Klaas Knot: 'Ik heb de mooiste baan van Nederland'
Auteur: Robin Uitham
|
13-12-2011
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
Driemaal keerde Klaas Knot in zijn loopbaan terug naar De Nederlandsche Bank. Daar is hij nu voor de komende veertien jaar president-directeur. ‘Ook deze baan is fysiek zeer inspannend, kan ik u vertellen.'
Wie: Klaas Knot
Geboren: 14 april 1967, Onderdendam
Opleiding: economie, Rijksuniversiteit Groningen
Loopbaan: 1995-1998 econoom De Nederlandsche Bank; 1998-1999 werkzaam bij het IMF; 1999-2002, adjunct-directeur bankieren en toezichtsstrategie DNB; 2002-2004 directeur pensioen- en verzekeringskamer (die fuseerde in 2004 met DNB); tot 2009 divisiedirecteur toezicht beleid DNB; vanaf augustus 2009 directeur financiële markten en plaatsvervangend thesaurier-generaal ministerie van Financien; juli 2011 president-directeur DNB. Tevens honorair hoogleraar economics of central banking, Rijksuniversiteit Groningen.
Wat wilde u worden toen u tien was?
‘Poeh... Toen had ik nog geen idee. Door de economie ben ik gegrepen op de middelbare school. Ik had een leraar, Mulder heette hij, die daarover boeiend kon vertellen. Economie was toen hot. In '79, '80, '81 verkeerde Nederland in een diepe recessie, iedere dag was er slecht nieuws, de arbeidsmarkt was verstoord, in '82 werd het Akkoord van Wassenaar gesloten. Er was veel maatschappelijke aandacht voor economie, dat kreeg ik mee als scholier. Mulder heeft me nog een briefje gestuurd toen ik werd benoemd als president-directeur DNB. Ik herinner me nog dat hij les gaf en vertelde over het failliet van de Tilburgse hypotheekbank, met verbazing, want banken konden nooit failliet gaan. Dat maakte indruk op me. Ik wilde economie gaan studeren, ik was goed in wiskunde, ik was een echte bèta-man.'
In welke periode is uw karakter het meest gevormd?
‘In mijn studententijd, ik ging op mijn achttiende meteen op kamers in Groningen, dat was een goede shocktherapie. De studie vond ik meteen fantastisch, ik was vooral geboeid door de macro- en internationale economie. Ik ben echt het studentenleven in gedoken. Als je met discipline werkt, is er nog een hoop tijd voor leuke dingen. Of daar nu ook tijd voor is? Ik heb nu twee leuke kinderen, daar gaat al mijn tijd heen en ik loop nog steeds iedere week een rondje hard en ik heb de mooiste baan in Nederland.'
Welke kwaliteiten heeft het milieu waar u uit voorkomt u opgeleverd?
‘Ik kom uit een eenvoudig milieu, mijn vader was veevoederhandelaar, mijn moeder onderwijzeres. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg, dat is er met de paplepel in gegoten. Ik ben niet met de gouden lepel geboren, ik ben geen zondagskind, ik heb er altijd hard voor moeten werken. Mijn ouders hebben nooit kunnen doorleren en waren tot in hun tenen gemotiveerd hun kinderen de kansen te geven die ze zelf niet hadden gehad.'
Op welk cruciaal moment in uw carrière heeft u mazzel gehad?
‘Ik had bijna de een na mooiste baan gehad, op het ministerie van Financiën, ik was daarheen gegaan met de impliciete hoop dat ik thesaurier-generaal zou worden. Toen dat concreet in beeld kwam, werd ik gevraagd voor deze functie. Tegen de een na mooiste baan moest ik nee zeggen voor de mooiste baan. Ben ik dan toch een zondagskind? Is dit mazzel? Ik ben geselecteerd op basis van mijn kwaliteiten, maar deze baan komt slechts een keer in de veertien jaar voorbij. Als je domme pech hebt, gaat de baan aan je neus voorbij, dat is de mazzelfactor. Ik heb nooit aan carrièreplanning gedaan, maar ben wel altijd mijn talenten blijven ontwikkelen: wat heb ik aan ervaring en hoe kan ik mezelf verrijken? Toen ik naar het ministerie van Financiën ging, waren er veel mensen die zeiden: realiseer je je wat je opgeeft? Maar ik zei, met een gezonde eigenwijsheid: nee, dit is goed voor mijn ontwikkeling, want ik mis nog ervaring in een politieke omgeving. Ik heb altijd meer aan employability gewerkt dan aan employment. Dingen zijn altijd op mijn pad gekomen, ik heb slechts een keer gesolliciteerd. Dat is geloof ik ook weer niet alleen mazzel, maar ook waardering voor je kwaliteiten.'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘Dat was om na mijn doctoraalscriptie eerst te promoveren alvorens de economische beleidswereld in te gaan. Het kwam van Cees Sterks, hoogleraar openbare financiën aan de RuG.'
Wat was het spannendste moment uit uw carrière?
‘Het meest crazy moment was de 48 uur waarin we Fortis moesten redden. Bij toeval viel ik in bij de onderhandelingsdelegatie in België. Mijn rol? Ik was degene die de meest inhoudelijke kennis meebracht over de liquiditeitspositie van Fortis. Het was 48 uur met weinig slaap en nachtelijke onderhandelingen, je moet voortdurend events op waarde schatten en snel tot de kern kunnen doordringen. Fysiek moet je ook sterk zijn, gelukkig heb ik altijd redelijk gesport. Ook deze baan is fysiek zeer inspannend, kan ik u vertellen.
Als mijn collega Rudi Kleijwegt zich niet ziek had gemeld dan had Wouter Bos niet geweten wie ik was. Op het goede moment bij de juiste mensen opvallen, helpt. Zes maanden later namelijk vroeg Wouter Bos aan Nout Wellink: zou die positie op mijn ministerie iets voor Knot zijn? Nee, zoiets gaat niet rechtstreeks. Je moet niet te veel plannen in termen van concrete posities, maar je moet wel opportunities herkennen als die zich voordoen.'
Zijn de verhoren voor de commissie De Wit ook spannend voor u? Hoe is het om als kersverse president-directeur de aanmerkingen op DNB aan te horen? ‘
De verhoren onderga ik vrij ontspannen, we hebben destijds in extreem moeilijke omstandigheden onder hoge tijdsdruk maatregelen moeten nemen om een implosie van de financiële sector te voorkomen. Zonder dat er met een soortgelijke situatie enige ervaring was. Waar gehakt wordt vallen spaanders, maar we hoeven ons nergens voor te schamen. Kritiek op DNB is natuurlijk nooit leuk, het raakt de organisatie, haar reputatie en gezag, en dus ook mijzelf.'
Wat is uw leidraad?
‘Doe maar gewoon, blijf met je voeten aan de grond. Veeleisend ben ik wel, ook voor mezelf. Practice what you preach, lead by example, ik geloof in voorbeeldgedrag. De cultuurverandering die ik bij DNB wil bewerkstelligen, probeer ik ook in mijn eigen aanpak door te voeren. Ik probeer zaken gewoon bij de naam te noemen, wanneer nodig ook de elephant in the room, zaken waar iedereen aan denkt maar niemand hardop over spreekt. Over de reacties op mijn waarschuwing de hypotheekschuld aan te pakken, was ik niet verbaasd. "DNB heeft de maatschappij teleurgesteld door in aanloop naar de crisis te weinig te waarschuwen", luidt de kritiek. Die handschoen pak ik op, ik heb een zelfstandige verantwoordelijkheid om te waarschuwen voor financiële en economische onevenwichtigheden. Let wel, individuele kopstukken in Den Haag hebben me laten weten dat ze er veel begrip voor hebben dat ik vanuit mijn rol deze waarschuwing laat horen. En ik zal hiervoor blijven waarschuwen. Maar de afgelopen weken heeft u mij bijvoorbeeld niet gehoord over de schuldencrisis. Hier zijn wij bewust terughoudend. Achter gesloten deuren is hierover natuurlijk een intense dialoog gaande met zowel Den Haag als de ECB, dat kan ik u verzekeren.'
(Fotografie Adrie Mouthaan)
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Nick | 13 december 2011 (15:12)
Je kan niet, en ik herhaal het nog maar een keer voor deze domme mensen, je kan niet maar dan ook absoluut niet nog goed afgewogen keuzes maken als je niet goed slaapt. Dat soort sukkels moeten dan over zulke belangrijke zaken beslissen. Waar denk je dat 'slaap er nog een nachtje over' vandaan komt? Omdat je dan de informatie pas echt weet te consolideren eer je een keuze maakt. Het is heel leuk hoor die 48 uur limiet maar met goede nachtrust had je al heel wat meer rationele overwegingen kunnen geven.
Bert | 13 december 2011 (16:46)
?
Nick, wat schrijf je nu? Urgentie moet wijken voor nachtrust, zonder uitzonderingen? Ik vraag me af waar je straks nog meer voor gaat pleiten. Breekt er 's nachts brand uit? Belt u 's ochtends om negen uur nog eens; brandweerlieden moeten ook slapen. De kernreactor staat op springen? Goed jongens, als het rampenteam acht uur hard heeft gewerkt, gaat iedereen mooi naar huis om te slapen en morgen om negen uur gaan we weer goed uitgerust verder. Een systeembank valt om als de markten weer openen om drie uur in de ochtend op maandag (als Australische/Japanse markten openen)? Dan wachten andere marktpartijen maar een paar dagen tot er duidelijkheid is; woensdag horen ze van ons, als we goed uitgerust en klaarwakker een beslissing nemen.
Jammer alleen dat er dan geen beslissing meer te nemen valt, laat staan een "rationele": de bank is dan inmiddels ingestort en heeft het bankensysteem mee in zijn val meegetrokken.
Frits | 14 december 2011 (10:16)
Nick heeft gelijk.
12 vergaderen 12 rust in een hotel en weer 12 uur vergaderen had een veel beter besluit opgeleverd in minder tijd
deblije | 19 december 2011 (14:11)
Zou ik dhr Knot een goed boek mogen aanraden ?
What Has Government Done to Our Money? - Murray N. Rothbard
|
