Tureluurs van kantoor-Twitter
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
05-10-2009
| Reacties: 6
|
 Mail dit artikel
Dieuwke kan sinds kort twitteren met collega's. 'Je linkedint met mensen vanwege werk, je facebookt met vrienden, maar cóllega's volgen?'
Uiteindelijk overkomt het ons allemaal, mij dus ook. Ineens realiseer je je dat je met de beste wil van de wereld de groeiende generatiekloof niet meer wil overbruggen. Niet eens een kwestie van kunnen, maar willen. Dat maakt mij geen haar beter dan al die ouwe mannetjes waar ik zo heerlijk tegenaan kon schoppen toen ik ging werken, bijna tien jaar geleden. (Ja, toen was het recht om te zeuren gekoppeld aan een gevorderde leeftijd en die was in mijn herinnering weer gelinkt aan geslacht -we've come a long way since!).
In de vaart der volkeren meegetrokken, innoveren wij ons een slag in de rondte. Niet alleen als bedrijf, maar ook als individu zijn de gadgets en systemen die je leven moeten veraangenamen of op zijn minst veranderen, niet aan te slepen. En veel daarvan, toegegeven, zijn ook erg leuk. Vind ik nuttig, passen bij mij.
En nu is de grens bereikt, loop ik tegen een muur van weerstand op. Bij mezelf dan, hè.
Anno 2009 hebben we op kantoor een facebookachtig programma voor intern gebruik en kan ik instant messengen met mijn collega's. Fijn en snel voor korte vragen. Je kan (zoals dat werkt met instant messengen) zien of iemand wel of niet online is, aan de telefoon, bezig op internet en nog een heleboel andere opties. Mocht je denken dat dit een inbreuk is op de privacy (wie weet, ikzelf voel dit zo niet) dan kun je je collega's foppen door een andere status aan te geven dan de werkelijkheid. ‘Niet storen', of ‘appear offline' - doe net of je niet ingelogd bent.
Mocht je hiermee nog niet voldoende informatie hebben gegeven over wat je doet, kun je via een ander, twitterachtig programma communiceren waar je precies mee bezig bent. Dat wordt dan gedeeld met iedereen die heeft aangegeven graag op de hoogte gehouden te willen worden van jouw doen en laten en gedachtes: ‘volgers'.
En nu komt het. De grote muur van onbegrip en onwil. De eerste schreden richting overjarig en achterhaald zijn (of nou ja, worden, laat het een langzaam proces zijn). Eén zo'n programma kan ik hebben, maar deze combinatie is niet te behappen. Instant messengen is hartstikke leuk als je een vraag hebt die je snel beantwoord wilt krijgen, maar al veel minder als mensen jou in je werk storen om een vraag te stellen. Het breekt je concentratie, zo'n zeurend oranje knipperend balkje onderin je gezichtsveld, en sommige korte vragen betekenen eigenlijk bestveel werk om nauwkeurig te beantwoorden. Zit je dan net helemaal terug in je flow, dan piept er een berichtje omdat iemand iets wil delen met jou. En met de rest. Eigenlijk met iedereen die heeft aangegeven hem of haar te willen volgen.
Sowieso vind ik dat laatste in een werkomgeving een soort van feodale populariteitsverkiezing. Je linkedint met mensen vanwege werk, je facebookt met vrienden in privé-omgeving, maar collega's volgen? Anders dan de collega's met wie je werkt en waarvan je dus sowieso al weet wat ze doen, of die je vaak genoeg spreekt om te weten waar ze enthousiast van worden, waar ze tegenaanlopen of wat dan ook.
Pieter heeft 196 volgers, Sjaak ‘maar' vijftien, en de baas van de baas van de baas, nou, wel honderden.... En dus? So what? Is dit nou angst om iets te missen? Nieuwsgierigheid om bij te houden wat iemand in een bepaalde kring op een bepaald moment doet? En heeft het echt meerwaarde als dat ene specifieke ook met 435 andere, grotendeels onbekende, volgende collega's wordt gedeeld?
Ik heb het idee dat ik gewoon maar weer ouderwets aan de slag moet gaan. Misschien moet ik dat eerst even als status update posten.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Fiona | 5 oktober 2009 (10:51)
Nee hoor, het is voor mij zeker niet de angst om iets te missen! Ik ben creatiever door Twitter geworden, vang ideeen op waar ik eerst niet eens aan dacht! Ik word aangezet tot actie, kan sparren met collega's, en word en passant ook nog gevonden door nieuwe klanten die een loopbaancoach zoeken. Wat wil een mens nog meer?
www.twitter.com/werkcoach
rob | 5 oktober 2009 (16:55)
Ik zelf wordt al helemaal gestoord van emails die maar binnen blijven komen van iedereen die mij maar cc-t met elk beetje in hun ogen belangrijke informatie ;-).
Ik had ergens gelezen dat als je gestoord wordt tijdens je werkzaamheden en dan bedoel ik " creatief cq complex denkwerk" dan schijnt het minstens 10 minuten te duren voor je weer in je denkpatroon zit. Als je 20 tot 30 keer per dag gestoord wordt met allerlei flutinformatie, reken maar uit wat een totale verspilling van tijd je dagelijks moet ondergaan.
En dan reken ik nog niet eens het eerst uur van de dag waarin je alle mailtjes die binnengekomen zijn moet scannen/ verwerken.
Ik moet er niet aan denken ook nog eens platgebombardeerd te worden met een bedrijfstwitter, msn of ander " efficient" communicatiemiddel.
joanne | 8 oktober 2009 (12:45)
Ach, te oud ergens voor? Mijn whizzkid zonen van net twintig halen enorm hun schouders op over twitter. Net als ik staan ze op het standpunt er geen tijd voor te hebben. Het verschil tussen hen en mij is wel dat zij razendsnel filteren of info van belang is of niet; er staan altijd vijf schermen open op hun pc. Maar twitter beschouwen zij ook als dat wat het meestal is: flutinfo.
Gerrit Hartman | 8 oktober 2009 (13:16)
Een mooie strip van Dilbert over dit onderwerp:
http://www.dilbert.com/strips/comic/2009-10-04/
Femke | 9 oktober 2009 (12:03)
Hoi Rob,
Die cc's werd ik ook gek van. Kun je instellen dat je die in een aparte mailbox laat binnenkomen en dat doe ik nu, Heb inmiddels een paar honderd ongelezen cc's en ik heb nog niet gemerkt dat ik er last van heb omdat ik dingen mis ofzo. Nog steeds geen oase van rust in mijn mailbox, maar dit helpt zeker om het kaf van het koren te scheiden.
groet,
Femke
Jan | 9 oktober 2009 (16:40)
Wat ook werkt: gewoon niet reageren op email. Als het belangrijk is, dan komt men er twee of drie dagen later op terug en dan pan je het op!
|
