Multimiljonair Ruud Koornstra: ‘Ik heb geen geluk gehad’
Auteur: Kees Versluis
|
19-05-2010
| Reacties: 6
|
 Mail dit artikel
Hij begon met niks, werd vervolgens multimiljonair met zijn eigen tv-productiebedrijf, belandde in een crisis en is nu groene revolutionair. Ruud Koornstra realiseert met zijn duurzame pharox-ledlamp dit jaar meer dan honderd miljoen euro omzet.
Wie: Ruud Koornstra
Geboren: 18 oktober 1964
Opleiding: VWO (vrije school), drie jaar Pabo
Loopbaan:
- in 1987 mede-oprichter K&B Events and Television (producent van onder meer Lingo, Wie is de Mol? en Villa Felderhof), in 1999 verkocht aan VNU;
- in 2001 mede-oprichter van Tendris Holding, een conglomeraat van duurzame ondernemingen, onder andere Oxxio, Lemnis Lightning (pharox-ledlamp), Visa Greencard en Greenbookings;
- in 2009 door het World Economic Forum uitgeroepen tot green pioneer.
Wat is je talent?
‘Dat ik een dromer ben. En misschien ook mijn dyslexie. Daardoor denk ik in plaatjes, zie ik mezelf bijvoorbeeld als ridder die strijdt voor het goede. Verder heb ik het lef om mensen aan te trekken die beter zijn dan ik, veel mensen durven dat niet.’
Fotografie: Mieke Meesen
Wat is de meest vormende ervaring in je leven?
'De periode, tien jaar geleden, dat ik even geen werk had. Ik had mijn tv-bedrijf aan VNU verkocht, bleef daarna nog anderhalf jaar directeur totdat ik dat niet leuk meer vond en ontslag nam. Ik had toen voor het eerst de tijd om me heen te kijken, even afstand te nemen en de wereld te overzien. Dat werd geen gezellige periode. In plaats van genieten van mijn geld en mijn BMW verviel ik in depressieve ontevredenheid. Mijn god, wat een puinhoop is deze wereld eigenlijk, begon ik te beseffen. Elke zes seconden gaat er een kind dood aan de honger; ik heb zelf drie kinderen. Mijn oma ging naar een verpleeghuis, waar ze nauwelijks tijd voor haar hadden. Gaan wij zo met oude mensen om? En de natuur, het broeikaseffect... Ik zag destructie in hoog tempo op elk gebied. Deze week had ik weer zo’n ervaring. Ik stond in de file, naast me een vrachtwagen. Toen ik beter keek, zag ik dat vanuit die vrachtwagen vierhonderd kippen me aan stonden te staren. Met van die afgesmolten snavels. Ik schrik daarvan. Zodra je zulke dingen weet, ben je medeverantwoordelijk. Omdat wij mensen scheppende wezens zijn, omdat wij onze dromen kunnen realiseren.’
Wat is de belangrijkste beslissing die je in je leven genomen hebt?
‘Dat ik na die moeilijke periode tien jaar geleden besloot me voortaan druk te gaan maken om een betere wereld, waarom ik toen overigens door veel mensen om me heen werd uitgelachen. Ik zet me in voor een paradigmawijziging in ons bewustzijn, voor het inzicht dat als we stoppen met verspillen op alle niveaus, we een paradijs op aarde krijgen. Zo’n paradigmawijziging werkt als een dijkdoorbraak. Op dit moment zie ik het water al aan alle kanten over de dijk sijpelen. Binnen een paar jaar komt het moment dat de dijk het begeeft, dat de groene revolutie over ons heen buldert.’
Hoe ben je gevormd door je jeugd?
‘Mijn vader was banketbakker, machinist en politieagent. Mijn ene opa metselaar, de ander buschauffeur. Ik kom niet uit een ondernemersfamilie, heb het niet met de paplepel ingegoten gekregen. Maar ik werd wel volkomen vrij gelaten. Om de een of andere reden had ik vanaf dag één in mijn leven de drang te bewijzen dat ik iets voor elkaar kon krijgen. Mijn klasgenoten wilden graag naar Stuif es in; plakte ik een of ander groot ding in elkaar, waar presentatrice Ria Bremer niet omheen kon.’
Wat wilde je worden toen je zestien was?
‘Ik wilde naar de toneelschool, ben ook aangenomen in Maastricht. Mijn schooldecaan riep me bij zich: “Wat gaan we doen in de toekomst, toch niet naar de toneelschool, hè Ruud?” Ik schrok zo, dat ik niet meer durfde. Toen ik ’s avonds thuiskwam, zei ik tegen mijn ouders dat ik ondernemer wilde worden. Mijn vader keek bedremmeld: “We hadden eigenlijk gehoopt dat je zou gaan studeren, je moeder en ik hebben daarvoor gespaard.” Die studie werd een week psychologie, en daarna pabo. Na drie jaar ben ik alsnog gaan doen wat ik eigenlijk wilde, een combinatie van toneel en ondernemen: mijn eigen tv-productiebedrijf opzetten.
Volgens mij is hét probleem van veel jonge mensen dat ze zich laten leiden door wat anderen belangrijk vinden. Ga doen waar je goed in bent, en zorg dat je de beste wordt, dan word je pas gelukkig. Het is een dooddoener, maar het is zo waar. Overigens is het al aan het veranderen, ik zie het aan mijn zoon van achttien. Zijn generatie vindt salaris en bezit lang zo belangrijk niet meer als wij vroeger.’
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘Stop met denken, zei mijn vriend Frits tegen me, toen ik helemaal in paniek was omdat ik een vergadering moest voorzitten met vier ervaren redacteuren van de Vara, van die vrouwen met brilletjes aan een touwtje. Dat pakte heel goed uit. Goede ideeën krijg je namelijk niet door diep na te denken. Zet dat denken uit, ga spelen.’
Zonder mazzel geen succes: op welk cruciaal moment in je carrière heb jij geluk gehad?
‘Nee, ik heb volgens mij geen geluk gehad. “Zij die durven, helpt het geluk”, zei Vergilius volgens mij. Ik heb bijvoorbeeld altijd een parkeerplaats, zelfs voor Carré. Dat is geen mazzel, dat is een mindset.'
Kun je je voorstellen dat er mensen zijn die zeggen: klets niet zo raar over die parkeerplaats?
‘Maar het is een feit, ik deel slechts een ervaring met je. Bij mij is het zo dat die parkeerplaats er altijd is.’
Wat is je grootste angst?
‘Aan een grote zaal vroeg ik eens: wie denkt dat zijn kleinkinderen het beter krijgen dan hijzelf? Niemand stak zijn vinger op. Als je die vraag in Azië of Afrika stelt, steekt bijna iedereen zijn vinger op. Zij leven in hoop, wij leven in angst. Onze grootste angst is die voor verandering.
Persoonlijk is mijn enige angst dat er iets gebeurt met de mensen van wie ik houd, mijn kinderen. Voor mezelf ben ik nooit zo bang. Ik ga de strijd aan, maar als het niet te winnen valt, denk ik: dan maar dood. Allerlei andere angsten, zoals hoogtevrees, heb ik één voor één overwonnen. Door er bewust mee bezig te zijn, stapje voor stapje.’
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Hans van Bennekom | 21 mei 2010 (12:39)
Da's werkelijk een mooi verhaal.
Bevlogen kerel, die Ruud.
Nora Gouma | 24 mei 2010 (17:09)
mooi & inspirerend!
Michael Barneveld | 19 oktober 2010 (20:02)
Geweldig verhaal.
Heb Ruud een aantal jaren mogen meemaken, een prachtige kerel met een duidelijke visie.
Kees Blokhuis | 1 februari 2011 (17:38)
+Liep door de nieuwe bieb in Almere stad en mijn oog viel op "wat LED me" van Ruud Koornstra. Ik dacht eindelijk een boek wat ingaat op het fenomeen led verlichting.
Het is een ander boek, waarin een inspirator aan het woord is.
WAt een lef, wat een optimischme!
De wereld veranderen dat lukt maar weinigen. Naaapen kan ik, milieubewust leven, spaarlampen kopen alles scheiden. enz. Maar wat ontwikkelen met zo,n succes.
Hoopvol boek, prachtige verteller. Aankaarter van alle misstanden bij medische industrie enz.
Het boek is voor mij een kijk op een ander leven!!!!!!!!
Sjoerd | 6 mei 2011 (13:55)
Erg mooi, intrigrerend en zó waar! Waarom zijn er niet meer mensen zoals hij die opstaan en strijden voor een betere wereld? Fijn dat eindelijk een rijke (en dus invloedrijke man) dit durft te zeggen en niet alleen aan z'n geld denkt. Ruud: Je bent een held!
Rick | 4 april 2012 (17:51)
"Nee, ik heb volgens mij geen geluk gehad."
Iedereen met succes heeft een bepaalde mate van geluk gehad, naast het harde werken en naast het talent. De link met Lingo is een hele gelukkige geweest, die hem, naast Harry de Winter, het nodige kapitaal heeft verschaft.
De originele bedenker van Lingo heeft voor de wereldwijde rechten een grijpstuiver gehad, omdat deze niet echt door had wat hij in handen had. De een zijn geluk....
Gelukkig doet Ruud er goede dingen mee en is hij zeker een voorbeeld voor velen, zijn groene initiatieven zijn meer dan bewonderenswaardig. Het is hem daarom zeker niet misgund, maar hij moet niet pretenderen over water te kunnen lopen.
|
