De balans: de leuke dingen doen we nu
De projectleider & de IND-medewerker
Auteur: Florentine van Lookeren Campagne
|
08-05-2009
|
 Mail dit artikel
Wonen is belangrijker dan werken, vinden Hans en Caroline. Zij verhuisden van het zuiden naar het Groninger platteland. Hans is daar een wijngaard begonnen.
Hans (39)
Functie: Projectleider civiele techniek bij gemeente en wijngaardenier
Werkt: 32 uur, en 12 uur in de wijngaard
Bruto maandsalaris: 3.900 euro
Caroline (37)
Functie: medewerker IND
Werkt: 32 uur
Bruto maandsalaris: 3.400 euro
Kinderen: één dochter (6) en baby op komst
Hans: 'Trots op mijn wijngaard'
'Sinds 2001 wonen we in een boerderij in het noorden van het land, met boerenbedrijven rondom. We wilden meer rust en ruimte dan we ons in het zuiden konden veroorloven. Het is hier geweldig.
We komen zelf niet uit deze streek, maar ik sprak vroeger dialect, ik kom van de Veluwe. Als ik hier in het noorden merk dat men zoiets heeft van: die vreemdelingen, dan gooi ik er een woordje dialect tussen. Dat schept een band. 't Is niet hetzelfde dialect maar ons kent ons. Dan is het goed.
Je moet wel wat dingen laten om hier te kunnen wonen. Ik heb een uur reistijd van en naar mijn werk en we moeten onze dochter Sanne overal naar toe rijden. Een kind van zes laat je niet langs het kanaal fietsen. En mijn beste vriend woont in het zuiden. We hebben het er wel eens over gehad of hij hier wil wonen, maar zijn gezin zit in het zuiden, hij kan niet verhuizen. Vrienden achterlaten, dat vond ik wel erg.
Onze vrienden hadden meer zorgen of we in het noorden werk konden vinden dan wij. Ik heb een technische opleiding, op mijn vakgebied is het makkelijk een andere baan te vinden. Daarvoor was ik niet bang. Voor Caroline was het iets lastiger. Ik vond het belangrijk dat zij ook werk kreeg. Ik zou hier tenminste niet de hele dag thuis kunnen zitten.
Het is wel zo gezond als beide partners werken, vind ik. Het huishouden doen we samen. Ik doe vooral de buitenboel, zij de binnenboel. Dat is zo gegroeid. Daarover hebben we niet gepraat. Is dat vreemd? We hebben nooit echt diepgaande gesprekken over die dingen, dat weten we zo'n beetje van elkaar.
Caroline is geen carrièrevrouw, leidinggeven hoeft ze niet. Een seniorfunctie zou ze wel leuk vinden. Ik ben ook geen carrièreman. Ik wil misschien nog wel een niveau hoger, maar ik heb geen behoefte om directeur te worden. Hard werken hebben we van thuis meegekregen. Mijn vader kwam uit een groot gezin, hij werkte vanaf zijn veertiende. Maar carrière maken was een onbekend begrip.
Over de wijngaard hebben we trouwens wel gepraat. De jongen met wie ik de wijngaard zou beginnen, trok zich op het laatste moment terug. Toen hebben we moeten beslissen: gaan we die hele investering dan in ons eentje doen, of stoppen we ermee? We hebben afgesproken dat we ermee doorgaan. In principe is het mijn werk, maar als het nodig is, is ze er gewoon.
Vorig jaar hebben we de grond gekocht, anderhalve hectare. De plantjes zijn nu nog maar een jaar oud. Voordat we wijn kunnen maken, zijn we drie jaar verder. Het is geen hobby, het is echt een bedrijf, het moet geld opleveren. We hebben tot nu toe zeker zestigduizend euro hierin geïnvesteerd. Ik heb al gesproken met de eigenaar van een camping hier. "Witte wijn, zonnetje, terrasje, de helft is nu al verkocht", zegt hij. Ik vind witte wijn in Nederland ook beter, dus ik plant nu voornamelijk witte druiven.
Ik werk vier dagen, de vijfde dag breng ik Sanne naar school, rijd door naar de wijngaard, werk daar drie uur, en haal haar weer op. De rest doe ik 's avonds en in het weekend. Het hele jaar is er wat te doen. De wintersnoei hebben we net achter de rug, nu ga ik de druiven geleiden, zijscheuten weghalen. 's Zomers weer snoeien, dan de druiventrosjes uitdunnen, dan oogsten. En op den duur in het najaar de wijn maken. En dan weer de wintersnoei.
Ik weet nog niet of ik het fulltime wil gaan doen. Ik zie het wel. Je hebt vier, vijf hectare nodig om ervan te kunnen leven en nu Caroline in verwachting is, willen we even nog niet uitbreiden.
Ik vind mijn werk bij de gemeente ook geweldig. Het realiseren van projecten, vanaf papier iets zien groeien tot de uiteindelijke realisatie, geeft voldoening. Ik ben denk ik even trots op de projecten waar ik aan meegewerkt heb als op de wijngaard. Nee, da's niet waar. Op de wijngaard ben ik nog iets trotser. De wijngaard is van mij.'
Caroline: 'Carrière is niet het belangrijkste'
'In onze vriendenkring is carrière niet het belangrijkste. Als je maar goed in het leven staat en je kunt redden, dan is het goed. Mijn vader overleed aan het begin van mijn studententijd. Hans heeft zijn moeder ook vroeg verloren. We hebben altijd gezegd: de leuke dingen doen we nu. Toen we net werkten, hebben we een sportautootje, een MG, gekocht. En we zijn tien weken naar Nepal en Tibet geweest tussen de verhuizing van het zuiden naar hier.
Ik moet van mij af kunnen kijken. Ik heb behoefte aan stilte. Hier hoor je niets - ja, vandaag toevallig de boer met zijn gierwagen, maar dat is normaal nooit. Vrienden komen tegenwoordig niet zomaar langs, ze komen een weekendje logeren. Dat went. Het is druk genoeg, met werken en een kind. Ik mis niets.
Wij wonen even buiten het dorp. Daar is een schooltje, een bakker, een supermarkt en een theehuis/bloemenwinkel/ bed&breakfast waar ook concertjes worden georganiseerd. Sanne gaat drie keer in de week twee uur naar de buitenschoolse opvang. De opvang is bij een gastmoeder thuis, wel volgens de regels, maar gezellig. Zij woont nog verder buiten dan wij, er is veel speelgoed, de kinderen vinden het heerlijk.
Van de moeders van school die werken, werken de meeste twee of drie dagen. Ik werk vier dagen. Sanne heeft geen moeder die elke middag thuis zit met een kopje thee, maar ik weet dat ze het bij de gastmoeder prima naar haar zin heeft.
Hans is wat strenger in de opvoeding dan ik. We vinden allebei structuur belangrijk, dus samen aan tafel eten, vroeg naar bed en alles op dezelfde tijd, maar ik geef wat vaker toe als Sanne aandacht vraagt. Ik vind het legitiem om haar wat meer aandacht te geven, ik ben er ook een deel van de tijd niet.
Ik werk voor de IND, ik beoordeel asielaanvragen. Ik praat soms een hele dag met iemand: wie is hij, waar komt hij vandaan, hoe is hij in Nederland terechtgekomen, waarom is hij uit zijn land vertrokken en kan hij zijn verhaal bewijzen met behulp van documenten? Het is erg interessant, veel leuker dan mijn werk in het zuiden. Aan de ene kant is het lastig voor de IND om hoger opgeleide mensen te vinden in deze omgeving. Aan de andere kant is het lastig om binnen de IND carrière te maken. Ik zou graag senior medewerker worden, maar mocht er een plekje vrijkomen, dan ben ik misschien niet de eerst aangewezene. Mensen werken hier vaak jaren en er zijn er veel met dezelfde ervaring als ik.
Toen we hier een jaar woonden, werd onze dochter geboren. Ze was tien weken te vroeg. Vijf weken heeft ze op de intensive care in Groningen gelegen, vijftig kilometer hier vandaan. Je wordt geleefd in zo'n periode. Alles gaat op de automatische piloot. Toen ze sterk genoeg was om vervoerd te worden, heeft ze nog drie weken in een streekziekenhuis hier in de buurt gelegen. Ze is nog anderhalf jaar onder controle geweest. Gelukkig heeft ze er niets aan overgehouden. Dat was zo'n opluchting. Ik hoefde geen tweede kindje. Het is mooi zo, dacht ik. Hans had hetzelfde gevoel. We hebben daarover nooit gepraat, we voelden dat aan bij elkaar. Onverwacht ben ik nu weer zwanger. Dat is een mooi cadeautje, en het is leuk voor Sanne dat ze een broertje of zusje krijgt. Eén kind is ook maar alleen.
Het betekent wel dat ik wat minder beschikbaar ben voor de wijngaard. Het is echt het project van Hans. Ik help als het nodig is, maar ik heb een kind en een baby op komst en mijn eigen werk en het huis, en mijn eigen dingen moeten ook doorgaan.'
De namen van de geïnterviewden zijn om privacy-redenen gefingeerd. Elk heeft een voorwerp uitgekozen dat de ander typeert.
fotografie Co de Kruijf
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De balans'
Reageer, print of deel dit artikel
|
