'Ik ben niet de beste, maar wel heel gedreven'
Auteur: Hugo Logtenberg
|
03-12-2009
|
 Mail dit artikel
Oud-hockey-international Carole Thate is directeur van de Cruyff Foundation. Tien jaar geleden begon ze er in haar eentje, nu werken er tien mensen. ‘Ik wilde eigenlijk kinderneuropsycholoog worden.’
Wie: Carole Thate
Geboren: 6 december 1971, Utrecht
Opleiding: Havo, propedeuse lerarenopleiding Engels, studie Kinder- en Jeugdpsychologie - specialisatie neuro-psychologie, in Amerika en Nederland.
Loopbaan: Hockeyinternational (168 interlands). Clubs: Shinty, Schaerweijde, Kampong, Amsterdam, James Madison University (VS). Olympische Spelen: Barcelona (1992), Atlanta (1996), Sydney (2000). Projectcoördinator bij de kinderhulporganisatie Terre des Hommes en de Johan Cruyff Welfare Foundation, directeur Johan Cruyff Foundation.
Wat was de essentie van uw opvoeding?
'De enige regel thuis was: waar je aan begint, maak je af. Binnen die bandbreedte kreeg ik alle steun van mijn ouders, die mijn broertje en mij enorm stimuleerden in onze talenten. Zo heb ik zeven jaar over mijn havo gedaan, mede omdat ik één keer voor het WK in het buitenland was. Maar dat mocht ik, omdat ik hard werkte om school en hockey te combineren.'
'Dat was ook de mentaliteit thuis: hard werken. Mijn vader was dierenarts, mijn moeder modeontwerpster. Maar omdat mijn vader praktijk aan huis had, is ze zijn assistent geworden en dat dertig jaar gebleven. Dat doorzettingsvermogen kregen wij wel mee als kind. Uiteindelijk heb ik via volwassenenonderwijs mijn havo-diploma gehaald en ben ik met mijn propedeuse van de lerarenopleiding naar de universiteit gegaan. Want dat wilde ik per se, zonder exact te weten wat ik daar wilde doen.'
Fotografie: Marcel R. Bakker
Wat is de belangrijkste beslissing die u in uw leven heeft genomen?
‘Dat ik op mijn eenentwintigste naar Amerika ben gegaan. Ik zat een aantal jaar bij het Nederlands elftal, maar mijn ontwikkeling stagneerde. En ik kreeg onenigheid met de toenmalige bondscoach Bert Wentink. De hockeybond had mijn input gevraagd bij het opstellen van het competentieprofiel van de nieuwe bondscoach en nu kwamen ze met een man die zelf geen enkele ervaring als topsporter had en nog nooit met vrouwen had gewerkt. Dat leek me onwenselijk voor een bondscoach en daar kwam ik voor uit. Met als consequentie dat Wentink me eruit zette. Op dat moment werd ik gevraagd om een jaar in Amerika te komen hockeyen en studeren. Dat werd uiteindelijk drieënhalf jaar, met als hoogtepunt dat we in mijn tweede jaar, met een kwalitatief middelmatig elftal, kampioen werden.'
In welke periode is uw karakter het meest gevormd?
‘In Amerika. Hun prestatiecultuur sprak me enorm aan en dat heeft me mede gevormd tot wie ik ben. Terug in Nederland heb ik aan de Vrije Universiteit mijn opleiding kinderpsychologie afgerond en dat ging als een speer. Dat is rechtstreeks terug te voeren op de leerzame periode in Amerika. Hun beleving van sport, studie en presteren sloot naadloos aan bij mijn karakter. Als je eenmaal aan die cultuur hebt geroken, weet je wat je moet doen om te presteren.'
Wat is uw talent?
‘Gedrevenheid en verantwoordelijkheid is wat me uiteindelijk onderscheidt. Ik was geen heel goede verdediger of aanvaller maar een allrounder en ik speelde met veel inzet. Zo was ik ook niet de beste kinderpsycholoog, maar wel heel gedreven om dat vak goed uit te oefenen. En ik zal ook niet zeggen dat ik de beste directeur ben, maar wel iemand die er alles aan doet om, in het geval van de Cruyff Foundation, iets van de grond te krijgen en op niveau te houden.'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
''Versimpel een probleem', zegt Johan [Cruijff, HL] met enige regelmaat tegen me. Zo kom je tot de essentie, zowel wat betreft inhoud als communicatie.'
Wat was het moeilijkste moment in uw carrière?
‘Toen ik op en na het WK in '90 het niveau van talentvolle speelster niet oversteeg. Ik moest beter zijn dan ik op dat moment was. En dat lukte niet, zonder verklaarbare oorzaak. Dat was moeilijk.'
'Het proces van bewustwording dat ik lesbisch ben, was dat niet. Gek misschien, maar zo zit ik in elkaar. Het gebeurde gewoon. Ik viel op een vrouw, een tijdje nadat ik terug was uit Amerika. Het was ook geen belangrijk moment in mijn leven, heb er niet uitgebreid bij stilgestaan. Anderen wel. Maar wat ik toen al merkte en nu weer, nu ik twee kinderen heb met mijn vrouw: voor mij is het volstrekt normaal en als je er zo mee omgaat is het vrijwel nooit een punt. Niet in mijn actieve hockeycarrière en ook in niet mijn huidige functie. Zelfs niet in de conservatieve voetbalwereld. Misschien dat ik daarom ook niet de behoefte heb om de barricaden op te gaan.'
Zonder mazzel geen succes. Op welk cruciaal moment in uw carrière heeft u mazzel gehad?
‘In 1996, toen ik werd benaderd door bondscoach Tom van 't Hek die me belde met de vraag of ik terug wilde keren in Oranje. Dat had ik niet meer verwacht, want doorgaans is een uitstap naar Amerika - gezien het lagere niveau - een garantie dat je interlandcarrière erop zit. Maar ik had het geluk dat Tom me nog kende uit mijn periode in Nederland én dat de marketingafdeling van mijn universiteit de Nederlandse media consequent op de hoogte hield van awards die ik won. Vroeg of laat plaatsen ze zo'n berichtje wel een keer en dat werd gelezen door mensen bij de bond. Zo kwam ik terug in Oranje, later zelfs als aanvoerder, en heb ik nog twee Olympische Spelen meegemaakt.'
Wat bent u net niet geworden?
‘Praktizerend kinderneuropsycholoog. Daar had ik mijn zinnen op gezet na mijn studie tot ik in de krant las dat Johan Cruijff een stichting was begonnen om een bijdrage te leveren aan het stimuleren van gehandicapte kinderen om te sporten. Dat vond ik interessant klinken en ik heb in een opwelling - geheel tegen mijn aard in - contact gezocht met een bestuurslid. Daarna moest ik bij Cruijff langs in Barcelona om te praten - ik weet nog: hij stond het gras te maaien. Het klikte en twee maanden later ben ik, alleen, begonnen. Nu, tien jaar later, werken we met elf mensen.'
Wanneer heeft u voor het laatst gehuild op uw werk?
‘Nog nooit. Ik ben wel eens ontroerd, bijvoorbeeld toen we een Cruyff-court openden bij de Regenboog, een mytylschool in Haarlem. Daar zong een verstandelijk en lichamelijk gehandicapt meisje. Prachtig. "Moest je ook huilen?", vroeg een collega toen. Maar dat heb ik dan niet.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De loopbaan van'
Reageer, print of deel dit artikel
|
