'Vrienden verwaarloosd toen kinderen jong waren'
De unitmanager en de informatieanalist
Auteur: Astrid van den Brandhof |
08-07-2010
|
 Mail dit artikel
Femke en Mark waren een voorbeeld op hun werk toen ze tien jaar geleden beiden vier dagen gingen werken. Mark is zeer tevreden, Femke's tijd wordt volledig opgeslokt door werk en gezin.
Femke (40)
Functie: unitmanager in de IT
Werkt: 40 uur
Bruto maandsalaris: 4.000 euro
Mark (39)
Functie: informatieanalist in de IT
Werkt: 32 uur
Bruto maandsalaris: 3.600 euro (exclusief jaarlijkse bonus)
Kinderen: drie dochters van 5, 8 en 10 jaar
Femke
‘Toen ik zwanger was van de oudste, zijn Mark en ik allebei vier dagen gaan werken. Ik zou me niet kunnen voorstellen niet te werken en zie het als een mooie afwisseling: op het werk heb ik zin om mijn kinderen te zien, en na een paar dagen thuis heb ik weer zin om te werken. Maar toen de kinderen nog baby's waren vond ik het vreselijk om ze naar de opvang te brengen. Het voelde heel onnatuurlijk om ze eerst borstvoeding te geven en vervolgens naar je werk te gaan. Maar ik wilde mijn baan behouden en we deden het ook voor de financiën. Nu heb ik dat schuldgevoel niet meer, want ze kunnen zichzelf beter redden.
Voor mijn werk moet ik veel naar klanten waardoor ik voor negentig procent mijn eigen agenda kan indelen. Heel fijn, want ik moet soms bijvoorbeeld meelopen met schoolgym, wat kan doordat ik dan geen afspraken plan. Ik werk één dag in de week thuis en Mark is op woensdag altijd vrij. De andere drie dagen gaan de kinderen naar de naschoolse opvang. Ik wil graag wat minder werken, want veertig uur is me teveel. Dat merk ik aan mijn stressniveau, dan word ik chagrijnig en ga ik tegen de kinderen snauwen.
Ik kook vijf dagen in de week en doe de was, Mark doet altijd de boodschappen. Hij is niet iemand die niets doet, ik heb niets te klagen. Als iemand op zaterdag de wc staat te schrobben, gaat de ander ook wat doen omdat die zich schuldig voelt.
Het combineren van werk en gezin lukt eigenlijk alleen goed als er niets tussenkomt. Maar dat gebeurt regelmatig, want één van onze dochters heeft een syndroom en daarvoor moeten we naar therapie en allerlei medische afspraken. Gelukkig is mijn baas daar heel schappelijk mee. Maar het legt wel extra druk op het gezin. Het combineren van alles lukt ook redelijk omdat ik bereid ben niets naast mijn werk en gezin te doen. Ik heb niets voor mezelf, alleen tuinieren vind ik heel leuk en dat kan altijd. Toch heb ik behoefte om echt iets voor mezelf te doen, dus in het najaar wil ik lid worden bij een schaatsvereniging.
Ik had verwacht dat ik mijn functie als unitmanager langer interessant zou vinden. Ik ambieerde deze functie en ben het nu 3,5 jaar, maar ik vind het vrij oppervlakkig. Ik mis een beetje een groter, ideëel aspect in mijn werk. Daarom houd ik nu bepaalde vacatures in de gaten. Misschien dat ik bij een gemeente wil gaan werken, in ieder geval een baan dichter bij huis.'
Mark
‘Drie jaar geleden, op een camping in de Drôme, vroegen we onszelf af: waarom wonen we eigenlijk in de Randstad? Ik had lange reistijden en we vonden het een lelijk stuk Nederland waar we woonden. Bovendien werkte ik al tien jaar voor dezelfde werkgever en was het tijd voor iets nieuws. Het plan was: Mark gaat solliciteren buiten de Randstad. Dat is rap gegaan, na ruim een half jaar had ik een andere baan. En na weer een half jaar, voor mij dus op en neer reizen, verhuisden we ook die kant op. Nu ga ik op mijn fiets naar mijn werk en breng ik bijna elke dag de kinderen naar school. Tegen negen uur ben ik op mijn werk en zes uur ben ik thuis. Ik ben helemaal tevreden hoe 't loopt. Het werk is niet teveel en niet te weinig, ik heb veel vakantiedagen en woon dichtbij mijn werk.
Een collega van mij heeft op het moment een druk project, maar moet wel 's middags zijn kind ophalen van de crèche. Ik krijg al stress als ik dat zie, want ik herken dat van hoe het eerst was bij ons. Ik was vaak iets te laat op mijn werk en had stress om de kinderen op te halen, terwijl ik niet eens acht uur op een dag werkte. Doordat ik nu een uur minder reistijd per dag heb, loopt alles soepeler.
Voor mijn dertigste werkte ik al vier dagen, en Femke ook, we waren op ons werk een voorbeeld. Toch konden we ons daardoor eerst niet goed ontwikkelen en hadden we eigenlijk allebei geen carrière. Maar hoewel het wat langzamer is gegaan, vind ik dat het goed is gelopen. We hebben nu juist allebei een carrière.
Ik heb de kinderen meegemaakt als dreumesen. Ik heb ze meer zien opgroeien dan wanneer ik vijf dagen in de week had gewerkt. Het draait nu allemaal om de kinderen; we hebben een schommel en trampoline, er zijn veel kinderen over de vloer en op zaterdag ben ik coach van het handbalteam van mijn dochter. Toen de kinderen jong waren hebben we onze vrienden nogal verwaarloosd. Dat is ook een gevolg van dat we beiden werken. We spreken tegenwoordig weer regelmatig met vrienden af. Dan gaan we meestal ergens naartoe, naar de dierentuin bijvoorbeeld. Want als wij ergens binnenkomen, komen er meteen vijf mensen binnen, dat is nogal druk.'
Ook in de balans?
Mld je aan via www.intermediar.nl/aanmelden. Je blijft anoniem.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De balans'
Reageer, print of deel dit artikel
|
