Nico Dijkshoorn kleunt ook wel eens mis
Auteur: Hugo Logtenberg
|
15-04-2009
| Reacties: 1
|
 Mail dit artikel
Nico Dijkshoorn (48) is schrijver, dichter en columnist. Onlangs verscheen van zijn hand het boek De tranen van Kuif den Dolder.
Wie: Nico Dijkshoorn
Geboren: Amsterdam, 15 mei 1960
Opleiding: Lerarenopleiding Nederlands / Aardrijkskunde
Loopbaan: medewerker bibliotheek Amstelveen, columnist bij Veronica, GeenStijl, nicodijkshoorn.nl, De Pers, de Volkskrant, nu.nl en Voetbal International. Tekstschrijver voor Dit was het nieuws (Tros), Café de Wereld (Vara / De wereld draait door) en Draadstaal (VPRO), huisdichter bij De Wereld Draait Door (Vara).
Wat was de essentie van je opvoeding?
'Die vraag heb ik mezelf laatst ook gesteld. Het antwoord heb ik nog niet. Ik vrees omdat een duidelijke boodschap ontbrak. Ik kom uit een echt Amsterdamse arbeidersfamilie en de gezelligheid die daarbij hoort: elkaar voortdurend dollen. Het moest gezellig zijn. Als er iemand op een feest over de schoolprestaties van zijn kind ging vertellen, werd het meteen afgekapt. Er moest gelachen worden.'
Wat heb je 10.000 uur gedaan in je leven?
'Lezen. Ik had op mijn achttiende al een boekenkast vol literatuur gelezen. Zonder erop te hebben gestudeerd, snapte ik waarom Céline, de Franse auteur, zo lekker leest. Dan bedoel ik niet zijn nihilistische en pacifistische visie, maar zijn schrijfstijl. Intuïtief begreep ik hoe je in je stuk bijvoorbeeld iemand aan het woord moet laten. Lezen is bij mij schrijven.'
Wat is je talent?
'Mijn observaties van menselijk gedrag en die op een humoristische manier beschrijven. Het verhaal van Kuif den Dolder - de hoofdpersoon in mijn boek - bijvoorbeeld, is een mengeling van de sterke verhalen over Johan Cruijff en Willem van Hanegem. Mensen herkennen dat. Toen ik tijdens een theatervoordracht over Kuif vertelde en mensen aan de beademing moesten van het lachen, wist ik dat de beschrijving goed was.'
Wie is je voorbeeld?
'Johnny van Doorn. Mijn absolute held door de manier waarop hij de dagelijkse werkelijkheid observeerde en beschreef. Fenomenaal. Eenvoudig en toch zo ontroerend in al zijn huiselijkheid en zijn liefde voor zijn kind. Eén van de beste schrijvers die we in Nederland hebben gehad.'
Welke technologische ontwikkeling heeft een grote rol in je leven gespeeld?
'Internet. Zonder internet hadden wij dit gesprek niet gehad. Ik had al snel door wat de impact was. Aanvankelijk vooral voor de bibliotheek in Amstelveen, waar ik toen werkte. Met internet werd the sky the limit. Opeens konden we van heel basale zoekmachines over op een systeem waarmee we het hele document tevoorschijn konden toveren. Beslissend voor mezelf waren de terreuraanslagen van 11 september. Op tv zag ik beelden van persconferenties en reportages uit New York die ik via retecool.com vier uur daarvoor al had gezien. Hét bewijs van de kracht van internet.'
Wat was het beslissende moment in je carrière?
'De eerste Big Brother in 1999 bij Veronica. Daar was ik door gegrepen. Ik vond het geweldig dat die mensen in dat huis dachten dat alleen hun ouders en wat buren naar ze keken, terwijl er dagelijks miljoenen mensen voor de buis zaten. Over die fascinatie schreef ik direct na de uitzending in een nieuwsgroep van Big Brother en daar werd in no time door honderden mensen op gereageerd. Dat vond ik fascinerend. Opeens kon ik allerlei talenten combineren: mijn observaties, snel kunnen reageren op de actualiteit en schrijven. Zo is het allemaal begonnen.'
Welke mislukking was essentieel voor je loopbaan?
'Dankzij Harm Edens, de presentator van Dit was het nieuws, kreeg ik de kans om Samen te schrijven, een dagelijkse comedy voor Talpa. Het programma flopte volledig, maar leerde mij dat ik ongeschikt ben om op verzoek dolkomische karakters te schrijven.'
Wat is je imago?
'De eerste jaren schreef ik alleen op internet en wist niemand wie ik was, mede door mijn pseudoniemen. Van P. Kouwes dacht iedereen dat het een schuimbekkende bouwvakker was die op een zolderkamer de wereld waarin hij was mislukt, zat te vervloeken via GeenStijl. Met het schrijven van mijn sportcolumn voor de Volkskrant kwam de publieke bekendheid, want daar stond een foto bij. Nu, na een tijdje van wekelijks optreden bij De Wereld Draait Door, zijn mensen vaak verbaasd dat ik een volwassen man ben die een vriendin en twee kinderen heeft. Door die GeenStijl-connectie was ik bang in de wilde schop- en traphoek terecht te komen, maar dat valt gelukkig mee. Inmiddels word ik gezien als dichter-schrijver die uit zijn heup vuurt en dan weer ontroert. Daar voel ik me goed bij.'
Wat was je beste secundaire arbeidsvoorwaarde? 'Werken bij de bibliotheek was één grote secundaire arbeidsvoorwaarde! Tegen het krankzinnige idee dat we een stressvol beroep hadden, heb ik jarenlang geknokt. Mijn ex-vrouw is verpleegkundige. Dus als ik 's avonds thuiskwam, hoorde ik verhalen over een kind dat net na binnenkomst was overleden. En dan kwam ik de volgende dag op mijn werk en dan zaten daar twaalf vrouwen met van die spierwitte koppen zich vreselijk druk te maken over een zending boeken die niet was binnengekomen. God, Christus wat een stress...'
Aan wiens kritiek hecht je waarde?
'Het klinkt truttig, maar die van mijn vriendin. Ik zat laatst in een politiek programma van de NPS, Tirana. Toen ik thuiskwam, zei ze: "Het was helemaal ruk". Daar had ze gelijk in. Ik had niet aan tafel moeten gaan zitten naast Alexander Pechtold en Frits Wester en zijn ego. Daar kon ik als schrijver niet uit de voeten en dat had ik dus niet moeten doen. Maar ja, het is zoals het gaat in deze fase: er komt zoveel op me af dat je wel eens miskleunt.'
Aan wat is je huidige status af te lezen?
'Aan mijn vrijheid. Het feit dat ik na dit gesprek kan gaan zitten schrijven maar ook rustig een paar uur in een boekwinkel kan gaan rondstruinen zonder dat iemand vraagt wat ik heb uitgevroten. Daar moet ik nog steeds aan wennen, maar ik geniet er waanzinnig van.'
fotografie Mark van der Zouw
Het beste advies dat ik ooit kreeg
'"Je kunt niet meer doen dan je best", zei mijn moeder altijd.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
CASEY | 20 april 2011 (2:32)
Zelf kan ik mij nog goed de verhalen van Victor van Friesland, Godfried Bomans en G.B.J.Hilterman herinneren !!Deze mensen hadden een kennis van de Nederlandse taal die tot nu toe ongeevenaard is gebleven ! Hun droge humor was heerlijk ! Parate kennis en discussies verdwijnen steeds meer en als je wat wil weten en het vraagt luidt het antwoord : Zoek het maar op !!!! Sinds een jaar heb ik nu ook een PC.en het is inderdaad een wonder maar kan toch het contact met mensen niet overnemen !!
|
