Het is keurige vrijdag op kantoor
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
16-08-2010
| Reacties: 2
|
 Mail dit artikel
Als Dieuwke op vrijdag haar kantoor in Delhi binnenstapt, is alles anders: geen stank, Westers geklede collega's en een on-Indiaas werkethos. Droomt ze?
In mijn dagelijkse Indiase kantoorleven zien collega's er ongeveer zo uit: mannen dragen een grauwig overhemd dat ofwel ooit wit was, maar dat niet kon blijven in de Indiase omstandigheden, ofwel nooit bedoeld was wit te lijken. Een donkere broek maakt het af. Het management team draagt blauwe overhemden. Vaak donkerblauw, ook hier zal gelden dat lichte kleuren niet helemaal sustainable zijn.
De vrouwen hebben uiteraard hun stip. Die kan variëren in kleur en materiaal, maar nooit in locatie: een stip zit tussen de wenkbrauwbogen. En wat ‘wij' (ik refereer nu aan alle Nederlandse vrouwen, behalve mijzelf) doen met ‘onze' schoenen en tassen, doen zij met hun stip: kleur en het materiaal matchen de outfit van de dag. En die outfit is heel traditioneel of -in de ogen van een buitenlander- normaal traditioneel: doorgaans een strakke broek gecombineerd met een flodderige, kleurrijke, linnen jurk die tot ruim over de billen komt.
Om het af te maken in the all Indian feeling, stinkt het kantoor gigantisch naar aircolucht-met-uitlaatgassen. En nu weet ik dat mijn neus goed is ontwikkeld en verwend door mijn parfum-kick, maar ook als dat niet zo is, als je niet zwanger bent en bovendien een kettingroker, dan moet die overweldigende graflucht je ergens opvallen. Deze stank trekt pas weg tegen een uur of elf, als de werkvloer volstroomt met personeel dat allemaal een eigen luchtje meeneemt. Soms in de vorm van zeep of parfum, maar vaker als prutje. Veel Indiërs ontbijten namelijk rond elven achter hun bureau. Met een curry, uiteraard.
Wie schetste mijn verbazing dan ook vanochtend, toen ik het kantoor binnenkwam. Een van de mannetjes-in-uniform voor de catering en de bewaking - die trouwens meestal achter schotjes en om de printer heen liggen te slapen - ging met een spuitbus alle stinkende kamers langs om een overweldigende jasmijnlucht te verspreiden.
En terwijl ik doorgaans de eerste anderhalf uur alleen op kantoor zit in een poging de urenlange files te vermijden, bleek de werkvloer nu al op zijn minst voor een kwart gevuld. Het was pas acht uur! Dat is middernacht voor een beetje Indiër. En middernacht of niet, de aanwezigen zagen er uitgeslapen en opgepoetst uit, alsof het zaterdagavond was in plaats van vrijdagochtend. Geen plastic tasjes met roestvrijstalen potjes curry op tafel. Geen vingers in tupperware bakjes, en geen slapende Chai-jongens.
Toen ik ook die verandering op me had laten inwerken, drong de volgende aardverschuiving pas tot me door. De HR-directeur (vrouw) droeg een spijkerbroek. Een HR-collegaatje een spijkerrok tot op de knie en een shirtje tot op haar schouders. Overal om me heen zag ik Puma's en frisse streepjesoverhemden... Ineens was ik in mijn behouden katoenen blouse en enkellange rok de slonzigste van het hele stel.
Daar kwam de secretaresse met een grote schaal croissantjes langslopen. Met croissantjes. Op een schaal. Misschien was het geen acht uur, overwoog ik, maar toch middernacht. En droomde ik.
Ineens zag ik een bekend gezicht. Een blank gezicht, dat thuishoort op het hoofdkantoor. ´Waar is het toilet?´, met dat typische accent. Aha. Bezoek van een lid van de Raad van Bestuur. Die had volgens goed Europees gebruik een Breakfast Meeting.
En als deze man (nee, geen vrouwen in onze Raad van Bestuur) over een paar dagen naar huis gaat, denkt hij dat in Delhi een fleurig, Westers, naar bloemetjes ruikend kantoor staat. Bemand door kosmopolitische vroege vogels.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
rob | 18 augustus 2010 (13:06)
Leuk verhaal, en ik kreeg meteen weer een deja vue van die keer tijdens mijn Dubai periode, dat mijn secretaresse zonder mijn toestemming een koffieboy had aangeschaft en ik bijna mijn nek brak omdat ik struikel over een jochie dat naast een grote ketel in het kantoorkeukentje lag.
Ik moet daar nog steeds lachend aan terugdenken zeker als je bedenkt dat Jasmin (de secretaresse die blijkbaar uit een hoge indiaase kaste kwam en naar achteraf bleek ook nog eens persoonlijk bevriend was met de kroonprins van Dubai) mij gevraagd had om een koffieboy omdat er iemand de koffie moest zetten.
Waarop ik in mijn onschuld opmerkte dat aangezien zij de secretaresse was dat misschien wel tot haar takenpakket behoorde.
Wist ik veel.
RT | 19 augustus 2010 (23:02)
Een beetje een vreemd artikel als je het mij vraagt. Je houding lijkt wel een beetje denigrerend naar de Indiers toe en wat mij dan ook intrigeert is in hoeverre jij in staat was om je aan te passen aan de locale omstandigheden en cultuur. Aanpassen is toch wat we met zijn allen wel verlangen van mensen die zich in Nederland vestigen i.p.v. aan de zijlijn staan (en commentaar geven).
|
