Help, mijn kind is onbetaalbaar
Auteur: Dieuwke van Turenhout
|
31-08-2009
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
Jonge ouders onderschatten de kosten van gezinsuitbreiding, blijkt uit onderzoek. Dieuwke van Turenhout weet er alles van. ‘Ik wen maar niet aan 10% minder salaris.'
Mijn herinneringen aan de middelbare school zijn over het algemeen net zo divers als nutteloos. Die ene keer spijbelen, die ene keer nablijven, die ene keer spieken, maar ook: die eerste keer huiswerk, die eerste overhoring, de eerste onvoldoende (die gelukkig jaren op zich liet wachten).
En ergens in die lade ‘middelbare school', weggestopt onder het kopje ‘wiskunde' (in mijn geval dus heel diep, bijna zo diep als ‘trauma's'en nauw verwant aan ‘kansloze acties') ligt een lukrake, visuele herinnering van een grafiek.
Waarom deze ene grafiek me is bijgebleven? Waarschijnlijk omdat ik mij niet kon voorstellen dat ik, bloedje van een dochter, oogappeltje in het gezin, hoogtepunt van hier-en-nu-management, veroorzaker van schaterlach en blije gezichten, ook gewoon verschrikkelijk veel geld zou kosten.
Zoveel geld, meldde deze grafiek, dat mijn ouders jarenlang gemiddeld genomen meer zouden uitgeven dan dat ze binnen kregen. De lijnen vormden een grafische weergave van het vrij besteedbaar inkomen (alsof ik toen wist wat dat was) van een modaal gezin door de jaren heen. Mannetje+ vrouwtje+ huurhuis = geen probleem. Mannetje+vrouwtje+koophuis toonde een stevige zwenk. Bij mannetje+ vrouwtje+ kind(-eren) kelderde de lijn en bleef hangen op het diepste punt. Zou die grafiek er negentien jaar later nog steeds zo uitzien? Feit is dat hij voor mij nu pas tot leven komt.
Avant-la-bébé dienen er natuurlijk zaken als bedje, gordijnen, commode en kinderwagen aangeschaft te worden. Een heel nieuwe wereld en je hoeft geen SUV-smaak te hebben om al snel in de mooie ronde getallen te belanden. Dan denk je de grootste klap wel gehad te hebben.
Zodra die wolk van een nageslacht zich meldt, komen daar nog de gecalculeerde luiers bij (maar het gebruik is nogal volatiel, moet ik helaas toegeven). Het loont om je erfgenamen zo snel mogelijk zindelijk te maken! De gecalculeerde kleertjes en de niet-zo-goed-gecalculeerde frequentie van aanschaf volgen. En, zo leert de grafiek in mijn geheugen: het wordt alleen maar erger! Zaken als sportverenigingen, fietsjes, fietsen, boeken, broeken en een almaar stijgend waterverbruik.
Hopelijk lopen de uitgaven in pas met de inkomsten vanwege stappen op de carrièreladder. Maar iets als langzaam wennen aan de nieuwe omstandigheden is er niet. Retail-therapy is vervangen door shock-therapy. Je went aan het idee dat je een kleine hebt. Maar ik kan maar niet wennen aan 10% minder salaris.
Ik zie een filmpje voor me, van zo'n blij stel onderweg op de grafieklijn. Blij wordt blijer en blijer. En eerlijk is eerlijk, het verrijkt je leven. Maar buiten die verrijking? ‘Onbetaalbaar.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Dieuwke van Turenhout'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Coen Baljon | 31 augustus 2009 (15:32)
Toen wij nog geen kinderen hadden (en nu hebben we er twee...): Hadden we een appartement van 90 m2 (nu een huis met tuin); Hadden we één kleine auto (nu twee middenklassers); Kwam de werkster drie uur per twee weken (nu iedere week vier uur); Kochten we kleren als ze "op" waren (nu twee keer per jaar als ze te klein zijn...voor de kinderen dan); Hadden we beiden een vol inkomen, met bonus (nu 1 3/5e, en bonus...niet meer te halen met kinderen); Vakantie met z'n tweeën, wanneer we maar wilden (nu in het hoogseizoen met z'n vieren); Gelukkig kunnen we die keer dat we uit eten gaan de kinderbijslag hiervoor gebruiken!
Jan | 14 september 2009 (11:43)
God wat ben ik zieleblij dat ik geen kinderen heb... vrijheid aan alle kanten, geen gezeik aan je hoofd en bovenal: enorme kostenbesparingen!
Petra de Vries | 27 september 2009 (18:05)
Als je al niet kunt wennen aan 10% minder salaris dan is het niet te hopen dat je je baan niet kwijt raakt, arbeidsongeschikt wordt, gaat scheiden of weduwe wordt - want in al die gevallen daalt je inkomen met nog veel meer dan 10%.
Zelf verdien ik ver beneden modaal en toch ervaar ik het hebben van kinderen helemaal niet als bijzonder duur. De boodschappen zijn duurder geworden en de waterrekening is hoger, maar verder valt het wel mee.
De kinderbijslag gebruik ik als kleedgeld en dat kan makkelijk als je gewoon leuke kleding koopt en bij uitzondering merkkleding. Vaak heb ik nog geld over om een keer naar kindertheatervoorstelling of naar een leuke jeugdfilm te gaan.
Ook de inrichting van een baby- of kinderkamer hoeft niet duur te zijn, bij een bekend woonwarenhuis heb je voor een heel normale prijs ook leuke meubeltjes en ze zijn ook nog deels gemaakt van massief hout, terwijl veel duurdere babykamers van speciale babywinkels van een soort meubelplaat zijn gemaakt.
En waarom is het erg dat kinderen geld kosten? Kleertjes en speelgoed kopen, een keer een dagje naar de dierentuin - dat is toch vooral heel erg leuk?! Ik geniet van alles wat ik voor ze kan en mag kopen.
Er zijn zoveel mensen die geen werk hebben en er bestaat ook nog zoiets als ongewilde kinderloosheid - daardoor voel ik me vooral bevoorrecht. Soms wordt ik er wel wat verdrietig van wanneer ik mensen (die 2 keer modaal of nog meer verdienen) hoor klagen over de kosten van de door hun zelf gewenste kinderen, alsof die kinderen alleen een kostenpost en geen bron van geluk zijn.
Coen Baljon | 28 september 2009 (11:36)
Toen ik het commentaartje hierboven plaatste bedoelde ik dat vooral als constatering. Ik heb het zelf gekozen om kinderen te krijgen en ik vind het fantastisch! Ik heb de schets gemaakt om mensen duidelijk te maken wat het (fianancieel) betekent. Als je erg hecht aan luxe en graag dezelfde dingen blijft doen, wees dan voorbereid!
|
