Munsters: 'Ik vond Robeco arrogant'
Auteur: Daphne van Paassen
|
23-03-2010
| Reacties: 1
|
 Mail dit artikel
Hij is een zondagskind, Roderick Munsters, sinds zes maanden de CEO van Robeco. 'Ik vond Robeco gesloten en arrogant. Inmiddels is dat wel iets veranderd, maar het kan beter.'
Wie: Roderick Munsters
Geboren: 19 juni 1963
Opleiding: Financiële Economie aan de Universiteit van Tilburg (1992)
Loopbaan:
- 1989-1997: verscheidene functies bij Interpolis, waaronder portefeuillemanager.
- 1997-2005: lid van de hoofd-directie (beleggingen) van PGGM.
- 2005-2009: lid van de Raad van Bestuur en Chief Investment Officer van APG All Pensions Group.
- September 2009: CEO van Robeco.
- Sinds 2005 lid van de kapitaalmarkt commissie van de Autoriteit Financiële Markten.
Fotografie: Mieke Meesen
Wat is uw talent?
‘Ik ben redelijk slim, maar ik mag ook graag genieten van het leven. Ik ben niet zo’n streber. De dingen komen mij aanwaaien. Je hebt mensen die hun carrière plannen en altijd overal de beste in willen zijn. Die komen op een gegeven moment bovendrijven. Ik ben meer een zondagskind. Ik doe mijn best, maar niet ten koste van een leuk leven. Ik ben in het weekend coach van het hockeyteam van mijn kinderen en zit graag met mensen in de kroeg om een biertje te drinken. Ik heb ook zeven jaar over mijn studie gedaan. Dat mag ik graag aan studenten vertellen die pochen dat ze met veel punten in korte tijd afstuderen: zorg nou dat je een beetje van die studietijd geniet! Dat levert je contacten op, levenservaring, inzichten in hoe mensen zijn.’
Hoe heeft uw jeugd u gevormd?
‘Ik ben opgegroeid in Brabant. In een echt middenklassengezin: rijtjeshuis in Valkenswaard met een autootje voor de deur. Mijn vader was tolk-vertaler op de octrooiafdeling van Philips. Mijn moeder huisvrouw. Een warm en gastvrij gezin. Ik woonde vlakbij school en ’s middags, maar ook in het weekend of met carnaval, was het daar een zoete inval. Die hang naar gezelligheid, dat is echt Brabants. Daar komt mijn behoefte aan contact met mensen vandaan. Als je oprecht in mensen bent geïnteresseerd, ze goed behandelt, krijg je dat terug. Mensen gunnen je iets.’
Wat wilde u worden toen u tien was?
‘Automonteur. Ik heb nu een oldtimer in de garage staan waar ik graag aan sleutel. Die geur van benzine, die techniek!’
Wat heeft u door uw partner niet gedaan?
‘Ik heb mijn eigen adviesbureau, dat ik tijdens mijn studie met een vriend had, opgegeven. We waren succesvol, maakten overuren. Maar ik dreigde niet af te studeren...’
Aan wat is uw huidige status af te lezen?
‘Ik heb al jaren een auto met chauffeur. Ik rijd iedere dag van Brabant naar Rotterdam en weer terug, terwijl ik die drie uurtjes rustig kan werken. Zo ben ik een paar avonden per week op tijd thuis om met het gezin te eten, mijn kinderen met huiswerk te helpen en daarna samen naar The X Factor te kijken. Heerlijk!’
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘Rond je veertiende ga je echt nadenken over wat je wilt worden. Ik dacht aan dierenarts, maar dat was nogal arbitrair. Mijn vader zei: “Ga nou eerst eens praten met iemand.” En stuurde me naar Henk Goris, de financiële man in de raad van bestuur van Philips. Toen bleek dat ik die zakelijke wereld heel interessant vond en ben ik economie gaan studeren.’
Geen succes zonder mazzel. Wat is uw mazzel geweest?
‘Ik was vermogensbeheerder bij Interpolis toen het vermogensbedrijf aan Robeco werd verkocht. Ik vond dat geen goed plan, maar ik ging er niet over. Ik heb de overdracht nog begeleid, maar heb wel gezegd: “Ik ga niet mee.” Ik vond Robeco een te gesloten en arrogant bedrijf. Inmiddels is dat wel iets veranderd, al kan het beter. Mijn mazzel was dat Frans Boons, toen de financiële man van de Rabobank, tegen een consultant van Egon Zehnder, de headhunter voor topfuncties, zei dat hij eens met mij moest praten. Anders hadden ze me nooit gebeld. Ik werd directeur beleggingen bij PGGM, waar ze me eigenlijk wel een beetje aan de jonge kant vonden met mijn 32 jaar.’
Wat was uw grootste fout?
‘Poeh! Ik heb mensen soms te lang een hand boven het hoofd gehouden. Dacht: die kan ik niet ontslaan, dat is zielig, of: ik geef hem nog een kans. Ik vind het moeilijk, ben te aardig, maar misschien ook wel eens onzeker over de consequenties.’
Hoeveel mensen heeft u ontslagen in uw leven?
‘Direct zo’n 25. De laatste kort geleden. Die zei: “Ik kon merken dat je zenuwachtig was”.’
Wat was écht uw grootste fout?
‘Bij APG heb ik het belang van liquiditeit toch onderschat. Of in ieder geval de snelheid waarmee die kon opdrogen. Ik moest onlangs verschijnen voor de commissie De Wit [de commissie-De Wit onderzoekt de oorzaken van de kredietcrisis; DvP]. Vooral tijdens het openbare deel wilden ze graag een bepaalde kant op: “Hoeveel geld heeft het ABP wel niet onder uw verantwoordelijkheid verloren?” Antwoord: zo’n 44 miljard euro. Maar het tweede deel van het antwoord wou niemand horen. In 2009, een jaar later, was het rendement weer plus twintig procent: plus 35 miljard.
We zijn tegenwoordig alleen nog maar geïnteresseerd in de korte termijn. Maar bij pensioenen draait het om de lange termijn. Wat ik van de huidige crisis heb geleerd, is dat je nog meer moet proberen je ondenkbare dingen voor te stellen; jezelf toestaan te bedenken dat dingen geheel anders kunnen lopen dan je ervaren hebt in het verleden.’
Wat is niet leuk aan uw vak?
‘Je werkt met geld van andere mensen en als dat af en toe niet goed gaat – en het gaat af en toe niet goed – dan moet je dat wel uitleggen en dan zijn ze teleurgesteld.’
Op wiens carrière bent u jaloers?
‘Een aansprekend voorbeeld voor mij is Herman Wijffels. We hebben in hetzelfde dispuut gezeten, al zat hij er lang voor mij. Als jonge student kwam ik hem al regelmatig tegen op diëssen en andere bijeenkomsten en hadden we gesprekken. Ik heb grote bewondering voor zijn gedachtegoed over duurzaam ondernemen. Een van mijn doelen is om Robeco weer dichter te brengen bij wat ik nog steeds zie als “zijn bank”, de Rabobank, zodat wij kunnen aanhaken bij de reputatie en het gedachtegoed van die bank. Duurzaamheid en verankering in de samenleving zullen de komende tijd steeds belangrijker worden.’
Wat is uw grootste angst?
‘Ik ben niet zo bang uitgevallen. Ik heb voldoende zelfvertrouwen. Ik ben ook niet bang om risico’s te nemen. Dat komt doordat ik me op hoofdlijnen concentreer en een langetermijnhorizon hanteer. En ik heb een zekere berusting. Ik neem de dingen zoals ze op me af komen.’
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Financiële sector'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Machiel Swart | 25 maart 2010 (18:07)
Leuk artikel over Roderick Munsters , een oud collega van Interpolis beleggingen te Tilburg.
De overgang van vermogens beheer Interpolis Tilburg naar Robeco Rotterdam was een cultuur schok. Ik beaam, dat we toen terecht kwamen in een arrogante organisatie.
Het opperhoofd HRM destijds zei; "Ik kan aan je schoenen zien of je een Rabo of Robeco medewerker bent".
Roderick heeft mij prive verantwoorde adviezen gegeven over mijn koopsompolissen.
Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor. Bij Robeco heb ik overigens 5,5 jaar met veel plezier gewerkt. Roderick zal zijn carriere wel afsluiten als CEO van de Rabo Group.
|
