Zestien weken verlof: kan dat niet korter?

Dieuwke,

Uitdenken van een wetsvoorstel is 1, maar invoeren onder de werkgevers is 2.
Ervaring leert dat de bedrijven hun mond vol hebben over flexibel werken, maar er in praktijk nog maar weinig van terecht komt. Het voorbeeld dat je zelf aanhaalt is er 1 van velen. Daarnaast is er een onderscheid in flexibel bij aanvang van het dienstverband en flexibel tijdens de looptijd van een dienstverband.

De eerste:
"Flexibele" vacatures zijn steevast voor 32+ uren (lees full-time). Daarnaast is er nog steeds een "gewogen loting" in sollicitatieprocedures en gaat de (onuitgesproken!) voorkeur nog steeds uit naar kandidaten die binnen het geldende kader van de onderneming passen.

De tweede:
Zoals iedere werknemer die minder gaat werken zal bevestigen, gaat de flexibiliteit zo ver als de werkgever wil accepteren op basis van de output van de betreffende medewerker. Dus als je bijv. van 40 uur naar 32 uur gaat, blijven de targets en KPI's gewoon gebaseerd op 40 uur en wordt de medewerker in kwestie beoordeeld (en afgerekend!) op het wel/niet halen van targets/KPI's.

Een laatste punt hierin is ook de discipline van medewerkers in het algemeen. Hier moeten helaas de goeden wel onder de kwaden lijden, maar de praktijk leert dat veel medewerkers niet om kunnen gaan met de "vrijheid" van flexibel werken en hiermee de noodzaak ontstaat bij de werkgevers om de verrichtingen van de medewerkers meetbaar te maken ...

Ergo: zowel politiek als bedrijfsleven hebben nog het nodige werk te doen om flexibel werken mogelijk te maken. Maar als jij het wetsvoorstel maakt, help ik met de 2e fase!

ha. eindelijk een medestander. Ik ben 13 weken geleden bevallen van een prachtige dochter.
Ook ik ervaar het verplichte zwangerschapsverlof van 16 weken als zeer beperkend.
Officieel mag je pas na je zwangerschapsverlof weer aan de slag. Echter mijn functie is dusdanig, dat ik merkte dat medewerkers me soms toch nodig hebben om te kunnen sparren of voor besluitvorming. ik ben vanaf week 4 weer bereikbaar geweest voor mijn medewerkers ( of ik belde terug als de kleine sliep ).
Mijn werkgever was hier absoluut niet blij mee ( wel blij dat ik me zo flexibel opstelde, maar bang voor de consequenties als "het uit zou komen" ).

Inmiddels zit mijn verlof erop, ik ben blij dat ik weer ga werken, maar vind het erg moeilijk om mijn dochtertje bij de oppas te laten. Mijn werkgever kwam met het briljante idee om t/ m februari minder te gaan werken, aangezien ik in mijn verlof wel gewerkt heb.

Concreet betekent dit dat ik vanaf deze week t/m eind februari 2 dagen op kantoor zal zijn en 1 vaste dag bereikbaar ben . ( ik heb een fulltime baan )

Voordelen: door het werken tijdens mijn verlof ( als het mij uit kwam naast flessen, luiers en kraamvisite ) ben ik op de hoogte van het reilen en zeilen op mijn vestiging.

Ik ben nu langer thuis bij mijn dochter omdat mijn werkgever me tegemoet komt in mijn werktijden.

Het enige nadeel om te pleiten voor flexibel verlof is wel, dat je uit moet kijken dat een werkgever het niet van je gaat verwachten; persoonlijk vind ik dat dit volledig bij de vrouw moet liggen. Je moet ook niet vantevoren afspraken maken met je werkgever want dat kan als "verplichting" voelen. En je weet nu eenmaal niet vantevoren hoe alles gaat lopen, had ik een huilbaby gehad, dan was bovenstaande voor mij niet mogelijk geweest.

Maar ik ben ip wel voor flexibel verlof: 16 weken aaneengesloten, helemaal niks met je werk, moet de insteek blijven, maar wil je als vrouw weer eerder beginnen, dan zou een oplossing, zoals het bij mij nu gaat, denk ik perfect zijn; echter is dat natuurlijk afhankelijk van de baan die je hebt.

Kijk anders eerst naar andere mogelijkheden: vrijwilligerswerk of een project dat niet tot je dagelijkse werkzaamheden/taakgebied behoort. Op die manier kan je nooit verweten dat je 'werkt' wantt of je doet het gratis, of je bent bezig met met iets dat niet kan worden geclassificeerd als terugkeer naar je eigen werk.

Als het je allemaal teveel wordt zou je ook geen kinderen kunnen nemen. Wat een gezeur allemaal weer. In Afrika gaan ze achter een boom zitten en staan ze s' middags weer achter de stal. Krijg je is een keer doorbetaalde vakantie, ook voor normale vrouwen om aan je kind te kunnen binden, is het weer niet goed. Ga maar lekker weer aan het werk 12 uur per dag. Zal vast ook wel goed op je CV staan dat je maar 8 weken nodig had.

Zelf ben ik onlangs geopereerd. Er stond zes weken voor maar na vier weken kwamen de muren op mij af, dus vroeg ik of ik weer mocht beginnen met werken. Mijn chef wilde aleen akkoord gaan als de arbo-arts dat ook zou zijn, Uiteindelijk begon ik eerst met halve weken en toen weer volledig. En het viel knap tegen. Thuis komen de muren wel op je af, maar je kunt er ook je eigen grenzen bewaken. Op je werk wordt toch echt verwacht dat je er helemaal bent, niet dat je zit te suffen of wat eerder wegwil. En dan blijkt dat die termijnen er niet helemaal voor niks zijn want volledig meedraaien is toch een brug te ver.

Dat je thuis tegen de muren opvliegt, kun je beter anders oplossen dan door weer aan het werk te willen. Is er dan echt niks meer in deze wereld? Een keer vaker naar een vriendin toe, of eens dat museum bezoeken dat je altijd al wilde zien? Klopt, dat is niet "nuttig".
Niks mis mee, want je kunt er mee stoppen zodra je wil, en dat is heel wat anders dan halverwege je werkdag moeten melden dat je toch echt naar huis moet om te liggen.
Ik weet wel dat we graag neerkijken op vrouwen die gewoon lekker een klein baantje hebben en daarnaast gaan winkelen of koffiedrinken. Maar is dat ook niet een beetje jaloezie, omdat wij altijd maar moeten van onszelf en zij gewoon doen wat ze kunnen en wat ze willen, en niks meer?

Lijkt me volstrekt helder waarom dit nauwelijks geaccpeteerd wordt.
Je schept een enorm precedent.

Alle moeders met commitment voor het bedrijf komen zo snel mogelijk weer terug. Doe je dit niet binnen 6-8 weken dan kun je dag zeggen tegen je carriere.

Ik begrijp best dat je weer iets wil doen naast luiers verschonen maar ben je er innerlijk echt van overtuigd dat je wilt werken? Of ben je gewoon bang iets te missen?

Wederom is de oplossing voor dit blijkbaar complexe dilemma heel simpel; gewoon geen vrouwen aannemen.
Heb je heel deze discussie niet en is het hele gedoe met kinderopvang (uiteraard voor het grootste deel betaald door kinderloze belastingbetalers) ook niet meer nodig.

Het is allemaal erg herkenbaar, reacties zijn grofweg te verdelen in drie categorieen:
- je moet geen kinderen nemen als je fulltime werkt cq.carriere wilt maken (en je mag ook geen mening hebben als je wel kinderen krijgt en werkt)
- je moet genieten van de zestien weken (en je mag geen last hebben van de eenzijdigheid en de onderdruk)
- je moet beschermd worden voor de druk van werkgevers (en dat kan je zelf niet)

Dat de statische verlofregel totaal niet geschikt is voor de verschillende wensen en behoeften van ouders (incl. vaders) mogen duidelijk zijn. Mijn voorkeur zou uitgaan van een vast verlof (zoals 4 weken vooraf) en een flexibel verlof. Ik had bijvoorbeeld heel graag een korter verlof gehad en vervolgens een periode kortere werkdagen gemaakt, maar ik kan me heel goed indenken dat iemand anders het anders indeeld.

Wat zal jij je ellendig moeten gaan voelen na je pensioenering. Als je een beetje pech hebt leef je dan ook nog een hele tijd! Dat is toch niet om uit te houden! Verder is er toch niets in het leven nietwaar?

Inderdaad, in Afrika doen vrouwen niet zo moeilijk. Begin 1900 in Nederland trouwens ook niet, toen werden vrouwen gemiddeld zo'n 40 jaar. Maar dan hadden ze voor ze doodgingen meestal wel zo'n 12 kinderen ter wereld gebracht, waarvan er soms wel twee of drie bleven leven. Zal in Afrika wel niet veel beter zijn.

Ik vind het nogal gezeur over een luxeprobleem. Neem gewoon lekker die rust en geniet van je kind. Waarom krijg je het anders? Echt, je bent totaal misbaar op je werk.
Als je morgen tegen een boom rijdt hebben ze overmorgen de vacature gevuld. Maar voor je kind ben je onmisbaar, ook al voel je je met zo'n baby in je armen natuurlijk niet snel, hip en young professional. Het klinkt mij vooral als een attitudeprobleem.

Even een heel wild voorstel: als je je dan zo verveelt, dan zoek je je oude moedertje eens op. Of je oma. Die genieten van zo'n kleintje en in je drukke bestaan heb je daar verder toch geen tijd meer voor. Of je besteedt wat extra aandacht aan de peuter die al rondloopt en jou ook maar weinig ziet en jou nu nog moet delen ook.
Of je ruimt eens lekker de sokkenla op en je sopt het huis, kan de werkster een weekje vrij nemen.

Het is overduidelijk dat je een hele ambitieuse vrouw bent die streeft naar het beste (niks mis mee!). Een flitsende carriere, moeder zijn van 2 kinderen en indien mogelijk zou je het liefst ook de eerste patient zijn die na een keizersnee weer vrolijk doorstapt. Bewonderenswaardig en erg knap voor zolang je dit allemaal volhoudt. De mannen doen het je niet na en menig andere vrouw ook niet. Met zoveel energie en liefde voor werken, zou ik ervoor kiezen om je eigen bedrijf te beginnen in plaats van loonslaaf blijven. Je optreden naar je werkgever doet heel heroisch aan, ik hoop voor je dat het bedrijf in moeilijke tijden ook zo naar je opkijkt en indien je ( vanuit bedrijfsbelang) overbodig wordt je het ook zo heroisch opneemt en niet te lang in de WW hangt.

Ik woon in Noorwegen en hier is flexibel verlof wel mogelijk. De vrouw moet drie weken voor de uitgerekende datum thuis blijven en zes weken erna. Van de in totaal 48 weken (!!!) verlof die je krijgt moet de man 10 weken nemen, doet hij dat niet, dan vervallen ze. Hoe je de rest indeelt mag je zelf weten.

Stellen waarvan de vrouw de carrierehond is, daar kan de vrouw na 6 weken weer gaan werken, daarentegen moet de man wel thuis blijven. Dus als je beide weer snel aan de slag wilt, dat zit je hier in Noorwegen verkeerd. De eerste zes maanden kan je kindje niet naar de creche of oppasmoeder, dan moet een van de ouders dus thuis zijn.

Maar goed, Nederland is niet te vergelijken met Noorwegen. Door het lange verlof en door de korte werkdagen is het hier veel makkelijker voor ouders om weer beide full-time aan de slag te gaan zodra de kleine op de creche zit en dat is in Nederland wel anders.

Bovendien is de mentaliteit heel anders en ben ik het eens met wat hiervoor werd geschreven, hoge verwachtingen van werkgevers kunnen soms niet overeenkomen met je eigen grenzen en het gevaar van precentwerking is er wel degelijk, het moet gewoon een vrije keus kunnen zijn, met het uitgangspunt dat de vrouw en man hier zelf in kunnen beslissen.

Jammer dat in Nederland het ook als niet 'gewoon' wordt beschouwd dat de man verlof kan nemen, de mogelijkheid wordt immers wel via de wet geboden, maar is in de praktijk helaas vaak 'not done'

Hi Dieuwke,

Hier een wetsvoorstel:
Ik ben ook voor flexibel verlof zoals idd in andere landen: de 16 weken opgedeeld voor pap en mam! Naast Noorwegen heeft Canada een dergelijke regeling (alleen beide landen idd voor veel langere periodes!). Ik denk dat je 2 vliegen in 1 klap hebt: degenen die net vader zijn geworden kunnen langer dan de 2 dagen vrij thuis zijn bij hun jongste aanwinst en de moeders kunnen voorkomen dat de muren op hunzelf afkomen.

Groet, Ingrid

misschien is de regel 16 weken verlof er wel ter bescherming van het kind,

tegen moeders die het liefst gelijk zouden willen weghollen na de bevalling

Weer een mooie column van je! Op een of andere manier krijg je het iedere keer voor elkaar om een glimlach op mijn gezicht te toveren als ik je column lees: Chapeau!

Dieuwke. Allereerst gefeliciteerd met de geboorte van weer een gezond kind. Ik ben het helemaal met je eens. Er zijn vrouwen die misschien wel 26 weken verlof nodig hebben om te wennen aan hun nieuwe kind en het ontzwangeren. En de ander wil lekker met 10 weken alweer aan de slag. Ik ben zelf bij allebei mijn dochters weer bij 12 weken gaan werken. Ik vond het heerlijk. Ik werkte dan wel "maar" 3 dagen (ook niet echt hip volgens jouw maatstaven misschien ;-)) maar even geen moeder zijn maar gewoon Danielle vond ik zalig. Ik heb nooit hoeven te ontzwangeren, ik voelde me na 1 week weer topfit en heb volop tijd kunnen doorbrengen met mijn meisjes. Misschien is het handig om dit aan de vrouwen zelf (en de vaders! Geef die eens meer verlof) over te laten. Flexibel is het toverwoord! Bedankt dat je dit taboe eindelijk eens aansnijdt.

Beste Dieuwke en alle anderen die het enkel over werk hebben,

Wat mij opvalt is de eenzijdige kijk waarbij vooral vanuit eigen behoeften wordt geredeneerd ("Ik wil weer aan het werk", "De muren komen op mij af", "Het werk heeft mij nodig", "Ik wil weer lekker snel aan de slag, maar dan met kortere dagen"). Wat geheel buiten beschouwing blijft, zijn de behoeften van het kind en de rust, liefde, aandacht en veiligheid dat het hoort te krijgen (en heel hard nodig heeft!) om een goede gehechtheidsontwikkeling door te maken. De meest cruciale jaren hiervoor zijn de eerste vijf levensjaren van het kind en een goede gehechtheidsontwikkeling is zeer van belang voor het latere functioneren van je kind. Wanneer je een kind op zo'n jonge leeftijd 'uitbesteedt' krijgt het onvoldoende de tijd om aan jou te wennen en te hechten. Een baby komt op de wereld en kan de eerste weken/maanden bijna alleen van geuren en geluiden uitgaan. Hoe zal het dan zijn als je regelmatig heen en weer wordt gesleept en verschillende verzorgers om je heen hebt? Baby's kunnen ook stress ervaren. En natuurlijk kan een kind ook echt wel tegen een stootje en is het ook in staat om zich te hechten aan verschillende verzorgers en is het ook belangrijk om een gelukkige moeder thuis te hebben. Maar je hebt toch geen kinderen gekregen om ze vervolgens aan anderen te laten hechten? Flexibilteit is mooi, maar vergeet even niet waar het hierom gaat: de ontwikkeling van je kind. Een kind krijgen is hard investeren, waarbij jezelf nu even niet op de eerste plaats staat (wat overigens niet hetzelfde is als jezelf verwaarlozen). En begrijp me niet verkeerd: werkende moeders zijn geen slechte moeders, integendeel, maar gun je kind de eerste maanden wat tijd met zijn moeder, probeer wat meer vanuit (de behoeften van) het kind te denken en geniet ervan. Het is zo voorbij en dan zijn ze groot en kun je je weer helemaal op jezelf richten!

"Zestien weken verlof: kan dat niet korter?"
Ik zeg: kan dat niet langer? 26 weken, bij? Bijv. na 16 weken optioneel langer? Voor bijv. 80 % van de laatstverdiende loon oid????
Dat lijkt mij wat...

Heerlijk; iemand die dit eens aan het parpier durft toe te vertrouwen. Ruim 2,5 jaar geleden ben ik bevallen van mijn tweede zoontje. En na zes weken had ik het wel gezien. Ik ben toen in overleg met mijn werkgever na 8 weken al weer eens langzaam begonnen met twee dagen in de week. Maar het onbegrip en de reacties van mijn omgeving logen er niet om, maar als er ooit een derde komt dan ga het weer zo doen! Ook dit hoort bij flexibel werken en vrouwen optimaal laten participeren in het arbeidsproces. Laat daar de regering maar over nadenken en laat vrouwen meedenken!

"Ik, ik, ik, ik", een column van een verwend nest. Vanaf de conceptie ben je 'wij'. Eerst is je kind afhankelijk van hoe je je voedt en gedraagt, later ook van liefde, aandacht en genegenheid. Als je zo lekker gefocust bent op je eigen 'ik', maak dan geen kind. Dan hoef je helemaal niet te stoppen of te minderen met werken en kun je lekker op volle kracht doorstromen.
"Deelnemen aan de maatschappij" is niet alleen 'werken voor de kost', maar nog een hoop meer. Ik vind het zielig voor mensen die zo weinig om zich heen hebben dat 'werken' synoniem voor hen is met 'meedoen'.
Ga nou eens "deelnemen aan het LEVEN" ipv te focussen op dat mini-onderdeel dat je nodig hebt om in je basisbehoeften (onderdak, eten) te kunnen voorzien. En bij dat deelnemen aan het leven hoort; goed voor je lichaam zorgen. En goed voor je kind zorgen, dat immers volledig afhankelijk van jou op de wereld komt.
En niet 6 weken na een keizersnede, waar niet voor niets een herstelperiode voor staat, al weer stoer lopen doen.
Je komt jezelf vanzelf tegen als je zo doorstoomt, is het niet nu, dan wel over een aantal jaren. Van een burn-out wordt je vanzelf wijzer...

Als je trouwens helemaal geen zwangerschapsverlof wilt, moet je ondernemer worden! Bij voorkeur ZZP-er! Dan heb je weinig andere keuze dan door te werken, ook al is het 4 uur per week. Je bedrijf kan immers niet zonder je, want je werk gaat door. Een zwangerschapsuitkering kun je wel krijgen, geld is het probleem niet. Maar goede vervanging voor net die taken waar je vervanging voor nodig hebt, is zeer zeldzaam aanwezig. Ook niet bij uitzendbureaus!

Ik ben moeder van een 21 maanden oud meisje, 21 weken zwanger van een tweede meisje, eigenaar van een projectbureau (ZZP). Effectief volledig zwangerschapsverlof van krap 4 weken bij de eerste bevalling. Niet mijn keuze, maar noodgedwongen doordat omzetbelastingaangiftes, telefoontjes en mails van opdrachtgevers e.d. gewoon maandelijks lekker doorgaan.
Maar WEL 18 maanden borstvoeding, samen slapen, niet-laten-huilen, dragen in draagdoeken en al die andere dingen die "lastig" zijn met werk erbij.

Kortom; het ligt er maar aan waar je prioriteiten liggen. Bij 'ik' of bij het leven in het algemeen.

groeten,
Christa

"Ik, ik, ik, ik", een column van een verwend nest. Vanaf de conceptie ben je 'wij'. Eerst is je kind afhankelijk van hoe je je voedt en gedraagt, later ook van liefde, aandacht en genegenheid. Als je zo lekker gefocust bent op je eigen 'ik', maak dan geen kind. Dan hoef je helemaal niet te stoppen of te minderen met werken en kun je lekker op volle kracht doorstromen.
"Deelnemen aan de maatschappij" is niet alleen 'werken voor de kost', maar nog een hoop meer. Ik vind het zielig voor mensen die zo weinig om zich heen hebben dat 'werken' synoniem voor hen is met 'meedoen'.
Ga nou eens "deelnemen aan het LEVEN" ipv te focussen op dat mini-onderdeel dat je nodig hebt om in je basisbehoeften (onderdak, eten) te kunnen voorzien. En bij dat deelnemen aan het leven hoort; goed voor je lichaam zorgen. En goed voor je kind zorgen, dat immers volledig afhankelijk van jou op de wereld komt.
En niet 6 weken na een keizersnede, waar niet voor niets een herstelperiode voor staat, al weer stoer lopen doen.
Je komt jezelf vanzelf tegen als je zo doorstoomt, is het niet nu, dan wel over een aantal jaren. Van een burn-out wordt je vanzelf wijzer...

Als je trouwens helemaal geen zwangerschapsverlof wilt, moet je ondernemer worden! Bij voorkeur ZZP-er! Dan heb je weinig andere keuze dan door te werken, ook al is het 4 uur per week. Je bedrijf kan immers niet zonder je, want je werk gaat door. Een zwangerschapsuitkering kun je wel krijgen, geld is het probleem niet. Maar goede vervanging voor net die taken waar je vervanging voor nodig hebt, is zeer zeldzaam aanwezig. Ook niet bij uitzendbureaus!

Ik ben moeder van een 21 maanden oud meisje, 21 weken zwanger van een tweede meisje, eigenaar van een projectbureau (ZZP). Effectief volledig zwangerschapsverlof van krap 4 weken bij de eerste bevalling. Niet mijn keuze, maar noodgedwongen doordat omzetbelastingaangiftes, telefoontjes en mails van opdrachtgevers e.d. gewoon maandelijks lekker doorgaan.
Maar WEL 18 maanden borstvoeding, samen slapen, niet-laten-huilen, dragen in draagdoeken en al die andere dingen die "lastig" zijn met werk erbij.

Kortom; het ligt er maar aan waar je prioriteiten liggen. Bij 'ik' of bij het leven in het algemeen.

groeten,
Christa

Beste Dieuwke,
Wij, van Voor Werkende Moeders, hebben dit voorgelegd aan de Tweede Kamer. D66 lid Koser Kaya heeft het op haar beurt voorgelegd aan minister Kamp en zijn reactie was als volgt;

Ik ben daar geen voorstander van. Als je goed bestudeert wat er speelt, dan moet je bij een flexibilisering van die laatste weken rekening houden met de mogelijkheid dat de moeder toch een verkeerde inschatting maakt en alsnog om medische redenen weer moet stoppen met werken. Dan wordt het voor de werkgever wel heel moeilijk inplannen, vind ik. Een arbeidskracht is er een tijd uit. Als ze op een gegeven moment weer begint, kun je weer op haar rekenen. Dat is goed te doen, maar als het flexibel moet en er een kans op terugval is, dan denk ik dat je met weinig effect onnodige problemen veroorzaakt in het bedrijfsleven en dat moet je niet doen”.

Wat vinden jullie?

Gezien het aantal reacties, heb je de kern weten de raken met je column, Dieuwke.
Geen enkele moeder, kind, situatie is hetzelfde. Mooi als je kunt doen wat voor jou goed voelt en wat past bij jouw situatie. En de reacties van anderen: tja, dat zijn hun reacties, hun gevoelens en hun oordelen. Als je die niet aanneemt, bij wie blijven ze dan? juist, bij degene die je dat onwelkome cadeau probeert te geven.

Ben het wel eens dat moeder worden/zijn een rol is die vraagt dat je aan meer denkt dan alleen jezelf. Dus doe wat goed is voor je kind en voel wat goed voelt voor jou daarin. Uiteindelijk kan de hele maatschappij moord en brand schreeuwen, als werken je kinderen/gezin en jou passen, waarom dan niet?

Beste Dieuwke,
Als moeder van twee kinderen waarvan een baby van 12 maanden kan ik me heel goed voorstellen dat de muren wel eens op je afkomen. Maar ergens vind ik je geklaag ook wat egoistisch. Jij bent het misschien wel zat maar er is ook nog een baby met behoeften. Wel eens gehoord van 'hechting'? Relax en geniet. Die carriere loopt heus niet weg.

Beste Dieuwke,

Je klinkt redelijk verwend. De gepaste oplossing voor jou is: bied je kind aan ter adoptie; er lopen in Nederland tienduizenden vrouwen rond die geen baby kunnen krijgen op een natuurlijke wijze. Zodoende kan jij je richten op je carriere en heb je ook nog wat sociaals betekend voor deze maatschappij.

Dieuwke, laten we het eens praktisch bekijken. Je poneert nogal wat stellingen, maar heb je het er al over gehad met de mening van de enige die er in dit geval toedoet, nl. je werkgever??
Meningen van vriendinnen en maatschappij, ik snap dat ze belangrijk zijn voor je als vrouw, maar misschien toch maar eens alles op alles zetten en er echt iets aan doen om weer lekker aan de slag te gaan? Maar dan wel er moeite voor doen! niet blijven hangen in reacties van anderen, maar gewoon praten met je werkgever,
ik lees nergens in je stuk over dat jouw werkgever je dingen verbiedt, zelfs niet dat je met hem sprak...

Beste Dieuwke, als moeder van een dochter van bijna 7 en een dochter van 3 maanden lees ik deze column en reacties natuurlijk met veel interesse. En ook als loopbaancoach heb ik regelmatig gesprekken over dit soort dilemma's. Zoveel mensen, zoveel behoeften, zoveel meningen. Is er iets wat meer stof doet opwaaien dan de combinatie werken en moederschap? Het is hot, omdat er zoveel zaken meespelen op verschillende niveaus. Zelf heb ik steeds geld opzijgelegd om als er een 2e kindje zou komen langer met verlof te kunnen. Na 6 maanden gaat mijn praktijk pas weer open. Ondanks dat ik me prima voel en ondanks dat mijn uitkering al is gestopt. Wel een luxe positie realiseer ik me. De rust in het gezin, het volledig kunnen voeden van mijn dochter en een tevreden baby zijn me heel veel waard. En de momenten dat ik eigenlijk even alleen voor mezelf zou kunnen zijn heb ik ook. Fysiek zou ik kunnen werken en ik doe ook werk als de kleine slaapt. Administratie, voorbereiden van activiteiten, bijhouden van ontwikkelingen etc. allemaal vanuit huis. Het idee dat ik zo'n klein wezentje nu al op de creche moet doen staat me tegen.
Maar dat kan voor anderen wel heel anders liggen. Dieuwke: wat is er op tegen om een paar keer in de week een paar uurtjes naar kantoor te gaan, om daar alvast wat op te starten? Zo kun je even "luchten" en kan je daarna weer extra toegewijd aan het moederschap geven. Moet eerst een wet dat mogelijk maken?

Ik verbaas me enorm over iemand die zich afvraagt waarom ze zestien weken thuis móet zitten na de geboorte van haar kind! Wat ik me afvraag is waarom we geen keuzes meer maken en àlles willen ten koste van onze kinderen. Het klinkt zo stoer en geweldig “ambitieuze moeder”, maar ik denk dat ze bij zichzelf moet kijken waarom het allemaal moet. Moeten is een verboden geworden en we vervangen het tegenwoordig net zo makkelijk door “ja maar ik wil gewoon heel veel”. We houden onszelf voor de gek! Het is dezelfde beweegreden als moeten. We zijn niet goed genoeg als we niet iets doen. We accepteren onszelf niet als we niet altijd bezig zijn en resultaten boeken. Maar de tijd verandert. Kinderen voelen intuïtief aan dat deze houding niet klopt. We moeten de “vrouwelijke” kwaliteiten meer waarderen. Rust en bezinning zijn net zo belangrijk in het evenwicht als doen en doelen stellen. Als je na een paar weken al weer “moet” werken van jezelf kijk dan wat dat is bij jezelf. Het kind voelt zich onbewust al niet gezien en niet belangrijk. “Ik ben blijkbaar niet goed genoeg zoals ik ben, mijn moeder vindt het werk belangrijker”. En later zal je kind ook deze houding aannemen. Ik word alleen gewaardeerd als ik iets doe. Echter de tijd verandert. Zoals gezegd kinderen voelen intuïtief aan dat het evenwicht zoek is en zullen ziek worden als ze deze houding overnemen. Hoeveel mensen zijn er niet aan de medicijnen en hoeveel jongeren lijden er niet aan angststoornissen, ADHD en zoveel meer “moderne ziektes”. Als moeders (of wat mij betreft vaders die ook kunnen staan voor vrouwelijke kwaliteiten) een jaar thuis zouden blijven bij hun kind en echt voor het kind zouden kiezen, zouden de ziektekosten op den duur naar beneden gaan. Kies alsjeblieft voor je kind. We onderdrukken ons verdriet van het niet goed genoeg zijn met het “doen”. Maar dat houden we niet vol. Kinderen zullen dat steeds sneller aanvoelen. We zijn het evenwicht kwijt.

Zet je kind eens op de eerste plaats, Dieuwke. Het is zo ontzettend belangrijk dat zijn/haar moeder de eerste drie jaar er altijd voor hem/haar is. Jammer dat zoveel moeders dat niet begrijpen of willen begrijpen. Een kind is het kostbaarste geschenk, waar je als ouder zelf verantwoordlijk voor bent en als het goed is die verantwoordlijkheid ook graag op zich neemt. Ouders klagen vaak dat hun kinderen zo snel groot worden, wat wil je als je meer dan 2 dagen werkt en ze alleen 's avonds even in bed hoeft te leggen en in het weekend leuke dingen met ze doet. Ja, dan mis je een groot deel van het opgroeien van je kind. Bezint eer ge begint.

Uhm, daar heb je toch geen wet voor nodig? Als je zit hebt om weer aan het werk te gaan, zet je pc aan en ga thuiswerken. Of regel iemand die op de kleine past en ga kijken hoe het bevalt om weer naar het werk te gaan. Of neem de kleine mee naar kantoor - dat heb ik zelf gedaan na 14 weken verlof en dat beviel uitstekend! Natuurlijk kan dat bij heel veel banen niet, maar bij mijn baan kon het wel en waarom niet?
Ach dames, laten we elkaar nou een beetje vrij laten. Iedereen is anders. Als jij helemaal voor je kind gaat en er graag 5 jaar full-time elke seconde bij wil zijn: hulde! En als je dat niet wil, en graag zowel fijne dagen en avonden met je kind doorbrengt, als fijne dagen met collega's en intellectuele uitdagingen: ook hulde!
Baby's en kinderen hebben volgens mij vooral liefde en geluk nodig, en hoe gelukkiger je zelf bent hoe meer en beter je er voor je kind kan zijn! Dus als je knetter ongelukkig en sloom wordt van thuiszitten (zoals ikzelf), ga dan lekker werken, word weer gelukkig en geef deze liefde en geluk door aan je kind, dat voelen kinderen echt....
moeder van een zoon van 4 maanden

Als pleegmoeder heb ik niet alleen ervaring met kinderen die door verwaarlozing, mishandeling, verslaving, misbruik ent uitbuiting niet meer bij hun eigen ouders kunnen wonen,maar helaas ook met kinderen uit hoogopgeleide, zeer ambitieuze gezinnen die zich verre wanen van bovenstaande schrikbeelden. Kinderen die door o.a. wisseling van oppas zo slecht gehecht zijn in hun eerste levensjaar dat van een normale, veilige ontwikkeling geen sprake is. Deze kinderen hebben vanaf de jongste peuterleeftijd veel extra aandacht en begeleiding nodig en in sommige schrijnende gevallen kan het eigen gezin de kinderen niet meer aan tegen de tijd dat ze de puberleeftijd bereiken (maar vaak ook al vele jaren eerder) en moeten ze opgevangen worden in (weekend)pleeggezinnen - en huizen. Daar kan wel de aandacht, rust en veiligheid geboden worden die het eigen gezin ontbeert.
Beste Dieuwke: je liefde voor je kind stel ik hier niet ter discussie, want die is ongetwijfeld 100%, maar je kunt niet alles tegelijk willen in het leven. En, zoals in de andere reacties al valt te lezen: er zijn genoeg andere opties om met je kind aan je zij jezelf nuttig in de maatschappij te maken. Zo heb ik er na de geboorte van mijn tweede kind bijvoorbeeld voor gekozen om pleegmoeder te worden.

Ah, zo herkenbaar! Wat was ik blij toen ik weer aan het werk kon. De dagen dat ik thuis ben met de kinderen zijn nu (ook voor hen) echt veel leuker!

belachelijk, ik ben 3 weken geleden bevallen van een prachtige dochter, helemaal in de wolken.

Echter hoe zeer ik ook verliefd ben, zou ik binnenkort wel weer aan de slag willen.... ik heb na 2 weken al een dag gewerkt (stiekem), en beviel me erg goed. Het voordeel bij mij is, dat ik de kostwinnaar ben en mijn man besloten heeft voor de kleine te gaan zorgen, zodat ik kan blijven werken, we zijn dus al die 16 weken samen thuis (ook heel leuk, maar na 10 weken heb ik dat ook wel gehad), ik stel dus voor dat als je partner thuis blijft, de bevallende vrouw (ja bij lesbiennes is geld dit ook), 6 weken na de bevalling ervoor kan kiezen om weer te gaan werken!
Zodat je lichamelijk goed hebt kunnen herstellen.

belachelijk, ik ben 3 weken geleden bevallen van een prachtige dochter, helemaal in de wolken.

Echter hoe zeer ik ook verliefd ben, zou ik binnenkort wel weer aan de slag willen.... ik heb na 2 weken al een dag gewerkt (stiekem), en beviel me erg goed. Het voordeel bij mij is, dat ik de kostwinnaar ben en mijn man besloten heeft voor de kleine te gaan zorgen, zodat ik kan blijven werken, we zijn dus al die 16 weken samen thuis (ook heel leuk, maar na 10 weken heb ik dat ook wel gehad), ik stel dus voor dat als je partner thuis blijft, de bevallende vrouw (ja bij lesbiennes is geld dit ook), 6 weken na de bevalling ervoor kan kiezen om weer te gaan werken!
Zodat je lichamelijk goed hebt kunnen herstellen.