Duurzaamheidsconsultant: 'De never ending zoektocht naar geld is het minst leuk'
Auteur: Florentine van Lookeren Campagne
|
16-05-2011
|
 Mail dit artikel
Duurzaamheidsconsultant Lucas Simons is, als enige Nederlander dit jaar, één van de tweehonderd Young Global Leaders van 2011, vanwege zijn capaciteit ‘to positively shape the future of the world'.
Wie: Lucas Simons
Geboren: 29 oktober 1971
Opleiding: milieuhygiëne, Wageningen Universiteit; mba, TiasNimbas.
Loopbaan: 1997-1999 consultant bij KPMG; 1999-2002 TNO Strategie, technologie en beleid; 2002-2007 directeur Utz Certified; 2008-heden oprichter New-Foresight consultancy; 2010-heden oprichter ForeFinance; 2011 benoemd tot Young Global Leader door World Economic Forum.
Wat is uw talent?
‘Koffie, thee, katoen, palmolie; daar draaien onze economieën op. En die grondstoffen worden geproduceerd in de derde wereld, wat daar economische voorspoed zou moeten brengen. En geen armoede en massale ontbossing, zoals nu. Mijn talent is dat ik zie waar en hoe de regels van het spel moeten worden aangepast zodat het systeem wel duurzaam kan opereren.'
Wat was in essentie de boodschap van uw opvoeding?
‘Ik groeide op in Zeist. Mijn ouders waren gescheiden. Ik woonde bij mijn moeder. Van haar heb ik het harde werken en niet opgeven geleerd. Mijn vader was huisarts, we hadden het goed. Dat was ook de boodschap: je moet het goed hebben. Welvaart, niet welzijn. Daar hadden we discussies over. Mijn vader en broer voor welvaart, ik voor welzijn. Overigens heb ik het nu wel goed hoor.'
Wat wilde u worden toen u tien was?
‘Ik was als jongetje bijzonder geraakt door de beelden van vaten nucleair afval die in zee gedumpt werden en de rubber bootjes van Greenpeace die onder die vallende vaten door voeren. Ik ben me gaan interesseren voor wat nu duurzaamheid heet en ging milieuhygiëne studeren in Wageningen. Daarna werd ik consultant duurzaamheid bij KPMG, maar dat vond ik te commercieel. Bij TNO werkte ik met waanzinnig slimme mensen. Zij kwamen met slimme oplossingen, maar hun rapport verdween te vaak in een la. Ik ben toen een mba gaan doen om de bedrijfsmatige kant te begrijpen.
Gaandeweg kwam ik erachter dat ik moest kijken naar het hele systeem. Dat hebben we zelf gemaakt. Dat kunnen we dus ook veranderen. Er is armoede, er is ontbossing, er is klimaatverandering. We kijken ernaar en we vinden het verschrikkelijk, maar we zien niet meer dat we het onszelf hebben aangedaan. "Ik moet die boer wel uitknijpen, anders doet mijn concurrent het." Maar als we anders zouden willen, is het systeem morgen anders.
De macht van een consument is beperkt. Als we afhankelijk zijn van individuen die tegen de stroom in zwemmen gaan we de grote problemen niet oplossen. Het systeem moet zo in elkaar zitten dat je wel gek bent als je niet dat duurzame product koopt.
Het is net Monopoly. De regels zijn zo, dat er slechts eentje kan winnen. De rest verliest. Als de winnaar dat vervelend vindt, kan hij wat geld aan de verliezers geven. Maar feit blijft: hij wint. De rest verliest. Als je dat wilt veranderen, moet je de regels aanpassen.
Ik zeg zeker niet: groen consumeren is niet zinvol. Ik gun ieder zijn levensstijl. Ik doe het zelf ook zoveel mogelijk. Maar de oplossing is het niet.'
Wat is de oplossing dan wel?
‘De ene helft is dat er geloofwaardige en gecontroleerde standaarden moeten komen, zodat het verschil tussen duurzaam en niet-duurzaam zichtbaar wordt. Bedrijven kopen grondstoffen in van achter een beeldscherm waarop alleen de prijs stond. Dan kiezen ze natuurlijk de laagste. Er moet dus meer informatie op dat scherm: wie heeft het gemaakt? Waar komt het vandaan? Uiteraard kost de duurzame grondstof iets meer, maar een bedrijf weet dan zeker dat het het goed zit.
Een voorbeeld: de koffiehandelaren willen een kwart van de wereldhandel in koffie gecertificeerd hebben in 2015. Mijn bedrijf NewForesight begeleidt die verandering en bouwt mee aan certificeringssystemen. Wij brengen de koffiebedrijven in contact met overheden in koffieproducerende landen, wij bekijken: wat moet er gebeuren om hoeveel boeren duurzaam te laten produceren? Wie moet dat betalen, welke landen doen mee, wie gaat het kopen?
De andere helft van de oplossing is financiering. Banken moeten net als handelaren onderscheid kunnen maken tussen duurzame en niet-duurzame boeren. De boeren hebben een credit rating nodig. Dat doe ik met mijn tweede bedrijf, ForeFinance. Wij beoordelen hun primaire proces; de kans dat het hen lukt een oogst te produceren en te verkopen. We vragen naar hun relaties met afnemers, leveranciers en NGO's. We willen weten hoeveel impact het weer heeft, wat de plannen zijn bij overstroming of droogte, et cetera. Het is puur een rating geven, op verzoek van de boeren zelf, of banken, of handelaren. Dit is de oplossing. Daar ben ik van overtuigd.'
Wat is het minst leuk aan uw werk?
‘De constante deadlines. En de constante, never ending zoektocht naar geld. Als je kijkt naar waar allemaal miljarden in worden gestopt en naar de left overs waarmee wij het hier moeten doen... Nestlé heeft net 280 miljoen in de certificering van koffie geïnvesteerd. Dan begint het ergens over te gaan. Maar als je het vergelijkt met hun overige investeringen...'
Wat is uw grootste angst?
‘Dat het uiteindelijk niet lukt. Ik wil rivieren verleggen. Dat is zo ongeveer de impact die ik wil hebben. Maar met de bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking is mijn budget voor ForeFinance gehalveerd. We hebben geld tot oktober. Maar als Young Global Leader mag ik vijf jaar lang naar de congressen van het World Economic Forum. Dan kan ik invloedrijke mensen te spreken krijgen.'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘"Happy, healthy and strong ." Dat was de mantra van Nick Bocklandt, een Belgische boer in Guatamala en één van de twee oprichters van keurmerk Utz Certified. Het werk bij Utz kostte ongelofelijk veel energie. Nick zei me: "Laat niet je hoofd hangen. Zolang je happy, healthy and strong bent, maakt het niet uit welke tegenslag er op je pad komt." Nu met die titel van het World Economic Forum lijkt het of alles makkelijker gaat, maar het is tien jaar bikkelen geweest. Elke dag opstaan en weer met je hoofd tegen de muur bonken. Je moet ergens je energie vandaan halen. Bocklandts mantra hielp me om mijzelf te blijven motiveren.'
Wat heeft u gelaten voor uw partner?
‘Ik ben vanwege haar niet naar Brazilië vertrokken. Dat was een droom van me. Brazilië bruist. Het leeft. Het is het grootste koffieproducerende land ter wereld en de duurzaamheidsissues zijn er gigantisch. Ik had geen concrete baan op het oog, maar ik had daar graag willen wonen. Zij aarzelde. Toen kregen we kinderen en ging het niet meer. We zijn er op huwelijksreis geweest.'
Wat was uw beste nee?
‘Wij zitten tussen bedrijven, overheden en ideële instellingen in. We moeten heel zuiver opereren, maar de verleiding om eens voor de belangen van de één of van de ander te kiezen is groot. De bedrijven hebben grote belangen, de grondstoffen zijn honderden miljarden euro's waard. Maar de duurzaamheidsbelangen zijn ook groot. Ik moet flexibel zijn, anders krijg ik niets gedaan, maar op een bepaald punt moet ik zeggen: tot hier en niet verder, anders wordt een initiatief een wassen neus of verspillen we publiek geld.'
Wat had u ook kunnen worden?
‘Niets anders dan dit. Zonder er een spirituele tint aan te geven: dit is wat ik te doen heb. Duurzaamheid is mijn loopbaan.'
Fotografie: Mark van der Zouw
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
|
