'De verslechterde situatie op het werk kan roet in het trouwen gooien'
Auteur: Nicole Carlier
|
20-01-2012
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
Hélène en Gijs willen ooit naar Nieuw-Caledonië emigreren. Daar wil zij een acupunctuur- en massagepraktijk opzetten. Gijs, wiens baan op de tocht staat, vindt de voorgenomen emigratie maar een risicovolle operatie.
Hélène (34)
Functie: lerares Frans
Werkt: 6 uur per week
Bruto maandsalaris: 200 tot 300 euro
Gijs (36)
Functie: ambtenaar
Werkt: 40 uur per week
Bruto maandsalaris: 3.000 euro
Kinderen: geen
Hélène: 'Als je irritaties opschrijft, haal je de scherpe randjes er af'
‘Ik kan mijn draai nog niet vinden in Nederland. Gijs en ik hebben anderhalf jaar een relatie en ik ben vier maanden geleden naar Nederland verhuisd en bij hem ingetrokken. Drie dagen per maand ga ik terug naar Frankrijk om lessen te volgen voor mijn opleiding acupunctuur. In juni rond ik die studie af. Ik ben ook opgeleid tot masseuse. Voor ik Gijs ontmoette, had ik mijn eigen massagesalon in Parijs. Het duurde vier jaar voor ik zoveel patiënten en naamsbekendheid had dat ik een serieus inkomen verdiende.
Gijs en ik willen in de toekomst naar Nieuw-Caledonië verhuizen. Wanneer, is niet zeker. We willen eerst nog een paar jaar werken, zodat we kunnen sparen. Omdat het jaren kost om een goedlopende praktijk op te zetten, begin ik daar pas aan als we in Nieuw-Caledonië wonen. Voor de komende paar jaar zoek ik daarom een baan in mijn vorige beroep, in de communicatie- en administratiesector. Dat werk is niet mijn passie, maar op het moment ga ik voor veiligheid en geld.
Het probleem is dat mijn Nederlands niet goed genoeg is voor een functie als administratiemedewerker. In vier maanden tijd heb ik pas een sollicitatiegesprek gehad. Daar werd ik niet aangenomen. Ik volg vijf dagen per week Nederlandse lessen voor de inburgeringstoets, maar dat schiet niet erg op. Zelf geef ik af en toe Franse les bij Berlitz, een taalopleidings- en trainingscentrum. Helaas kan ik daar maar twee ochtenden per week lesgeven. We redden het van Gijs' salaris, maar we kunnen op deze manier niet sparen voor onze verhuizing naar Nieuw-Caledonië. Daarbij komt dat we niet aan kinderen willen beginnen zolang ik geen werk heb. Met Gijs' inkomen alleen redden we dat niet. We hebben geen enorme haast met kinderen krijgen, maar mijn biologische klok tikt.
Gijs en ik hebben een roze boekje waarin we onderwerpen schrijven die we met elkaar willen bespreken. Irritaties, maar ook discussiepunten. Gijs is soms niet zo spraakzaam en op deze manier kan ik de gesprekken opwekken. Als je irritaties opschrijft, haal je de scherpe randjes er af. Later kunnen we het er dan rustig over hebben. Toen ik bij Gijs introk, hebben we op de computer een weekplanning gemaakt. Er staat in op welke dagen we sporten, wanneer we de boodschappen doen en op welke dag we wat schoonmaken. Nu houden we ons niet zo aan het schema. Ik doe meer in het huishouden dan Gijs, omdat ik op dit moment meer tijd heb. Als ik straks een baan heb is zo'n planning handig.'
Gijs: 'Er zijn gewoonten ingeslopen waar zij zich aan stoort'
‘Het ingenieursbureau van de gemeente waar ik werk, moet voor januari 2014 slinken van 720 naar 550 mensen. Ze willen zoveel mogelijk mensen via natuurlijk verloop laten afvloeien. Een maand geleden zei mijn baas tegen iedereen op onze afdeling: "Kijk om je heen, wees mobiel". Nu voel ik mij ineens onveilig.
Hélène en ik gaan dit jaar trouwen. Terwijl 2012 het leukste jaar van mijn leven had moeten worden, kan de situatie op mijn werk nu roet in het eten gooien. Zonder mijn inkomen redden wij het niet en spaargeld hebben we niet. Ik heb een koophuis, dus als er iets stuk gaat moet ik ervoor opdraaien.
Hélène heeft het er best moeilijk mee dat ze geen werk heeft. Bij Berlitz, een aanbieder van taalcursussen, heeft ze een nul-urencontract en ze had verwacht dat daar veel meer werk uit zou komen dan die twee ochtenden in de week. Het liefst wil ze natuurlijk masseren, maar bouw daarmee maar eens een klantenkring op. Als je een massagesalon opent, dan weet je dat je wisselvallig werk zult hebben. Zelf zou ik daar niet snel voor kiezen, ik mijd risico's liever. Al vind ik het voor haar fijn dat ze die passie heeft. Gelukkig redt ze zich ook zonder werk wel.
Als Hélène en ik elkaar niet hadden ontmoet, dan had zij nu in Nieuw-Caledonië gewoond. Ik zie er wel tegenop om daarheen te gaan. Verhuizen naar het buitenland lijkt mij een risicovolle operatie. Toch denk ik wel dat we gaan, Hélène wil het echt graag.
Omdat Hélène geen baan van negen tot vijf heeft, kan zij het huishouden doen wanneer het haar uitkomt. Ik heb vanaf het begin van ons samenwonen gezegd dat ik het liefst samen wil schoonmaken. Op die manier kan zij zich overdag bezighouden met de dingen die ze wil. Ik zou het raar vinden als zij heel het huishouden moest doen, ik voel mij ook verantwoordelijk. Uiteindelijk is het de bedoeling dat we allebei een fulltime baan hebben, dus waarom zouden we de taken niet nu al gelijk verdelen?
Dat roze boekje heeft Hélène vooral om aan mij te kunnen wennen. Nu we samenwonen leren we elkaar van andere kanten kennen. Ik heb een hele tijd alleen gewoond en daardoor zijn er gewoonten ingeslopen waar zij zich aan stoort. De laatste tijd zegt ze dat ik luidruchtig eet, ze vindt dat mijn kiezen zo hard op elkaar gaan. Voor mij is het boekje niet nodig, want ik stoor mij niet zo snel aan haar. Zelf begin ik nooit een discussie, ik schrijf alleen reacties op wat zij in het boekje heeft geschreven.'
Ook in De balans?
Meld je aan via www.intermediair.nl/aanmelden. Je blijft anoniem.
Meer artikelen in de rubriek
'De balans'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
valeri | 19 januari 2012 (20:56)
Durf te leven!
Atika | 21 januari 2012 (7:34)
Bizarre relatie! Een boekje waarin je irritaties schrijft en een schema van de week... Ieder zijn eigen keuze natuurlijk! Maar niets voor mij. Succes ermee! Leuk dat jullie dit met ons wilde delen.
Bo | 22 januari 2012 (20:45)
Waarom gaat helene niet in een bestaande massagesalon of spa werken?
Julia | 23 januari 2012 (10:02)
Dit klinkt wel erg krampachtig en geforceerd, zeg. Wees niet zo bang! Inderdaad, als ik Helene was zou ik wél als masseuse gaan werken maar niet in een eigen salon. Daar heb je geen taal bij nodig. En als ik Gijs was zou ik niet krampachtig vast houden aan mijn baan, maar om me heen kijken en als het kan blijven... het komt wel goed. Bekijk het leven eens van de zonnige kant en gooi dat schriftje weg!
|
