De balans: zwanger, baan kwijt
Auteur: Cathalijne Boland
|
05-03-2009
| Reacties: 2
|
 Mail dit artikel
Leonie en Patrick verhuisden van de Randstad naar het oosten van het land om een nestje te bouwen voor hun eerste kind. Maar nu wordt Leonies jaarcontract niet verlengd.
Leonie (28)
Functie: projectleider adviesbureau
Werkt: 40 uur per week
Bruto maand salaris: 2.900 euro
Patrick (29)
Functie: projectleider adviesbureau
Werk: 40 uur per week
Bruto maand salaris: 2.900 euro
Leonie: 'Wat mijn werk betreft, heb ik verkeerd gegokt'
'Ik had een keer een gesprek met een vrouw die bol stond van de stress. Ze wilde graag een kind, maar ze wist niet wanneer ze dat kind moest krijgen. Ze zat maar door te redeneren: niet zolang ik nog een tijdelijk contract heb, maar ook niet zodra ik een vast contract heb, want dan lijkt het net alsof ik daar op heb zitten wachten. Zij was voor mij het grote voorbeeld van hoe ik het niet wilde. Met het uitstellen van je kinderwens neem je een risico. Je moet wel heel veel voldoening uit je werk halen, wil je dat risico ervoor nemen.
Patrick en ik zijn al negen jaar samen en we waren het er vrij snel over eens dat we kinderen wilden. Zo rond mijn 25e, dacht ik in eerste instantie. Eenmaal aan het werk kwam ik erachter dat dat wel vroeg was. Het moet een beetje in te passen zijn.
Ons flatje en de buurt waar we eerst in woonden, waren niet geschikt voor een kind. Bovendien stond Patrick elke dag lang in de file. Als ik het kind zowel naar de crèche zou moeten brengen als weer ophalen, zou ik geen volledige dagen meer kunnen werken. Dat zagen we allebei niet zitten. Patrick wilde niet zo'n vader zijn die 's ochtends de deur uitvliegt en 's avonds laat pas weer thuiskomt.
Twee jaar geleden kreeg Patrick tijdens onze vakantie twee aanbiedingen voor andere banen. Dat heeft het balletje aan het rollen gebracht. We konden allebei niet meer verder groeien in onze functies. Ik vind het belangrijk om steeds nieuwe dingen te leren, anders had ik niet vier jaar hoeven studeren. Dan wordt het routinewerk en kun je net zo goed dopjes op een fles gaan draaien.
We waren dus wel toe aan iets nieuws, en we wilden allebei graag een huis met een tuin. Zo zijn we in het oosten van het land uitgekomen. Eerst hebben we hier allebei een baan gezocht, daarna dit huis. De pil stond me al een hele tijd tegen. Toen we net verhuisd waren, was mijn pilstrip op. "Dan stop je er toch gewoon mee", zei Patrick. Het is een spontane beslissing geweest.
Wat mijn werk betreft heb ik gegokt, en heb ik verkeerd gegokt. Het bureau profileert zich als "een mensenbedrijf", maar na mijn verlof hoef ik niet meer terug te komen, mijn jaarcontract wordt niet verlengd. Ik dacht, dat gebeurt je als je in een snackbar of een kapsalon staat. In september was alles nog prima. Daarna heb ik verteld dat ik zwanger was, en was alles opeens toch niet meer zo prima. Ze gooien het nu op mijn functioneren. Mijn baas zei dat mijn integriteit me in de weg zit in dit werk. "De klik is er niet", en dat soort vage dingen. Misschien is het maar goed dat ik weg ben bij zo'n bedrijf, maar je gaat liever wanneer je zelf zin hebt om te gaan.
Eerst maakte ik me zorgen of er wel plek zou zijn in het kinderdagverblijf. Nu heb ik wel een plek in het kinderdagverblijf, maar geen baan misschien. We zouden allebei vier dagen gaan werken. Ik drie en Patrick vier dagen zou ik niet willen; je werkt dan om de opvang te betalen. Er zijn ook genoeg mensen die dat doen, omdat ze in de toekomst nog gaan stijgen in salaris. Maar die periode daartussen zou ik heel frustrerend vinden.
Patrick heeft er alle vertrouwen in dat ik weer iets vind. Hij is in het algemeen heel makkelijk en positief. Het is fijn dat hij er nuchter tegenaan kijkt. Het heeft nu zin om een nieuwe baan te gaan zoeken, niet om door te jammeren over dit ontslag.
We zijn in 2003 afgestudeerd. Patrick had snel een baan gevonden, maar ik heb vrij lang moeten zoeken en dat had een enorme invloed op mijn humeur. Dat Patrick die maanden met mij overleefd heeft, zegt wel wat. Mijn stemming steeg als ik brieven had verstuurd en zakte weer naar een dieptepunt als de afwijzingen binnenkwamen. Er is mij toen in gesprekken vaak letterlijk gevraagd: hoe lang kunnen wij jou op je werk verwachten voordat je met verlof gaat? Nu ga ik maar solliciteren met een dikke buik. Dan hoeven ze zich ook niet af te vragen wanneer ik aan kinderen wil beginnen.'
Patrick: 'Dit komt op zijn pootjes terecht'
'In mijn vorige baan had ik onwijs veel plezier met mijn collega's. Alleen stond ik in salaris stil. Op vakantie werd ik gebeld door een detacheringsbureau. Ik kon negenhonderd euro meer gaan verdienen. Dan sta je met je oren te klapperen, dat is wel heel veel geld. De baan die me aangeboden werd, leek me inhoudelijk niet interessant, maar het balletje is toen wel gaan rollen.
Leonie had al eerder gezegd: zoek toch wat anders. Zij hoorde mij thuis alleen zeggen dat de beloofde salarisverhoging niet doorging - ze zag mij niet op kantoor waar ik het reuze naar mijn zin had. Toch was ik ook op zoek naar inhoudelijke verbreding, dus het is positief dat ze me gestimuleerd heeft iets anders te zoeken. We wilden ook allebei graag een huis met een stuk grond eromheen. Daarvoor moesten we sowieso de Randstad uit. Ik heb er wel enorm mee in mijn maag gezeten dat ik mijn vorige baan op moest zeggen. Tot de 31e van de maand heb ik daarmee gewacht.
Leonie was er iets eerder aan toe dan ik, maar ik vind het nu super dat ze zwanger is. Er was altijd wel wat: nieuwe banen, verhuizingen, verbouwingen. Het kwam steeds effe niet uit. Kleine dingen waardoor je geen tijd hebt, grote dingen waardoor je geen kind hebt. Voor je het weet ben je veertig en is er nog steeds geen kind, omdat andere dingen steeds prioriteit krijgen. Wij geven dit nu prioriteit.
Het is op zich klote dat Leonies contract niet verlengd wordt, maar ze zat in een onwijs commercieel bedrijf. De winst moest je in je eigen uren maken. Ik denk dat ze hoe dan ook iets anders was gaan zoeken. Over zes weken is ze met verlof. Ze heeft dan tijd zat om iets nieuws te vinden.
Toen wij gingen studeren, werd ons gezegd dat we uit de collegebanken weggeplukt zouden worden. Een paar jaar later was die situatie helemaal veranderd. Ik had binnen twee weken een baan, maar Leonie heeft een tijd moeten zoeken. Ze heeft nu drie, vier jaar werkervaring, dat scheelt een hoop. Ik ben niet zo gauw pessimistisch. Het is oktober voor ze weer aan de slag moet. Er kan veel gebeuren in een half jaar tijd, dat hebben we het afgelopen halfjaar wel gezien. Dit komt op zijn pootjes terecht.
Ik heb op mijn werk nog niet gezegd dat ik vier dagen wil gaan werken. Het lijkt me stug dat ze daar een probleem van zullen maken. Er is bij ons bijna niemand die veertig uur werkt. Op vrijdag is het uitgestorven.
Vier dagen is het minimale wat je moet werken in ons soort functies, maar als je het financieel rond kunt breien, waarom zou je het dan niet doen? Vijf-drie had ook gekund, maar ik vind het zelf ook leuk om een dag in de week met het kind thuis te zijn.
Je hoort mensen wel eens zeggen: ze zouden het weekend en de werkweek moeten omdraaien. Daar zit wel wat in. Tot nu toe is het zo dat we alles in die twee weekenddagen moeten proppen, met een beetje mazzel heb je ook nog een verjaardag. Zes, zeven dagen van de week is er iets. Door de verhuizing zijn we er met de reistijden al erg op vooruitgegaan - files heb je hier gewoon niet. Ik denk dat het een hoop rust zal geven als we allebei nog maar vier dagen werken.
Verder denk ik niet dat er veel gaat veranderen als de baby er is. Het is allemaal nieuw natuurlijk, ik laat het op me afkomen. Voorlopig eerst de geboorte maar, dat is best een belangrijk onderdeeltje in het geheel. Het huishouden zal wat meer werk geven, maar wij zijn allebei redelijk makkelijk. Mijn broer moet zich een uur voorbereiden voor hij op weg is met de kinderen. Dat zie ik bij ons niet gebeuren. Je kunt het jezelf zo moeilijk maken als je zelf wilt.'
Fotografie Co de Kruijf
De namen van de geïnterviewden zijn om privacy-redenen gefingeerd. Elk heeft een voorwerp uitgekozen dat de ander typeert.
Wil je ook in De balans? Meld je aan via intermediair.nl/aanmelden
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De balans'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
patrick | 12 maart 2009 (11:16)
"Je kunt het jezelf zo moeilijk maken als je zelf wilt.'"
Ik wens 'm veel succes. Zal je met zo'n instelling wel nodig hebben. ;-)
Stephanie | 20 augustus 2010 (9:43)
Ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt als Leonie. In mijn eerste zwangerschap was het zinloos om te solliciteren. Toen ben ik een half jaar werkeloos geweest. Nu met mijn tweede zwangerschap twee jaar later wordt mijn jaarcontract niet verlengd. En gewoon met de reden dat ik straks vier maanden niet beschikbaar ben. Aan mijn functioneren ligt het niet wordt mij gezegd. Zit ik weer als ambitieuze carièrevrouw zonder baan. Het is wel wrang als je baan als interne vacature aan het prikbord hangt terwijl je naar de koffieautomaat loopt met een bewegend klein mensje in je buik. Je voelt je niet meer gewaardeerd. Het komt straks allemaal weer goed maar het kost veel extra energie. Als man heb je dit probleem niet. Discriminatie, ja... maar je wint er zelf weinig mee om in verweer te gaan.
|
