma regelen daar te logeren, zodat wij uit eten kunnen. En ik breng ze ook gewoon weg om iets voor mezelf te doen. Kopje koffie doen met een krantje, stappen met vrienden.
Echt waar! Het wordt alleen maar beter. En jij wordt er alleen maar gezelliger van.
Gewoon doen dus! Niks egoïsme.

arno_vos | 24 januari 2011 (14:08)

Papa helpt toch ook mag ik hopen?

CK | 24 januari 2011 (16:28)

ik zal wel overkomen als een ouwe taart, maar ik blijf het zeggen: keuzes maken

Ellen | 25 januari 2011 (10:25)

Gewoon uitzitten. Onze jongste is nu 6 (het zijn er 4) en ik heb steeds meer tijd voor mijzelf. Tja, moderne vrouwen denken dat ze die kinderen er wel even bij doen en dat hun moeders en tantes overdrijven met hun verhalen, maar kinderen kosten je gewoon heel erg veel tijd en werk. Maar je hebt er zelf voor gekozen (dat is een groot voordeel ten opzichte van de eerdere generaties), dus ik snap het gepiep niet zo. Je werk kost je ook heel veel tijd en energie, daar ga je toch ook niet over lopen klagen? Nee, dat is alleen maar geweldig natuurlijk.
Nouja, je mag er best over klagen maar het is nogal dom om te denken dat het anders kan. Je kunt je tijd maar een keer besteden, en dat zul je moeten accepteren. Inderdaad, keuzes maken en de gevolgen daarvan accepteren. Hoor eens Dieuwke, niemand zei van tevoren dat het makkelijk zou zijn.

Yvonne | 27 januari 2011 (16:04)

Mijn kinderen zijn inmiddels 21 en 24, studeren en wonen op kamers. Heerlijk. Ben vroeg begonnen met kinderen en nu weer helemaal de ruimte voor mezelf . Heb alle fases gehad: van creche, BSO, sportclubjes afrijden, ophalen uit de disco enz. Een heel intensieve tijd als je ook jezelf nog wil ontwikkelen. Heb er van genoten, en nog steeds.

Tijd nemen voor jezelf en voor je relatie: Zeker doen!

Het kan enige tijd duren voordat je reactie geplaatst wordt.

Het is de redactie van Intermediair toegestaan om de inhoud van de reactie met naam en toenaam te hergebruiken in de print uitgave van Intermediair.

Reacties worden niet direct op de site geplaatst. De redactie controleert vooraf of de reactie aan een aantal voorwaarden voldoet. Deze voorwaarden zijn:

  • Reacties dienen betrekking te hebben op de inhoud van het betreffende artikel of onderwerp.
  • Reacties mogen geen beledigingen, bedreigingen, al dan niet fictief, aan het adres van de andere sitebezoekers of aan prominente personen bevatten.
  • Uitingen van geweld, racisme, anti-semitisme, het zwartmaken van individuen, groepen of organisaties worden niet getolereerd.
  • De reactie moet kort en bondig zijn (maximaal 1.000 karakters), te lange reacties worden niet geplaatst.
  • Het plaatsen van persoonsgegevens zoals telefoonnummers en adressen in de tekst van de reacties is niet toegestaan.
  • Links naar websites en reclame voor producten en/of diensten worden niet geplaatst.
  • Reacties die volledig in hoofdletters zijn getypt en/of vol staan met uitroeptekens en vraagtekens worden niet geplaatst.
  • Reacties die vol staan met taalfouten worden niet geplaatst.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties aan te passen, in te korten of te verwijderen. De redactie gaat niet in discussie over geplaatste of verwijderde reacties.


Ik ga akkoord met de voorwaarden

Meer in de rubriek 'Columns':

Over Dieuwke van Turenhout

Dieuwke van Turenhout woont en werkt in India en combineert dat met een leven als hoogopgeleide moeder. Eerder studeerde ze marketing & sociologie in Tilburg en werkte in zowel marketing als recruitment. Schrijven is haar passie; mensen en hun gedrag zijn dankbare onderwerpen. Dieuwke van Turenhout schrijft wekelijks over haar belevenissen en beschouwingen op de werkvloer en daarbuiten.

Dieuwke

Zoek in vacatures voor hoogopgeleiden:


Carrièretips in je mailbox?

Abonneer je met twee muisklikken op onze wekelijkse nieuwsbrief met daarin kakelvers carrìèreadvies, discussies, columns en trends op de arbeidsmarkt.