UPC-cfo (35): 'Drive is belangrijker dan ervaring'
Auteur: Daphne van Paassen
|
08-09-2010
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
Eigenlijk was UPC-cfo Ritchy Drost te jong om vp te worden, dat hij dat toch werd was mazzel. Op zijn 27ste was hij vice-president bij UPC en op z'n 33ste cfo. 'Ik geloof in drive. En die had ik.'
Wie: Ritchy Drost
Geboren: 15 mei 1974 in Utrecht
Opleiding: bedrijfseconomie, Vrije Universiteit Amsterdam (1992-1997)
Loopbaan: accountant bij Arthur Andersen (1997-1999). Manager External Reporting UPC NV, het Europese Hoofdkantoor. In 2000 overgestapt naar UPC Nederland als Manager Financial Analysis (2000 - 2003). Daarna vice-president Finance & Procurement. Sinds 2007 CFO van UPC Nederland.
Wat wilde je worden toen je tien was?
‘Kok. Eten maken associeer ik met gezelligheid. Mijn ouders werkten allebei. Mijn vader in een commerciële functie bij een gipsfabrikant, mijn moeder bij parfumerie Douglas. Ik was een echt sleutelkind. Ze waren altijd laat thuis, waardoor we laat gingen eten. Dat beviel me niet. Ik ben dus noodgedwongen zelf maar gaan leren koken. Een pan, vlammetje eronder - hoe moeilijk kon het zijn? Als ze dan thuis kwamen waren ze er ook echt voor ons en gingen we gezellig aan tafel.
Hoe ben je gevormd door je jeugd?
‘Mijn broer en ik waren al jong zelfstandig doordat er als we thuiskwamen dus niemand met een potje thee op ons zat te wachten. Die vrijheid vonden we trouwens prettig. Maar ook in financieel opzicht moesten we al snel onafhankelijk zijn. Als je iets leuks wilde hebben, moest je ervoor werken.'
Wat was je eerste bijbaan?
‘Toen ik een jaar of dertien was, had ik mijn enkel verstuikt en kon ik niet naar school. Van de buurman kreeg ik toen een paar postzegels, zodat ik een verzameling kon aanleggen en ik iets om handen had. Dat verzamelen vond ik al snel saai. Maar ik ontdekte wel dat er oude mannetjes op postzegelmarkten rondliepen die veel geld over hadden voor een bepaald exemplaar. Ik ging dus in postzegels handelen. Veel spannender dan verzamelen. Maar ik handelde ook op de markt in sinaasappels. Ik vulde vakken en maakte later tijdens mijn studie economie kantoorgebouwen schoon. Als je weet wat het betekent om ongeschoold werk te doen, ben je echt gedreven om je studie af te maken. En ik wilde accountant worden.'
Wat is de belangrijkste beslissing geweest die je hebt genomen in je leven?
‘Om geen accountant te worden. Nog tijdens mijn studie solliciteerde ik bij een accountantskantoor en toen ik na de opleidingstijd in een geleend pak - want het eerste salaris was nog niet gestort - naar mijn eerste klant ging, bleek dat de CFO van Oracle te zijn, waar ik een maand daarvoor nog het schoonmaakkarretje had voortgeduwd. Eigenlijk was ik te sociaal voor dat wat saaie cijfermatige accountantsvak. Ik miste er de dynamiek. Ik wilde met mensen te maken hebben en meer invloed hebben.'
Zonder mazzel geen succes: op welk cruciaal moment in je carrière heb je mazzel gehad?
‘Toen mijn voorganger bij UPC me de kans gaf vice-president te worden, terwijl ik daar eigenlijk te jong voor was. De gemiddelde vp was veertig, ik 27. Maar ik moest en ik zou. Ik geloof niet in de noodzaak van ervaring. Ik geloof veel meer in drive. En die had ik. Als iemand echt iets wil en daar helemaal voor gaat, leidt dat tot veel meer dan wanneer iemand iets al een keer gedaan heeft. Daar wist ik hem van te overtuigen. Ook door te zeggen: "Luister, als het niet gaat, ga ik mijn eigen weg, zonder problemen. Je hoeft geen vervangende functie voor me te zoeken, of zo." Zelf neem ik ook het liefst mensen aan die niet in het functieprofiel passen.'
Heb je rituelen?
‘Nee. Ik verzamel wel spullen om me heen die belangrijk voor me zijn: twee foto's van de kinderen tijdens onze mini-sabbatical in Maleisië en Nieuw-Zeeland, een feestmuts die iemand maakte voor mijn 34ste verjaardag met de tekst: "34 is niet jong meer, 33 wel", omdat ik altijd te jong werd bevonden voor mijn functies. Een paar oude bruine schoenen van een collega die ik altijd pest omdat zijn hele afdeling net als hij bruine schoenen draagt. Dat vind ik wonderlijk. Ik geloof juist in verschillen, in diversiteit. Hij in gelijkvormige teams - die werken soepel samen. We hebben tot nu toe nog niet kunnen uitmaken wie gelijk heeft!'
Wat is je imago?
‘Sociaal en toegankelijk. Ik heb twee toegangsdeuren tot mijn kantoor: een via de gang en een via de secretaresse. Die eerste hebben we maar op slot gedaan, want het werd hier te veel een zoete inval. Nu moet iedereen eerst langs de secretaresse, die standaard vraagt: "Wat kom je doen?"'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘Pick your battles; doe niet alles, maar doe de belangrijke dingen goed.'
Wat is je talent?
‘Ik heb een geweldige hoeveelheid energie. En ik kan mensen overtuigen van de noodzaak en mogelijkheid dat datgene wat ze doen ook anders kan. Een paar jaar geleden stond UPC op alle foute lijstjes over klanttevredenheid. We waren vooral intern bezig: om alle aparte bedrijfjes waaruit UPC bestond samen te smeden tot een geheel. We hebben een enorme zwaai de andere kant op gemaakt. Dat voelde als een mammoettanker 180 graden laten draaien. We zijn in de bovenste lagen begonnen: Wat doe jij dat bijdraagt aan de klanttevredenheid en hoe zou je het doen als je van scratch af aan kon beginnen?'
Welke fout is essentieel geweest voor je loopbaan?
‘De eerste jaren heb ik me te veel laten meeslepen door de gedachte dat dingen nu eenmaal zo moesten als ze gingen. Dat bezuinigen bijvoorbeeld alleen maar kan door mensen te ontslaan. Daar heb ik van geleerd. Ik geloof namelijk veel meer in slimmer en creatiever werken. Bijvoorbeeld door de hiërarchie te doorbreken. We proberen bij nieuwe projecten de juiste mensen bij elkaar te brengen. Dus niet noodzakelijkerwijs de baasjes, maar juist de mensen die het echte werk doen.'
Hoe staat het met de work-life balance?
‘Ik plan in principe nooit een afspraak vóór 9.30 uur of na 16.00 uur: ik breng en haal de kinderen drie dagen per week van de opvang en blijf nogal eens hangen om op school voor te lezen of een keer per jaar zwarte piet te spelen. Maar ik werk ook zo'n 55 uur per week - dus ik doe vaak 's avonds of in het weekend nog wat. De verleiding van de Blackberry is soms groot, maar dan denk ik altijd aan mijn ouders: je kunt best veel werken, maar als je er bent moet je er ook echt zijn.'
Wanneer heb je voor het laatst gehuild op je werk?
‘Januari vorig jaar, toen mijn collega en vriend overleed aan een hersentumor. Daar schaam ik me ook niet voor. Dat verberg ik niet voor mijn werknemers. Ik ben ook maar gewoon een mens.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
marcel | 8 september 2010 (16:29)
Lees ik nou; "ik heb geweldig veel energie" en werk van 10 tot 16 uur?
Rare combinatie om het dan toch als 'talent' aan te geven; daar heb je niet veel energie voor nodig, toch?
Jan | 9 september 2010 (7:09)
"Je kunt best veel werken, maar als je er bent moet je er ook echt zijn."
Die houd ik even vast! Ik zie namelijk in mijn bedrijf veel precies het tegenovergestelde: snel nog even een telefoontje met de gedachten ergens anders; een vergadering waar om de haverklap de telefoon gaat en bij terugkomst van de bellende gesprekspartner de laatste 15 minuten even 'over' gedaan moeten worden... deze quote is een mooie!
Jan | 9 september 2010 (11:00)
Leren lezen is ook een kunst: hij geeft aan geen meetings te plannen voor 9:30 of na 16:00. Prima keuze. Hij geeft niet aan buiten die tijden niet te werken.
Lars | 10 september 2010 (11:01)
Mensen aannemen buiten het gevormde functieprofiel spreekt mij aan.
We doen tegenwoordig net alsof het een wetenschappelijk gegeven is waar je niet omheen kunt.
Zoals jezelf laat zien, kom je met gezonde drive heel ver.
|
