Ouderschapsverlof is hard werken

Ik vraag mij af: waarom moet dit moedertje al haar sores en "geklaag" delen met WO Nederland? Wat bezielt deze tante om via dit medium te gaan zitten klagen over ouderschapsverlof die in haar ogen geen verlof is ("minder werken klinkt alsof je minder gaat werken, maar dat is dus niet waar. Je krijgt gewoon minder salaris. Met dezelfde targets"). Eigenlijk is ze toch maar heel zielig en heeft ze het toch allemaal maar slecht getroffen...

Hoe dan ook, ik heb al eens eerder gezegd dat het tijdschrift Intermediair aan het ver-feminiseren is... dit is er weer een voorbeeld van.

Gelukkig zijn er ook nog mensen die gewoon kiezen voor geen kinderen (want ja, dat is ook nog een keuzemogelijkheid!) en gewoon werken als ze iets willen bereiken in hun carriere...

Salut!

Over keuzes gesproken, zou de auteur van de vorige reactie er ook voor kunnen kiezen om deze column niet te lezen. Maar getuige het commentaar zijn de columns van Dieuwke braaf allemaal gelezen.

Punt wat wordt aangehaald in deze tijd van carriere, is dat als een ouder als medewerker nog steeds gewaardeerd wil worden op het werk, ouderschapsverlof als instituut en zeker ook als begrip in werkelijkheid behoorlijk anders is.

Feit is dat er een zelfde productiviteit wordt verwacht van medewerkers in minder uren, maar de beloning wel evenredig wordt verlaagd. Voor managers die zelf ouderschapverlof "genieten" zou zomaar de situatie van Dieuwkes eerdere column kunnen gebeuren bij een conference call vanuit huis. Diezelfde manager(s) zal overigens bij medewerkers met ouderschapsverlof aangeven dat hij/zij als manager het immers ook kan, dus waarom de medewerker dan niet?

Om nog maar te zwijgen van het feit dat heel veel bedrijven nog steeds niet met flexibele tijden van werknemers om kunnen gaan. Ook zal er voor ouders (ja ook mannen die kiezen voor ouderschapsverlof!) in de meeste gevallen geen extra medewerker worden aangenomen.

Dieuwke ik blijf jouw columns met de gebruikelijke glimlach van herkenbaarheid lezen!

Groet

Om nog even door te gaan over keuzes, blijkbaar wordt er voor gekozen om geen vruchtbare vrouwen in dienst te nemen, maar wel om columns te lezen tijdens werktijd? Excuus, ondanks dat ik me erg er druk om kan maken, kan ik de reactie eigenlijk niet serieus nemen. Zijn er werkelijk mensen die zo denken? Wat erg! Laten we vooral met z'n allen geen kinderen krijgen en alleen maar heel hard werken, wordt de wereld vast beter van en iedereen veel gelukkiger. Gaat het alleen maar om de belangen van de zaak? Op werk gaat het daarom en thuis gaat het heel ergens anders om. Dit begrijpen, uitvoeren en ernaar leven siert de multi-functionele moeder en vader en is een aanwinst voor een bedrijf. Deze vrouwen en mannen kunnen werk en prive scheiden, zijn veel daardoor minder vaak ziek, hebben geen burn-outs, zijn trouw en loyaal aan het bedrijf en kunnen zich op werk 100% geven.

Ik ben het volkomen met Dieuwke eens. Het is ontzettend moeilijk om je goed aan deze scheiding te houden, dit niet ten nadele van de werkgever, integendeel en daarom zit je tijdens je verlofdag alsnog ingelogd op intranet. Als iedereen dat nou eens niet deed, daar wordt de mens en jawel, zelfs werkgever, beter en gelukkiger van. Niet denken aan werk tijdens je verlof komt je werk slechts ten goede. Echt waar.

Nog een laatste noot, de keus voor geen kinderen wordt volgens mij net zo gerespecteerd als geen kinderen, dus vanwaar al die frustratie?

In de praktijk wordt de keuze voor geen kinderen wel gerespecteerd, maar sta je als het gaat om belangen altijd onder of achter de mensen die wel kinderen hebben. Menig kinderloze zal dat met me beamen! Als het gaat om vakanties komen de jaloerse reacties dat je buiten het seizoen kan gaan, als het gaat om zielmeld-gedrag zie ik overal om me heen (en dat zijn heel wat bedrijven want ik werk als adviseur) dat ouders zich zo nu en dan eens ziek melden en als je doorvraagt blijkt 9 van de 10 keer dat Pietje of Marietje ziek was...

"Laten we vooral met z'n allen geen kinderen krijgen en alleen maar heel hard werken".

Leren lezen! Ik heb dit nooit gezegd... ik heb gezegd dat je keuzes moet maken!

Maar wat zie ik om me heen: men moet zo hoognodig beiden werken, want anders is het dure vrijstaande huis, de 2 auto's en de vele vakanties niet meer te bekostigen. En ondertussen maar jammeren en snikken dat de kinderopvang in Nederland zo slecht geregeld is, dan het belachelijk is dat de overheid hier zo weinig aan mee betaalt en zo verder.

Mijn compagnon en ik noemen deze columniste inmiddels al Doos Dieuwke!

Aan Jan, eindelijk iemand die het gewoon recht voor zijn raap zegt.
Ik werk zelf ook als consultant en heb exact de zelfde ervaring met de " bekinderde" collega's en ook bij meerdere bedrijven.
Nederland schijnt Het land van de verworven rechten te zijn waar of de overheid of de werkgever of nog beter beide maar voor alle kosten dient op te draaien.

Toegegeven, ik formuleer het natuurlijk scherp... wat me wel van het hard moest is hetgeen ik hier geschreven heb. Kijk ik naar mezelf: zowel ik als mijn partner werken erg veel, dat vinden we leuk. Daar staat wel tegenover dat we een huishoudster moeten betalen, iemand die de tuin onderhoudt en iemand die zorgt voor boodschappen, de strijk etc. etc. Dat kost ons ook zo'n 800 euro per maand. Die betalen we gewoon zelf omdat we ook genoeg verdienen, geen probleem. Maar waarom vinden we het dan allemaal maar normaal dat als ouders geen tijd hebben om voor hun kinderen te zorgen, de kosten daarvan afgewenteld worden op de belastingbetaler?!

Daarbij komt dat het op een of andere manier een soort ongeschreven regel begint te worden dat werkende mensen met kinderen altijd net iets meer rechten denken te hebben, daar refereer ik hierboven al naar.

Je zult mij nooit ofte nimmer horen beweren dat het makkelijk is om werken en kinderen te combineren, dat is ook de reden dat ik vind dat het een het ander best wel uitsluit. Ik beweer wel dat je de consequenties van je keuzes zélf moet nemen. D.w.z. niet van die klaagzangen zoals Dieuwke hier presenteert... pak je verantwoordelijkheid en zeg tegen jezelf: okay, ik kan niet kiezen, ik wil kinderen en werken en... en... en... De consequentie daarvan is dat ik werkelijk nergens meer aan toe kom, een heleboel dingen maar half-half kan doen maar dat neem ik voor lief. Prima, ook een keuze. Dan weet ik als werkgever dat ik je in mijn bedrijf niet wil hebben.

Gelukkig schijnen er qua kinder-faciliterende zaken de nodige versoberingen door het kabinet te gaan worden doorgevoerd. Eindelijk af met die gesubsidieerde child-mill.

Beste Jan, je zal mij niet horen klagen over de subsidie op de kinderopvang. Wij betalen zelf ongeveer 1300 euro per maand aan kinderopvang voor 3 kinderen en de overheid legt daar nog eens 1500 euro bij (inderdaad onze kinderopvang kost ons 2800 euro per maand!). Een paar jaar geleden was de regeling dusdanig dat wij 2400 euro zelf betaalden en de overheid legde 100 euro per maand bij. (We hadden destijds overigens 1 kind minder...) Je moet dus een behoorlijk salaris hebben als je de kinderopvang wilt betalen. Vanaf 2010 wordt de regeling inderdaad versoberd en zullen we weer meer zelf moeten betalen.

Wat ik overigens vreemd vind bij de hele kinderopvang toeslag is dat er alleen naar de hoogte van het inkomen gekeken wordt en niet naar het aantal uren dat men werkt. Een gezin met 1 kostwinner en kinderen die 1 dag de creche bezoeken voor de sociale contacten krijgt procentueel meer vergoed dan tweeverdieners die de opvang nodig hebben om te kunnen werken.

Wat mij dan weer van het hart (ja zo spel je dat) moet. Voor een maatschappy als geheel is het belangrijk dat er een nieuwe generatie komt. Daarom is het erg belangrijk dat die gezond kunnen opgroeien met veel mogelijkheden. Dus het is belangrijk dat er geld (van de belastingbetaler) naar kinderopvang, gezondheidszorg en educatie gaat.
Kinderen of niet, we moeten allemaal ons steentje bijdragen.
En inderdaad als de schrijfster of haar schrijfstijl je niet aan staat, ga dan aub je energie in iets nuttigs steken.

Wat mij dan weer van het hart (ja zo spel je dat) moet. Voor een maatschappy als geheel is het belangrijk dat er een nieuwe generatie komt. Daarom is het erg belangrijk dat die gezond kunnen opgroeien met veel mogelijkheden. Dus het is belangrijk dat er geld (van de belastingbetaler) naar kinderopvang, gezondheidszorg en educatie gaat.
Kinderen of niet, we moeten allemaal ons steentje bijdragen.
En inderdaad als de schrijfster of haar schrijfstijl je niet aan staat, ga dan aub je energie in iets nuttigs steken.

Beste Eline,
volgens mij is de functie van een columniste naast het verkondigen van haar eigen mening ook die van het aanzwengelen van een discussie.
Als je alle reacties bekijkt lukt het Dieuwke, al dan niet bewust, heel aardig om een aardig aantal voor- en tegenstanders van alle beslommeringen rond het werkend moederschap in de pen te jagen, waarvoor mijn complimenten.
Het is een beetje flauw om te zeggen dat als de colum of schrijfster hiervan je tegenstaat je maar wat anders gaat doen.
ps, maatschappy spel je maatschappij (ook een beetje flauw ;-) ).

Haha, a tit for a tat, ik had die niet eens gezien.

@Jan: ik werk vier dagen, mijn man is zelfstandig, wij maken geen gebruik van welke subisidie dan ook, ik heb me nog nooit ziek gemeld voor de kinderen, uberhaupt deze twee jaar niet en ik kots van jouw uitspraken. Doe jij uberhaupt wel eens iets voor een ander? Wat een ontzettend egocentrisch gedachtengoed ligt er achter jouw woorden verscholen. IKKE IKKE IKKE... bah... Juist mensen (vooral moeders) met kinderen weten wat het is om jezelf op de tweede plaats (nee beter, op de laatste plaats) te zetten, maar dat zie jij niet. Nee, dat jij niet op vakantie kan in de week die je eigenlijk wilde, dat is erg....

Ach Melanie... pas op met dat kotsen want wellicht dat je je dan alsnog ziek moet melden.

Ik plaats mijzelf op een plaats die me toekomt. Niet meer en niet minder. En nee... als ik zie hoeveel "plaats" moeders met hun kinderen opeisen in de supermarkt (rondrennen met van die kleine karretjes en dan nog verontwaardigd zijn als ik er met mijn kar tegenaan loop)... staan klieren in de ijscozaak omdat ze even moeten wachten... de offers die ik dan laat zijn er meer dan genoeg.

Als er iemand is die meer aan anderen en de wereld om zich heen denkt dan ben ik het wel. Hoeveel euros' heb je dit jaar aan goede doelen besteed? Ik bijna 10% van mijn inkomen, en da's heel wat kan ik je zeggen.

Jan, ik ben blij te lezen dat je toch een hart hebt. Je had me bijna echt op de kast, gelukkig snap ik cynisme wel.

Voor Jan en Rob,
Hopelijk lopen jullie inmiddels tegen de vijftig en kunnen jullie je zaak straks goed verkopen, want met dergelijke uitspraken zal de nieuwe generatie (over max. 10 jaar) niet meer voor jullie willen werken. Iedereen weet dat de beroepsbevolking alsmaar dalende is en wil je echt ambiteuze mensen aan je binden dan moet je met de tijd meegaan, een ouderwets standpunt als dat van jullie zal door de tijd worden ingehaald.

@Jan,
Wat je kinderen-in-de-supermarktfrustratie betreft even een paar opties: (1) laat je boodschappen doen door de hulp in de huishouding, die paar tientjes kunnen er vast wel vanaf, (2) de appie-bezorgservice of (3) ga in de avonduren als de kinderen op bed liggen (doe ik ook). Of nog beter leer relativeren, denk aan toen jezelf nog jong was en je moeder je meenam om boodschappen te doen. Maar ja helaas, een koe vergeet zo vaak dat het zelf kalf is geweest. Dit moest mij even van het hart (ipv hard).