Ik eis een kwart meer loon!
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
17-01-2011
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
De beoordelingsgesprekken staan voor de deur, tijd voor nieuwe salarisonderhandelingen. In India moet je hoog inzetten en hard schreeuwen, leert Dieuwke van haar collega's.
Rijk zijn is heel belangrijk in India. Veel belangrijker dan bij ons. En daar komt men ook openlijk voor uit. ‘Meer geld' is een prima doel om na te streven. Er is ook een godin van de rijkdom, Lakshmi, die vurig en met regelmaat wordt aanbeden en met oud en nieuw werd ons door iedereen van harte veel rijkdom toegewenst in het nieuwe jaar, niets geen geluk of gezondheid.
Salarisonderhandelingen kennen hier dan ook een hele andere dynamiek.
In Nederland zijn er denk ik weinig mensen die met zoveel bravoure jaarlijks tientallen procenten salarisstijging eisen tijdens het beoordelingsgesprek. Hier probeert iedereen, ongeacht rang, leeftijd, sekse of resultaten, openlijk een zo groot mogelijke portie van de beschikbare pot geld naar zichzelf toe te schuiven.
En krijgen ze niet genoeg... dan dreigen mijn collega's met opstappen. Naar de concurrent uiteraard: voor een paar tientjes meer wisselen ze probleemloos van baan, vertellen ze me. En niemand die hem of haar dat kwalijk zou nemen. Je bent toch gek als je geld laat liggen?
Bij het koffie en chai-apparaat gaan de gesprekken weinig subtiel over de minimaal gewenste verhogingen (in percentages) en wordt Jan en alleman bij bij voorkeur concurrenten erbij gehaald om als benchmark te dienen. Als een leidinggevende of HR verantwoordelijke in de buurt komt, stokken de gesprekken niet, maar neemt de vurigheid juist toe.
En terwijl in Nederland de eigen prestaties een immer redelijk geformuleerde salarisstijging moeten verantwoorden, galmt hier ‘prijsinflatie' (de voedselprijzen stegen 18,3% in het laatste kwartaal, kopte de krant onlangs) over de werkvloer. Bloedjes van kinderen, hulpbehoevende moedertjes, bruidsschatten van zusjes, alles wordt met (in mijn Hollandse ogen ongepast) volume uit de kast gehaald. Ik zag zelfs een opmerking op de Facebook-pagina van een HR-medewerker waarin in duidelijke taal stond dat alleen een forse salarisverhoging acceptabel was, omdat de luiers zo duur waren.
Ik kan me alleen maar afvragen hoe de daadwerkelijke gesprekken gaan, daarbinnen bij HR en management, maar ik voel me enigszins geïntimideerd: dit is echt niet mijn stijl, maar kennelijk wel de gangbare norm. Moet ik straks echt tot de tanden toe bewapend en met mijn vuist zwaaiend een kwart meer salaris eisen ‘of anders...!' om serieus genomen te worden? Zal ik de kosten van mijn tweede kind erbij halen als argument, in plaats van mijn resultaten van het afgelopen jaar? En dan: als mijn absurde eis niet ingewilligd wordt, omzien naar een andere baan?
Als ik het aan een collega vraag, glimlacht ze.
Nee, natuurlijk niet, zegt ze, niemand die opstapt als er geen 30 procent salaris bijkomt hoor, of zelfs 15 procent. Dat is allemaal bluf. Ik zucht opgelucht. ‘We werken uiteindelijk allemaal hier omdat we het leuk vinden, we ons kunnen ontwikkelen, ons werk een uitdaging is, onze collega's aardig zijn en omdat we het bedrijf in zijn geheel naar een volgend niveau willen brengen.'
Nog voor ik iets kan zeggen, begint ze te lachen. ‘Nee hoor, flauwe grap natuurlijk! Met minder dan 10 procent kun je echt niet thuiskomen!'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Edo de Roo | 17 januari 2011 (11:54)
Als de inflatie in India ook 10% is, zou ik met minder dan 10% ook geen genoegen nemen.
Maar ieder jaar 10% erbij als de inflatie op zijn Nederlands 1-2% is, dat houdt geen economie vol.
Maar ik neem aan dat jij als expat een baas hebt die internationaler is, dan de lokale HR van de lokale werknemers. Dan zul je ook de lokale regeltjes aan je laars kunnen lappen, en op de internationale manier kunnen onderhandelen.
Co Stuifbergen | 17 januari 2011 (12:41)
Dieuwke,
maak je ook de arbeidsomstandigheden inzet van jouw onderhandelingen?
Je moet toch eens een goede een kolfruimte krijgen!
Als het argument van het 2e kind geen indruk maakt, moeten jouw resultaten overtuigen (het verantwoorden van de verkeerder begroting van een vertrokken baas, herinner ik mij).
En anders kun jij, als expat, misschien wel naar de concurrent gaan.
Erwin de Beer | 18 januari 2011 (13:12)
Elk jaar ten minste 10% erbij? Dan ligt het prijspeil van werk in India binnen een paar jaar hoger dan in hier en kunnen we over een tijdje het outsourcen naar India dus wel vergeten. Maar omgekeerd ... ik zie ineens gouden bergen voor outsource dienstverlening in Nederland :-)
Axel | 19 januari 2011 (13:53)
10% inflatie, ja met grote getallen wordt het allemaal nog spannender, haha, leuk!
En dan kan je niet thuiskomen met een salarisverhoging lager dan de inflatie/indexering.
Trouwens voor de expats onder ons, vooral die werken voor een Amerikaans bedrijf, een perfecte input voor de salarisonderhandelingen zijn de Cost-of-Living-Allowance tabellen van het Amerikaanse leger. Als je collega met het prijspijl van luiers komt en jij hiermee, och, er is geen enkele Amerikaan die cijfers van hun eigen leger in twijfel durft te trekken! Bijvoorbeeld: http://www.defensetravel.dod.mil/pdcgi/pd-rates/opdrates.cgi met de formule salaris2011 = Cola2011 / Cola2010 * Salaris2010. En mocht je leidinggevende ook expat zijn, dan is hij vast ook zelf blij met deze per diem cijfers ;-)
|
