Waarom je niet netjes behandeld wordt bij je sollicitatie

Het artikel probeert de problematiek een beetje weg te praten. Waar het gewoon om gaat is dat er momenteel meer werkzoekende dan vacatures zijn. Daarmee zitten recruiters (vooral de bureaus) in een comfortabele positie en is de noodzaak om procedures correct en snel af te werken minder belangrijk. Deze arrogante attitude zal ze over een tijd opbreken als de arbeidsmarkt (hopelijk) aantrekt. Daarnaast is het niveau van de recruiters vaak bedroevend, ze kennen de functie inhoud niet goed, vragen kunnen ze nauwelijks beantwoorden, opvolgen is er niet bij. Al met al geen rooskleurig vooruitzicht voor werkzoekenden en werkgevers.

Zo, iets met een scheerapparaat en 1 kam.....

Het probleem wordt inderdaad effectief weggepraat. De NVP is niets anders dan een werkgeversclubje en dan geldt er een spreekwoord over een kat en het spek. Uit de verschillende versies van de sollicitatiecode sinds 2000 zijn inmiddels alle punten geschrapt die een fatsoenlijke werkgever *zou moeten* doen, maar waar het HR-volk te lam voor is.
Een (1) voorbeeldje: de onkostenvergoeding. Het oorspronkelijke artikel 4.4 stelde "De organisatie vergoedt de door de sollicitant in redelijkheid gemaakte reiskosten." (http://www.remind-consulting.com/main.asp?pagina=6&category=2&catnaam=ethiek). Dat vonden de werkgever maar niets en áls er al een klacht bij de NVP binnenrolde, dan ging het hier vaak over. Dus het werd: "De werkgever maakt vóór het sollicitatiegesprek duidelijk of hij je reiskosten vergoedt. Hij is niet verplicht deze kosten te vergoeden."
Ook dat was echter te veel moeite. Het "probleem" is opgelost. Het complete woord "reiskosten" is compleet verdwenen uit de huidige sollicitatiecode. Ook de column "Fatsoen tot aan de deur" van de toenmalige secretaris Margreet van der Zijden over precies dit onderwerp staat niet (meer?) in het lijstje columns van de NVP. Spijtig, want die column ging over een bedrijf dat zich profileerde met "wij houden ons aan de sollicitaitecode"... behalve natuurlijk die puntjes die ze niet goed uitkwamen.

Organisaties die zich slordig blijven gedragen gaan toch werkelijk ook aan een schandpaal. Binnenkort gaan we van start!

Ook een leuke: "‘Er komen bij bedrijven veel reacties binnen die niet honderd procent aansluiten op de vacature', zegt Voogt." Dat lijkt mij niet anders dan normaal, het is uiterst onwaarschijnlijk dat iemand echt precies 100%, niet meer en niet minder, past op een functie. Maar ja, dat krijg je met control-F recruitment.

Ik vroeg mij af wie de detacheringsbureau's controleert op hun zuiverheid van werken.
Met vriendelijke groet,
Ingrid Schouten
P.s. want ik heb wel een aantal klachten die de moeite waard zijn om te onderzoeken.

Nu is het mij eigenlijk nog steeds niet duidelijk waarom mensen zo worden behandeld. Ik krijg vanuit het veld menig van dit soort reacties en het is wat dat betreft des te verbazing wekkender dat men met de huidige kennis en inzet van automatiseren, nog steeds geen manier kent om alle betrokkenen te emailen dat zij helaas niet tot de geselecteerden behoorden.

Kort en goed. Volkomen juist dat dit aan de kaak wordt gesteld want er is wel degelijk sprake van [ctrl][f] recruitment en het bagatelliseren van bestaande problemen. Helaas.

Zolang wij zo'n minister van sociale zaken hebben als de heer die nu in de functie zit mogen wij niet veel verwachten. Systematisch de oudere werknemer discrimineren op werkterrein en niets er tegen doen zal het nog later erger maken ook voor de rest van de werkenden en werkzoekenden. Deze heer doet heel weinig voor de werknemers en verzuimt op te treden wanneer echt noodzakelijk. Werkgevers merken daar natuurlijk gretig gebruik van en durven steeds brutaler op te treden. Maar ook de vakbeweging in dit doet veel te weinig om daar een eind aan te maken.
Het is geen gek idee als alle klachten verzamelt worden en op een internetsite uitgebreid aan de orde komen. Uiteraard zullen er bij sommige werkgevers veel minder reacties op vacatures binnenkomen wat een positief effect op de kwaliteit van de communicatie gedurende het hele sollicitatietraject zal hebben.

Zo'n actie kan een gunstige wending aan de situatie geven

Zoals gezegd denk ik dat de attitude komt doordat ze in de luxepositie zitten dat er meer vraag dan aanbod is, waardoor ze rigoureus kunnen selecteren. Daarnaast denk ik ook dat de individualisering en het egocentrisme dit gedrag aanwakkeren.
Daarbij is wellicht onwenselijk gedrag van een sollicitant zoals niet het achterste van je tong laten zien over andere sollicitatieprocedures vrij logisch. Als je sollicitaties veelal door recruiters/werkgevers niet serieus en professioneel worden afgehandeld, overgeneraliseer je snel en durf je al snel niet meer het achterste van je tong te laten zien, bang voor een onprofessionele reactie van afwijzing (terwijl een professional inziet: als er meerdere werkgevers achter hem aanzitten, moet hij/zij wel goed zijn).

ik heb al van alles meegemaakt, van nep sollicitaties, uithoor gesprekken, headhunters die alleen maar op je contacten uit zijn. vooral bij de overheid is het raak! Een uitnodiging voor een gesprek en dan drie maanden wachten, vervolgens is er helemaal geen baan. Je valt van de ene verbazing in de andere.
Ze doen maar wat. Hebben geen inzicht in het heden en zijn bezig met machtspelletjes.
De domheid en angst viert hoogtij in Nederlnd.

Het feit dat partijen (mogelijk) in een comfortabele stoel zitten mag geen reden zijn hufterig gedrag te vertonen. Dat is evenwel aan de orde en waarschijnlijk omdat men eenvoudigweg zelf niet anders kan. Men is niet altijd op kwalitatieve gronden op posities binnen ondernemingen terecht gekomen. De daaruitvoortvloeiende middelmatigheid (die zich ook, maar niet uitsluitend, manifesteert in het contact met sollicitanten) geeft aardig het niveau weer van een hoop kaf dat zichzelf vooral ziet als koren. Passie, bezieling en werkelijke interesse om iets bij te dragen en te betekenen lijken in dit tijdperk uitsluitend papieren bedenksels van managementgoeroes. Tja, daar gaan we het dus niet mee winnen de komende tijd.

Werkgevers die "uit zouden zijn op informatie en contacten" Tja...een beetje accountmanager kan dit toch handelen ? Nee , véél te lange procedures door onprofessioneel gedrag en onkunde, dat maak ik de laatste tijd mee bij mijn gesprekken. Om over de fouten die men maakt maar niet te spreken, datumwijzigingen die niet worden doorgegeven, brieven die door de post "dan wel niet" bezorgd zouden zijn, tot gesprekspartners/personeelsfunctionarissen die ontslagen zijn , en waar je dus nooit meer van hoort..Het is allemaal niet van de lucht.

Het feit dat partijen (mogelijk) in een comfortabele stoel zitten mag geen reden zijn hufterig gedrag te vertonen. Dat is evenwel aan de orde en waarschijnlijk omdat men eenvoudigweg zelf niet anders kan. Men is niet altijd op kwalitatieve gronden op posities binnen ondernemingen terecht gekomen. De daaruitvoortvloeiende middelmatigheid (die zich ook, maar niet uitsluitend, manifesteert in het contact met sollicitanten) geeft aardig het niveau weer van een hoop kaf dat zichzelf vooral ziet als koren. Passie, bezieling en werkelijke interesse om iets bij te dragen en te betekenen lijken in dit tijdperk uitsluitend papieren bedenksels van managementgoeroes. Tja, daar gaan we het dus niet mee winnen de komende tijd.

Ook zag Hagenaars in haar tijd als recruiter regelmatig een gebrek aan initiatief bij kandidaten. ‘Ik ontmoette wel eens kandidaten die geen enkele vraag stelden in een sollicitatiegesprek. Daar verbaasde ik me over, want het moet van twee kanten komen.

Maar als je nou je huiswerk als werkzoekende goed gedaan hebt en alle ins en outs van een bedrijf te weten bent gekomen dan hoef je daar toch niks meer over te vragen?
Maar dat word dan weer uitgelegd als "Ongeïnteresseerd," en dus kan je de baan wel vergeten.

Zolang het een "buyers" market is zal men zich niet beter gaan gedragen, maar daar komt een eind aan. Maar het meest heeft me de opmerking van Voogt verbaasd:
‘Er komen bij bedrijven veel reacties binnen die niet honderd procent aansluiten op de vacature'
Hoe lang kan men zich nog permitteren om reeksen kandidaten achteloos af te wijzen vanwege dat ene stukje dat niet matcht? Dit staat haaks op alle andere boodschappen over krappe arbeidsmarkt, opleiden en loopbaanontwikkeling.

In het 'papieren artikel' in de Intermediair wordt verwezen naar een leerzaam boekje hierover: Belevenissen van een sollicitant. Voor wie met humor eens wil vernemen hoe het er in de praktijk aan toe gaat en voor HR-professionals een mooie spiegel. Maria Berns komt tot de conclusie dat er nog best wat te verbeteren in werving&selectie procedure en dat ben ik met haar eens!

Er is nog een ander probleem: Iedereen kan zich tegenwoordig consultant o.i.d. noemen, maar echt kennis van zaken hebben is er vaak niet bij. Je bellen voor een functie die in een hele andere tak van sport valt komt geregeld voor. Daarnaast speelt het willen scoren en proberen vaak mee. Je niet op de hoogte houden van vorderingen. Adverteren met functies die helemaal niet bestaan (planken vullen) is ook aan de orde van de dag. Je ergens voorstellen zonder voorafgaand overleg te plegen is ook zo'n item. Als laatste je direct in een hokje plaatsen qua functie, niet luisteren naar je ambities en kennis van zaken en het spelen van macht spelletjes.

Ik kom net terug uit Nieuw-Zeeland waar ik al het bovenstaande heb meegemaakt: geen nette afwijzingsbrief, kattige reacties bij opbellen, uitstellen van beloofde data van informatie voorziening, plotseling ingetrokken vacatures, etc. Hier in Nederland ben ik tot nu heel netjes behandeld. Altijd een nette reactie met infomatie over de procedure en eventuele uitnodigingen of afwijzingen.
In de Nieuw-Zeeland is de economische crisis later aangekomen en heeft nu dezelfde uitwerking als in Nederland een paar jaar terug. Ik denk dat door het aantrekken van onze economie de sollicitanten al iets beter worden behandeld, al zal dat nog niet in alle branches zo zijn. Hopelijk verandert dit op de korte termijn, want dat is wel zo beschaafd.

Tja, de problemen van een overvloed aan werkzoekenden. Grotere bedrijven pakken de zaken vaak wat professioneler aan. Kleinere bedrijven hebben vaak meer moeite. Overspoeld met sollicitaties, geen duidelijke vacatureomschrijving gepubliceerd ( vaak meer een reclameadvertentie voor de firma i.p.v. een heldere vraag). Geen ervaring met sollictatieprocedures, etc. Vaak doet men maar wat en dat leidt tot rommel en frustraties beiderzijds.

Ook best erg is als je een open sollicitatie stuurt en vervolgens als reactie terug krijgt dat je niet voldoet aan het functieprofiel.

Ik ben nu sinds mei thuis en heb alles al meegemaakt. De ergste ervaring vond ik wel een wervingsbureau dat mij uitnodigde naar aanleiding van een uitstaande functie. Ik reisde af naar Maarssen waar de eigenaar het gesprek gebruikte om mij uitgebreid te vertellen dat ik "nooit" aan de slag zou komen. Dat is echt de ego boost die je nodig hebt als je aan het solliciteren bent!

Je solliciteer bij een bedrijf ja duh je hebt werk nodig!!!!

Je geld raakt op je hypotheek heeft achterstand. Hoe dom kunnen deze recruiters wezen. Misschien is telefoon afgesloten. En is er geen geld meer voor deze onzin. Reiskosten worden niet vergoed.

Even de telefoon pakken ziet de ander misschien niet zo. De afweging kan zijn. Als ze me willen aannemen hoor ik zelf wel iets van hun. Als je te vaak wordt afgewezen ga je ook niet meer voor jan met de korte achternaam bellen. Vaak onbeleefde mensen van personeelszaken die zoiets hebben "Je verdoet mijn tijd"

Raar dat alles wordt omgedraaid.