Unilever-ceo: 'Ik denk dat ik bijdraag aan een betere wereld’
Auteur: Florentine van Lookeren Campagne
|
17-11-2010
|
 Mail dit artikel
Peter ter Kulve, ceo van Unilever Benelux, gelooft in ‘interventies met positieve energie’. ‘ik heb onwaarschijnlijk hopeloze business cases gezien. Als je er consistent met veel positieve energie aan werkt, vind je altijd een doorbraak.’
Wie: Peter ter Kulve
Geboren: 7 oktober 1964
Opleiding: Erasmus Universiteit Rotterdam, bedrijfseconomie
Loopbaan: 1988-1993 brand manager Iglo-Mora (unilever); 1993-1998 marketing manager en later business director ijs, Unilever, praag; 1998-2004 directeur van Walls in China; 2004-2005 directeur Iglo-Mora groep Nederland; 2005-2009 wereldwijd directeur ijs, Unilever Rome; 2009-heden ceo
Unilever Benelux
Wat wilde u worden toen u tien jaar was?
‘Ondernemer. Op mijn middelbare school was de kantine niet heel indrukwekkend. Ik had een vriendje wiens vader bakker was. Wij verkochten in de lunchpauze de krentenbollen van zijn vader. Ik leerde: als je een goed handeltje hebt, kun je leuk geld verdienen.
Later, ik was vijftien, zestien, kocht ik met een ander vriendje een veld kerstbomen. We gingen langs de deur en lieten mensen intekenen op een kerstboom. Vlak voor kerst kwamen we die dan brengen. Maar die kerstbomen waren natuurlijk niet allemaal even mooi, dus wij draaiden die bomen zodat ze met de goede kant vóór stonden: "Astublieft mevrouw!" Al die mensen boos, omdat hun boom niet mooi genoeg was.'
Wat had u ook kunnen worden?
‘Architect. Tuinarchitect in het bijzonder. Dat lijkt me nog steeds leuk. Ik ben gek op tuinieren.'
Wat was uw meest vormende ervaring?
‘Ik was in China en sprak met een collega over armoede. Ik zei: "Ik zie het, maar het raakt me niet echt." Dat vond ik gek, want ik zag het best veel. Hij vertelde dat hij net had geïnvesteerd in een ziekenhuisboot in Bangladesh. Ik heb toen tien dagen op die boot meegeholpen, tussen de armste mensen ter wereld. Ik leerde er dat de druppel op de gloeiende plaat telt. Ik geef één jongetje een anti-schurftzalfje van twintig cent. Dat jongetje komt van de schurft af en kan zich verder gaan ontwikkelen.
Er is iets aan te doen, aan armoede, en je kunt er niet van weglopen, besefte ik toen. De westerse wereld is verplicht het armoedevraagstuk op te lossen. Dat is ook in ons eigen belang. Mensen kunnen accepteren dat er voor henzelf geen hoop meer is. Maar als er geen hoop is voor hun kinderen, dan wordt de zaak explosief.
Ik denk werkelijk dat ik door mijn werk bijdraag aan een betere wereld. Emerging markets hebben business nodig. Internationale bedrijven helpen landen zich te ontwikkelen. En voor ons is het ook goed. Unilever is één groot emerging market-bedrijf. Pakistan, Brazilië: landen die twintig jaar geleden nog arm waren, daar zit onze echte groei.'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘Doe wat je leuk vindt en word er wereldkampioen in. Mijn vader had een eigen bedrijf. Ik voelde wel enige verplichting om het over te nemen, maar ik wilde liever internationaal werken. Mijn vader zei: "Als je dat wilt, moet je dat zeker doen." Dat moet lastig geweest zijn voor hem. Maar hij vond oprecht dat ik mijn passie moest volgen - en in die passie de beste moest worden.'
Wat was uw beste secundaire arbeidsvoorwaarde?
‘De auto met chauffeur in China. By far de beste. Dat geeft je in zo'n drukke stad waar je onmogelijk kunt parkeren zo'n gigantische flexibiliteit, dat is briljant. Ik heb liever een kleine auto met chauffeur dan een grote auto die ik zelf moet rijden. Ideaal is natuurlijk met de fiets naar het werk. Ik fiets vanuit Den Haag langs de Vliet, de Schie en de Maas naar Rotterdam. Dat is een cadeautje. Half zeven weg, kwart over acht hier. Dan heb ik ontzettend lekker gesport, ik ben buiten geweest en ik heb Nederland gezien op zijn best. Maar meestal komt het er niet van. Dan heb ik een telefonische vergadering om zeven uur 's ochtends en moet ik met de auto.'
Zonder mazzel geen succes. Wanneer heeft u mazzel gehad?
‘Ik geloof eigenlijk niet in mazzel. De enige echte mazzel die ik heb gehad is dat ik mijn vrouw op mijn negentiende tegenkwam. Dat je dan al je levensbuddy vindt, met wie je jaren later nog steeds intens gelukkig bent, dat is mazzel. Voor hetzelfde geld vind je die pas op je veertigste.
In het werk zoek je de mazzel op door hard te werken, hard te leren en je open te stellen voor de buitenwereld. Dan is de kans dat je iets goeds tegenkomt veel groter. Ik zat na mijn afstuderen bij Unilever in Nederland en kreeg daar een gedegen marketing en salesopleiding. Maar ik had het na vier jaar helemaal gehad, ik wilde naar het buitenland. Toen de baas langskwam en vroeg hoe het ging, zei ik: "Goed, maar ik wil naar een emerging market." Toen mocht ik naar Praag.'
Welke fout is bepalend geweest voor uw loopbaan?
‘Dat zou dan een fout moeten zijn waar ik veel van heb geleerd... Ik heb in het begin van mijn carrière een ijsproduct gelanceerd, yoghurtijs. Consumentenonderzoek wees uit dat mensen gezond ijs wilden. Dat liep helemaal niet. Toen heb ik geleerd dat wat mensen in onderzoeken zeggen dat ze willen niet hetzelfde is als wat ze in werkelijkheid willen. Ze geven sociaal wenselijke antwoorden.
(Begint te lachen) Ik weet er nog een. Toen ik aankwam in China was er fraude in de fabriek, de machines deden het niet, er was onrust onder de werknemers en er werd gestolen uit het magazijn. Ik, met mijn gebruikelijke positieve energie, riep dus de fabrieksdirecteur bij me: "Hoe gaan we dit samen oplossen?" Die man ging in de verdediging. Hij was niet verantwoordelijk, het kwam door hr, het kwam door de machines, enzovoorts. Ik zei, goed, ga er nog maar een weekendje over nadenken. Maandag zei hij weer dat hij niet verantwoordelijk was. Nou goed, zei ik, dan ga je eruit, dan zoek je maar een andere baan. Ik dacht dat ik een geweldige beslissing had genomen, maar het bleek een grote fout. In China ontsla je zo geen mensen. Ik had hem moeten benoemen tot chef postkamer. Dan was hij uit zichzelf vertrokken. Nu had ik hem zwaar gekrenkt. Hij heeft nog vijf jaar lang iedere maand een brief aan de belastingdienst gestuurd en ons ervan beschuldigd dat we de boel oplichtten. Vijf jaar lang had ik fiscaal juristen over de vloer. Duidelijk een geval van niet diep genoeg in de cultuur gedoken, te snel een beslissing genomen. De brieven hielden op, op het moment dat ik het land uit was.'
Fotografie: Geisje van der Linden
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
|
Tijd om je loopbaan een boost te geven? Nodig weer eens netwerken? Intermediairs carrière-agenda geeft een overzicht van workshops, presentaties en seminars in heel Nederland.
