Overdag collega's, 's avonds echtgenoten
De divisiedirecteur & de HR-manager
Auteur: Astrid van den Brandhof |
11-06-2010
|
 Mail dit artikel
Bob en Marieke werken bij hetzelfde bedrijf en zitten beiden in het managementteam. Hun dochter voorkomt dat ze thuis te veel over werk praten.
Bob (42)
Functie: divisiedirecteur in recreatiebranche
Werkt: 40 uur volgens contract, in werkelijkheid gemiddeld 50
Bruto maandsalaris: 8.900 euro
Marieke (38)
Functie: HR-manager
Werkt: 32 uur
Bruto maandsalaris: 5.800 euro
Kinderen: een meisje van drie
Marieke
‘Ik leerde Bob negen jaar geleden kennen bij het bedrijf waar we nog steeds allebei werken. Pas nadat we twee jaar collega’s waren, werden we verliefd. We dachten dat één van ons zijn baan moest opzeggen, maar de directie vond het geen probleem. Een paar jaar geleden maakte ik promotie en werd ik verantwoordelijk voor de p&o-afdeling, sindsdien zitten we samen in het managementteam. Als we elkaar op het werk tegenkomen, doen we heel normaal en praten we niet over privézaken. Sommige mensen binnen het bedrijf hebben er moeite mee en denken dat we onder één hoedje spelen. Maar daar maken we ons niet druk om, want er staat veel tegenover; het werk is leuk, ik kan echt invloed uitoefenen en ik heb veel vrijheid.
We ontbijten ’s ochtends altijd met z’n drieën, maar we rijden na elkaar weg. Bob vertrekt wat later om onze dochter naar het kinderdagverblijf te brengen en ik ben weer eerder thuis zodat ik gekookt heb als hij thuiskomt. We ontkomen er niet aan om thuis over werk te praten, maar we letten er voor onze dochter op dat we het niet te veel doen. Ik ben anderhalve dag thuis en Bob een halve dag. Dan werken we vaak door, net als in het weekend en ’s avonds. Ik voel me daar niet schuldig over; als mijn dochter groot is, wil ik dat het voor haar vanzelfsprekend is om als moeder te werken.
Drie maanden geleden heb ik besloten dat ik wat anders wil. Ik ben verknocht aan het bedrijf, maar als ik niet oplet, zit ik daar mijn jubileum te vieren en krijg ik later spijt. Ik had het beleidsplan voor de komende jaren af en toen dacht ik: ik ben ook wel klaar. Dus ik heb mijn ontslag ingediend. Ik doe het voor de vrijheid, ik heb een onafhankelijke geest en mis het avontuur. Het is duurbetaalde vrijheid, maar we kunnen het met één loon doen.
Eerst ga ik thuis orde op zaken stellen, mijn sociale contacten weer oppikken en we gaan met z’n drieën een maand op vakantie naar Australië. Als Bob zou zeggen: “We gaan twee jaar in Australië wonen”, pak ik meteen m’n koffers in. Maar dat gebeurt denk ik niet. Wat ik verder precies ga doen, weet ik nog niet, maar ik wil een tijdje freelancen. We zouden ook graag een tweede kindje krijgen, maar we weten niet of dat er nog in zit. Het zou leuk zijn, maar als het niet lukt, dan staat er tegenover dat we al een prachtige dochter, veel vrijheid en geld hebben om leuke dingen te doen. We tellen onze zegeningen.'
Bob
‘Dat Marieke en ik elkaar op het werk ontmoet hebben, vind ik niet gek, want je ziet elkaar op een natuurlijke manier. Toen we net bij elkaar waren, hebben we het direct verteld aan de directeur. Hij vond het fantastisch, want hij vindt een fijn gezinsleven belangrijk. Collega’s verwachten van ons dat we precies van elkaar weten waar we mee bezig zijn. Dat was niet altijd zo, dus maken we ook afspraken met elkaar op kantoor. Als we thuiskomen en onder het eten over werk gaan praten, kijkt onze dochter op zo’n afkeurende manier en gaat ze hard praten om aandacht te trekken. We geven haar gelijk, zij moet thuis onze aandacht krijgen.
De divisie waarvan ik directeur ben, bestaat uit tien bedrijven, dat is ongeveer tweederde van het hele bedrijf. Mijn baan is behoorlijk operationeel en wordt nogal eens bepaald door de waan van de dag. Als de resultaten niet goed zijn, ben ik onrustig en soms slaap ik slecht. Mijn uitlaatklep zijn twee hobby’s: auto’s en spelen in een band. Ik heb vier oldtimers en als ik die poets of de onderdelen uit elkaar haal, vergeet ik mijn werk even. Vroeger gingen we wel samen rijden, maar met z’n drieën kan het niet, dat is te krap en te veel herrie voor ons dochtertje. Verder repeteer ik één keer in de twee weken met m’n band en we treden regelmatig op in kroegen.
Het is wel heavy, met een drukke baan moet je je vrije tijd efficiënt invullen. Er zijn weinig weekenden dat we luieren, ik ga altijd wel wat doen. Ik mag wel wat meer in het huishouden doen, maar ik zie heel veel dingen niet. Marieke is van het plannen en trekt van nature de regie naar zich toe. Ze doet ook alle geldzaken. Zo nauwkeurig als ik op de zaak ben, zo los ben ik daar thuis in.
Toen Marieke haar baan wilde opzeggen, stond ik daar meteen achter. Zij is veel meer veranderingsgezind dan ik en heeft spanning nodig. Ik ben al tevreden als alles goed gaat. Dat ze stopt biedt ook voordelen. We zijn dan niet meer het stel van wie men denkt dat het van tevoren dingen heeft bekokstoofd. Ook thuis zal het ten goede komen, het zal meer op rolletjes lopen. Het loopt nu ook goed, maar wel onder spanning. Ik weet zeker dat ze iets nieuws vindt. Marieke zou wel een paar jaar weg willen, maar ik ben honkvast en niet op het buitenland georiënteerd. Ik wil niet alles op z’n kop zetten door hier weg te gaan. We houden het maar bij vakantie.’
Ook in de balans?
Meld je aan via www.intermediair.nl/aanmelden. Je blijft anoniem.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De balans'
Reageer, print of deel dit artikel
|
