Haar carrière heeft voorrang op de zijne
Auteur: Paul van der Kwast
|
12-03-2010
|
 Mail dit artikel
Sinds de komst van hun eerste kind is niet zij maar hij minder gaan werken. Zij is ambitieuzer dan hij, terwijl hij het prima vindt om meer tijd aan het huishouden te besteden.
De beleidsmedewerker & de verpleegkundige
Dennis (34)
Functie: Verpleegkundige
Werkt: 24 uur
Bruto maandsalaris: 1.300 euro
Dorien (30)
Functie: Beleids-medewerker
Werkt: 36 uur
Bruto maandsalaris: 3.100 euro
Kinderen
Een zoontje van ruim 2,5 jaar en een dochtertje van 10 maanden
Dennis
‘Zij dweilt de vloer nooit, dat is mijn ding. Ik heb daarvoor zo'n stoomapparaat. Ook doe ik meestal de boodschappen en kook ik door de week - in het weekend kookt zij. Ik doe meer in het huishouden, omdat Dorien fulltime werkt en ik maar drie dagen per week. Daar hebben wij bewust voor gekozen. Zij heeft een hogere opleiding dan ik en verdient dan ook per uur meer. Toen ons eerste kind kwam, was het daarom logisch dat ik degene was die minder ging werken. Dát een van ons minder zou gaan werken, stond vast, want wij vinden het belangrijk op de meeste dagen voor de kinderen thuis te zijn. Alleen op woensdag gaan ze naar een kinderdagverblijf. Als wij op een andere dag geen van beiden thuis kunnen zijn, kunnen ze - bijna - altijd terecht bij mijn ouders of schoonouders, die wonen een kwartiertje rijden hiervandaan. Ze komen de kinderen halen en brengen ze weer terug, gemiddeld één dag per week. Ideaal.
Ik werk in een woonzorgcentrum - dat zit zo'n beetje tussen een verpleeghuis en een verzorgingstehuis in. Hiervoor werkte ik in een ziekenhuis, maar dat was mij te onrustig. Ik zoek rust en vastigheid, ik houd niet van het onbekende en hectische en maak mij snel druk om dingen. Geef mij maar een stabiele werkomgeving.
Ik ben niet ambitieloos, maar hoef nu niet zo nodig hogerop. En ik wil zeker niet het management in. Sterker: mijn vorige baan heb ik opgezegd omdat ik te veel regel- en papierwerk moest doen. Ik doe liever het echte verzorgingswerk. Ik wil wel blijven werken, als ik altijd maar thuis zit met de kinderen en bijna geen volwassenen meer spreek, loop ik het risico dat ik in een vast patroontje terechtkom. Voor mij is voor dit werk drie dagen per week wel een soort minimum om goed te kunnen meedraaien en om van alles op de hoogte te blijven.
Sinds wij kinderen hebben, is onze vrije tijd natuurlijk veel beperkter. Dat hadden wij ook niet anders verwacht. Ik speel de laatste tijd minder keyboard en zit minder lang achter de computer. Ook uitslapen is er niet meer bij. Een tijdlang was de oudste vaak om half zes al wakker, dat is irritant. Maar ja, als je er een uurtje uit bent, ben je dat zo weer vergeten. Het went.'
Dorien
‘Toen wij verkering kregen, was ik vijftien en Dennis negentien. Toen hadden we het er al over dat als we kinderen zouden krijgen, ik waarschijnlijk meer dagen zou werken, omdat ik een hogere opleiding heb - ik zat toen op het vwo. Toen ik twintig was, zijn we getrouwd. Op mijn werk geloofden ze trouwens niet dat ik fulltime zou blijven werken. "Als je jouw eigen baby in handen hebt, denk je daar wel anders over", zeiden ze. Maar nee hoor, ik vind mijn kinderen geweldig, maar ik ben blij dat ik fulltime werk. Mijn loopbaan heeft voorrang boven die van Dennis, daarover zijn we het helemaal eens. Niet alleen vanwege het geld, trouwens. Als ik minder zou werken, zouden er minder interessante klussen op mijn bordje terechtkomen.
Het hebben van kinderen is voor mijn carrière geen enkele belemmering. We zijn echt samen verantwoordelijk voor de opvoeding. In mijn omgeving zijn veel gezinnen bij wie de man eventueel bereid is ook iets in het huishouden te doen. Ik ken veel vrouwen die klagen over hun man, maar dat herken ik helemaal niet. Dennis is een heel verantwoordelijke vader die juist veel in huis doet en zorgzaam is. Hij is ook een leuke vader. Hij doet gekke dingen met de kinderen, maakt van veel dingen een spelletje.
Dennis vindt het prima zo. Hij vindt het leuk om voor de kinderen te zorgen, boodschappen te doen, dat soort dingen. Bovendien denkt hij heel anders over zijn loopbaan dan ik. Als Dennis over twintig jaar op dezelfde plek zou zitten, en de mensen zouden dan net zo leuk zijn als nu, zou hij daar helemaal gelukkig zijn. Hij wil zijn werk goed doen en heeft geen enorme ambities. Ik wil leren, heb behoefte aan afwisseling en begin het juist interessant te vinden als het moeilijk of complex wordt. Daarom volg ik nu ook een opleiding personeelsmanagement. De studie die ik destijds heb gedaan - beleid en management gezondheidszorg aan de Erasmus Universiteit - is heel breed. Je leert van heel veel een beetje. Ik wil nu eigenlijk wel eens een wat beperkter vakgebied helemaal beheersen.'
Ook in De balans?
Meld je aan via www.intermediair.nl/aanmelden. Je blijft anoniem.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'De balans'
Reageer, print of deel dit artikel
|
