Haantjesgedrag
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
26-07-2010
| Reacties: 2
|
 Mail dit artikel
Maak ergens een wedstrijdje van en mannen lopen meteen iets harder. Vrouwen zijn daar minder vatbaar voor. Tot ze hun kinderen gaan vergelijken, zo merkte Dieuwke.
Jongens verschillen van meisjes, wees een of ander onderzoek laatst weer uit. Jongensgedrag is competitiever, daar kwam het op neer. Geef als docent het naderend proefwerk een vleugje wedstrijd en de ene na de andere jongen zal hoger scoren dan normaal. Meisjes niet, die zijn minder vatbaar voor dat competitie-element.
Stel een mooie prijs in het vooruitzicht en een beetje jongen wordt zo manageable, ehm, mak, als een lammetje.
Voor iedere vrouw herkenbaar. Jongens willen harder kunnen lopen, verder kunnen spugen, hoger kunnen plassen. En, als ze ouder worden, mooiere meisjes versieren, een gavere scooter. En nog ouder geworden, gaan ze helemaal voor dat hogere salaris, die grotere auto en dat exorbitante bonuspotentieel.
Op de werkvloer, veelal nog gedomineerd door mannen, heerst daarom vaak nog een jongetjescultuur. Ieder boekjaar is een nieuwe wedstrijd met als prijs de bonus, de promotie, de grotere kamer, de carrière.
Ik heb ook een mannelijke kant.
Die kant laat zich voornamelijk, zo niet alleen, zien op de werkvloer. En voornamelijk, zo niet alleen, aan mannen. Daar en door hen wordt dat gedrag als normaal beschouwd en daar en door hen wordt het beloond. Dus kwijl en kwispel ik mee als een Pavlov-hondje, ook al verdien ik er vast geen hoger salaris mee dan mijn mannelijke peers en heb ik tegenwoordig niet eens meer een eigen auto (ik gebruik in India wel de auto en de chauffeur van mijn partner - wat ook goed klinkt).
Maar tot mijn stomme verbazing ben ik onlangs beland in een jongetjescompetitie met sec vrouwelijke collega's.
Ik lunch met een stelletje peers, alias collega-mama's. Na een paar maanden India vragen ze zich af hoe het met mijn dochter gaat. Loopt ze al? Praat ze een beetje? En net zo argeloos stel ik dezelfde vragen terug: En die van jou? En die van jou?
Met steeds grimmigere achteloosheid, die alleen vrouwen hebben die zich op mannenterrein begeven, vergelijken we onze kinderen. Parameter na parameter wordt in rap tempo afgevinkt. Er zijn winnaars en verliezers. Ongeloof, irritatie en trots wisselen elkaar af. De mijne is groter, de mijne is langer, de mijne is duurder, de mijne heeft de allernieuwste snufjes. Als een stelletje mannelijke pitbulls hebben we elkaar bij de figuurlijke ballen te pakken en wordt er flink gegromd en geschud.
Maar mijn hemel, waar zijn we mee bezig? We lijken wel kerels! Wat zeg ik, jongetjes! Ik gooi dit op tafel als juist iemand betoogt dat mijn dochter ondanks de ogenschijnlijk goede toestand waarin ze verkeert, toch een trauma zal overhouden aan de internationale verhuizing (en gelukkig zal kroost X daar nooit last van hebben, ook al loopt dat nog maar net).
Even is het ijzig stil. Dan oppert een van de dames, werkzaam in human resources, dat we voor vrouwen de prestatiebonus wellicht moeten wijzigen van geld in ‘iets' voor hun kind. Dan zouden we goed manageable worden voor mannen!
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Denallo | 30 juli 2010 (2:29)
Is het komkommertijd om dit zo te generaliseren ?
Frank | 20 september 2011 (23:17)
Ach wat sneu........zonde van de energie...en ik ben niet eens een haantje maar een hardwerkende professional.
|
