Mama komt zo vergaderen
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
12-10-2009
| Reacties: 2
|
Mail dit artikel
Het is niet zo erg om schizofreen te zijn, vindt Dieuwke.‘ Mijn beide persoonlijkheden komen prima aan hun trekken. Maar er komt een dag dat het misgaat.’
De term schizofrenie is afkomstig van Bleuler (1911) en doelde destijds op een groep psychische stoornissen. Vanaf dat punt zijn wetenschap en volk de term anders gaan gebruiken.
In het dagelijks taalgebruik is schizofrenie teruggebracht tot het horen van stemmetjes of het hebben van meerdere persoonlijkheden. Het leidt dus geen twijfel dat ik volgens de niet-medische gangbare norm zwaar schizofreen ben. Vind ik dat erg?
Nee, niet echt. Mijn beide persoonlijkheden komen prima aan hun trekken. Op mijn werk ben ik een zeer gewaardeerde kracht en wordt mijn inbreng bijzonder op prijs gesteld. Deze ‘ik', laten we die Dieuwke noemen voor het gemak, weet zich in mooie volzinnen uit te drukken. Vergadert en luncht. Rijdt druk bellend van het ene kantoorgebouw naar het andere, bouwt kleurrijke PowerPoint-presentaties en heeft altijd een mooi verhaal paraat voor bij het koffieapparaat. Ik ben nogal blij met deze ik. Ik refereer ook aan deze ik met ‘ik'.
Maar er komt een dag dat het misgaat. Je kunt erop wachten. Soms, als ik in de auto zit en een beetje voor me uitstaar, dan zie ik het gewoon gebeuren. Ik moet alert blijven. Zo gaat dat met schizofrenie, denk ik, het slaat toe als je er niet op voorbereid bent.
Maandagmorgen is het meest risicovol. Omdat ik dat weet, denk ik dat ik me daar wel voldoende voor heb ingedekt. Maar toch. Laatst was ik multitaskend aan het haasten (multitaskend is in dit geval een eufemisme voor het veel te veel tegelijk willen doen op een veel te kort tijdsbestek vanwege een uitgelopen meeting). ‘Kom je?', vraagt een collega in de deuropening. Schizofrenie steekt de kop op. Net op tijd hap ik mijn opmerking terug.
Mijn andere ‘ik' praat namelijk over zichzelf in derde persoon. In grammaticaal simpele zinnen, in Jip en Janneke-taal, regelt en doet en dan nog meestal met één hand ook, bouwt kleurrijke torens van Nijntje-blokken en heeft altijd een mooi verhaal voor na de fles. Ik ben nogal blij met deze ik. Ik refereer aan deze ik als ‘mama'. Mama doet van alles en meestal maar even. Mama is even de was ophangen. Mama zit even aan de telefoon. Mama komt zo.
Thuis kan ik het goed met mama vinden. Ik begroet haar bij de voordeur, mama neemt het over, maar 's avonds boven de pasta of tandoori is het een hels spektakel in mijn hoofd. ‘Ik' wil en doe van alles, ‘mama' ook. Mijn partner (die geheel volgens schizofreen gebruik in het bijzijn van onze dochter ook een derde persoon-naam krijgt: papa) vindt het allemaal prima. Maar ik wacht met toegeknepen billen op de dag dat ik mama niet goed op de drempel thuis achter heb gelaten en gedachteloos naar een collega roep: ‘Mama komt er zo aan, nog even deze mail versturen!'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek 'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Sandra | 29 oktober 2009 (15:36)
Hi Dieuwke,
Leuke column en heel herkenbaar dit. Ik kan je geruststellen dat het risico om "mama" mee te nemen naar je werk gelukkig op een gegeven moment minder wordt (meestal vanaf het moment dat je kind ook het woordje "ik" gaat zeggen), omdat je niet je hele leven in de derde persoon blijft praten.
Groeten,
Sandra
Tessa | 14 september 2011 (11:40)
Hallo Dieuwke,
Grappige column en gelukkig is er nog een belangrijk verschil tussen jouw verschillende delen en schizofrenie: ze zijn op de hoogte van elkaars activiteiten :-) Dat is precies wat er ontbreekt bij schizofrenie...
Veel werk- en zorgplezier, groet Tessa
|
|