Help, ik ben veertig en ik ben niet bijzonder
Auteur: Kees Versluis
|
12-07-2011
| Reacties: 18
|
 Mail dit artikel
Redacteur Kees Versluis meende ooit dat hij bijzonder was en het ver zou schoppen. Nu hij de veertig is gepasseerd, moet hij erkennen dat hij volstrekt doorsnee is en nooit wat zal bereiken. Hoe dat te accepteren? Eerste aflevering van Intermediairs zomerserie waarin redacteuren op zoek gaan naar de betekenis van werk en succes.
Naam: Kees Versluis (41)
Worstelt met: zijn middelmatigheid
Status: samenwonend
Kinderen: geen
Woonplaats: Amsterdam
Opgegroeid in: Pijnacker (verstedelijkt dorp)
Ouderlijk milieu: protestants-christelijke middenklasse
Zomervakantiebestemming: nog onbekend
Auto: Ford Ka (die staat weg te roesten op gratis parkeerplaats in Amsterdam-Noord)
Boek op nachtkastje: Het museum van de onschuld, Orhan Pamuk
Recent geleerd: octopus koken
Koffie: acht kopjes per dag
Weinig uitvoeren (af en toe eens een tentamen), laat opstaan, redelijk wat drinken en veel slap ouwehoeren, het liefst tot diep in de nacht. Zo zag mijn leven er rond mijn twintigste uit, en dat gold ook voor mijn vrienden. Heel doorsnee voor een student rond 1990. Maar het merkwaardige was dat ik me tegelijk ongelofelijk bijzonder voelde. Ik meende dat de wereld ooit fors plezier aan mij zou gaan beleven. Er school op zijn minst een schrijver à la Gerard Reve in mij. Niet dat ik toen schreef; een concreet idee voor een roman had ik evenmin. Maar ik voelde dat de meest diepzinnige romanideeën in mij aan het rijpen waren. Kwestie van wachten, paar jaar of zo.
Nu kan ik nauwelijks meer vatten waar die hoge eigendunk van toen op was gebaseerd. Op de middelbare school was ik weliswaar een van de besten, zo niet de beste van de klas (waar ik toen overigens helemaal niet trots op was, je maakte je daar in Zoetermeer niet populairder mee). Dat bijzonder-zijn was misschien vooral een gevoel. Dat ik heel scherpe gedachten had, die anderen niet hadden. Er waren er destijds in mijn directe omgeving overigens meer die zichzelf zo zagen. Een bekende had bij het naamplaatje bij de voordeur van zijn studentenhuis het onderschrift ‘levenskunstenaar' laten aanbrengen. Je moet wat als je je bijzonder waant, maar niks presteert.
Mijn gevoel van bijzonder-zijn liep in de loop der jaren natuurlijk wel deukjes op, vooral wanneer leeftijdgenoten duidelijk meer bereikten dan ik. Mijn eerste herinnering op dat vlak gaat terug tot de Wimbledon-overwinning van de toen zeventienjarige Boris Becker. Ik was weliswaar twee jaar jonger, maar zag me zo'n kunstje toch niet binnen twee jaar flikken. Er zouden nog veel van zulke ervaringen volgen. Van studiegenoten die veel eerder afstudeerden dan ik met beduidend hogere cijfers, tot onbekenden die op hun 23ste plotseling een briljante roman publiceerden (Arnon Grunberg met Blauwe Maandagen), terwijl ik op dat moment bijna 25 was en nog helemaal niets had gepresteerd.
Toch heb ik dat idee dat ik bijzonder was, en nog eens iets bijzonders zou neerzetten, verbazingwekkend lang volgehouden. Begin dertig vroeg ik me nog steeds wel eens af hoe mensen die niet beschikten over zulke (verborgen) talenten als ik, erin slaagden hun leven in te richten. Waar leefden die mensen voor? Het leek me zo zinloos.
Mijn zelfbeeld werd met het jaar realistischer naarmate ik dieper in de dertig geraakte. Langzaam drong het tot me door dat ik gewoon middelmaat ben zoals bijna iedereen, een grijze muis. Dat werken voor mij een kwestie is van brood op de plank. En dat nog minstens 25 jaar lang, terwijl jonkies me aan alle kanten voorbij zullen schieten. Hoe accepteer ik dat? Waar ga ik mij in mijn leven op richten in het besef dat er nooit iets bijzonders uit mijn handen zal voortkomen?
Jezelf bijzonder voelen is echt iets nieuws in de geschiedenis
‘Dat gevoel van bijzonder-zijn, weet u misschien waar dat vandaan komt professor?'. Ik zit in een universiteitskamertje in een oud gebouw in de Amsterdamse binnenstad. Tegenover me Maarten Doorman: dichter, essayist en vooral cultuurfilosoof. Iemand die veel weet van de Romantiek - een periode waarin volgens mij iedereen zich bijzonder waande. Doorman maakte enige jaren geleden in zijn boek De romantische orde aannemelijk hoe romantisch denken ons sinds begin negentiende eeuw in steeds nieuwe gedaanten (de hippies bij Woodstock bijvoorbeeld) blijft besmetten. Was ik met mijn gevoel van bijzonder-zijn een ordinair slachtoffer van de Romantiek?
Doorman kan het zich goed voorstellen. ‘Romantiek, dat is de gedachte dat "het ik" volkomen uniek is. Dat je dat "ik" moet ontplooien. Dat je een god bent in het diepst van je gedachten.' En daar hebben sinds de negentiende eeuw bijna alle westerlingen in meerdere of mindere mate last van, meent Doorman. Hij ziet nu weer een nieuwe romantische golf opkomen: de Facebook-generatie. Want wat doen jongeren op Facebook allemaal toch hun uiterste best om te laten zien wat een authentiek en bijzonder mens ze zijn, wat een unieke eigen stijl ze hebben: die obscure band vind ik geweldig, van dat merk moet ik niks hebben en kijk mij op deze foto eens het stralend middelpunt zijn op een vet feest.
Van alle tijden toch? Nee, zegt Doorman. ‘Die zelf-etalering, dat jezelf bijzonder voelen, is echt iets nieuws in de geschiedenis. In de zeventiende eeuw waren wij niet zo. En in landen als China bestaat die drang evenmin, al sijpelt dat daar door het oprukken van de westerse cultuur natuurlijk wel langzaam door.'
Goede kans, denkt Doorman, dat de generatie die nu twintig is, zich nog bijzonderder gaat voelen dan wij vroeger al deden. Generatiewatchers lijken hem daarin overigens gelijk te geven. Neem het boek De grenzeloze generatie en de onstuitbare opmars van de B.V. IK van onderzoeksbureau Motivaction dat half juni verscheen. Bijna zeventig procent van de jongeren geboren tussen 1985 en 1996 beschouwt zichzelf als een ‘heel bijzonder persoon' volgens de onderzoekers van Motivaction. De huidige jongeren menen - al zijn ze koud twintig - over goede leiderschapskwaliteiten te beschikken en origineler te zijn dan anderen. En ze staan graag in de schijnwerpers.
Ben ik een vroege exponent van deze zogenoemde Generatie Y. En zit ik nu op mijn 41ste met de gebakken peren? Ik wend me met die vraag tot Intermediairs huispsycholoog Roos Vonk. Denken dat je bijzonder bent, is een normaal psychologisch mechanisme, legt Vonk me uit. ‘We willen allemaal bijzonder zijn en dankzij een gezonde dosis zelfbedrog menen we dat ook te zijn. Ook vinden we dat we diepere gedachten en gevoelens hebben dan anderen.' Bijna niemand meent van zichzelf dat hij doorsnee is, zegt Vonk; maar tegelijk zijn de meesten van ons dat natuurlijk wel.
Maar wat als dat gezonde zelfbedrog niet meer werkt, zoals bij mij? Vonk verwijst me door naar Sander Koole, experimenteel existentieel psycholoog aan de Vrije Universiteit, ofwel iemand die gespecialiseerd is in de manier waarop mensen betekenis en zin aan hun leven proberen te geven.
‘Universeel probleem'
‘Jouw probleem - ontdekken dat je niet bijzonder bent - is universeel', stelt Koole me gerust als ik tegenover hem zit in zijn kamer aan de psychologiefaculteit in Amsterdam-Buitenveldert. ‘Het is inherent aan de menselijke conditie dat er altijd mensen zijn die beter zijn dan jij zelf bent. Hoe ouder je wordt, hoe beter je dat ziet.' Bij zichzelf herkent hij het ook. Ooit was hij overal de jongste, en dus bijzonder. ‘Maar op een gegeven moment is dat niet meer zo, en dat wordt alleen maar erger. Dat heeft - vaak onbewust - zeker invloed op mensen.'
Hoe gaan mensen daarmee om? ‘Een deel van de mensen zal nog harder en verbetener gaan werken aan grootse projecten', zegt Koole. Waarschijnlijk is dat een minderheid, vermoedt hij, en dat is maar goed ook. ‘Want het is een kwetsbare strategie. Je ontkent het probleem door er nog een schepje bovenop te doen.' Vroeg of laat komt het probleem terug, want vrijwel niemand is echt bijzonder.
Er zijn betere strategieën om om te gaan met het besef dat je doorsnee bent, zegt Koole. Een strategie die veel mensen (onbewust) hanteren, is het krijgen van kinderen, waar ze vervolgens hun wensen en dromen op projecteren. ‘Kinderen zijn voor veel mensen een escape voor het uitblijven van maatschappelijk succes.' Maar ook dat heeft zijn risico's: de druk die sommige ouders op hun kinderen leggen, is veel te hoog. En in de meeste gevallen zullen ook die kinderen niet zo succesvol worden als hun ‘mislukte' ouders hoopten.
Hoe het dan wel moet? ‘De meeste mensen gaan de zin van hun leven zoeken in relaties met vrienden en familie als hun dromen niet uit blijken te komen', zegt Koole. En dat is verstandig, want relaties met anderen zijn volgens de existentieel psycholoog de belangrijkste bron van zingeving en zelfvertrouwen. ‘Volgens de socio-emotional selectivity theory van Laura Carstensen worden mensen naarmate ze ouder worden ook steeds beter in het uitkiezen van de vrienden die het best bij ze passen.' Het geheim van de juiste vrienden kiezen: ga niet om met mensen die het beduidend verder hebben geschopt dan jij. Want dan word je er onnodig aan herinnerd dat je een grijze muis bent. ‘Ik zie het soms op de universiteit bij grote ego's die naar een andere onderzoeksgroep vertrekken waar slimmere wetenschappers werken dan zijzelf. Je ziet hun ego's gewoon krimpen.'
Het is de reden dat oudere mensen - ondanks opkomende lichamelijke gebreken - vaak zo veel gelukkiger zijn dan jongeren, weet Koole. Ze hebben de zin van hun leven verplaatst naar kinderen en een uitgebalanceerde vriendengroep die hun waardigheid intact laat. ‘En ze zijn veel beter in staat in het nu te leven, gewoon te genieten van mooie dingen zonder dat ze iets moeten bereiken.'
Kortom, tips die Koole mij meegeeft: omarm de middelmaat (ga geen pogingen doen die alsnog te ontstijgen), investeer in goede vrienden, neem eventueel een kind en verruil ambitie voor het streven naar geluk. Probleem in mijn geval is overigens wel dat ik een man ben, vertrouwt Koole me toe. Want vrouwen hebben dit soort zaken beter begrepen. ‘Die zijn veel meer gericht op sociaal in plaats van maatschappelijk succes.'
Als laatste hart onder de riem vertelt Koole me hoe moeilijk de echt succesvollen op aarde het hebben. ‘Uit onderzoek blijkt dat het vaak niet goed afloopt met mensen die jong heel succesvol zijn. Jonge mensen die een Oscar winnen of de Nobelprijs, blijken statistisch veel eerder dood te gaan. Heel vroeg pieken is een grote stressfactor. Want je moet dat succes vasthouden, en dat is het moeilijkste wat er is. Succes is eigenlijk vreselijk.'
Sussende woorden van Koole. Gewoon leuke dingen gaan doen met mijn vrienden en alles komt goed. Maar zo makkelijk gaat dat niet als je ruim vijftien jaar lang oprecht hebt geloofd dat je heel bijzonder bent. Ik besluit (eenmalig) in therapie te gaan. Bij wie kan ik dat beter doen dan bij Jeffrey Wijnberg, de bekende ‘provocatieve psychotherapeut' uit Groningen. Die zijn patiënten flink de waarheid zegt en een schop onder hun kont geeft in plaats hen zalvend naar de mond te praten. Ofwel in zijn eigen woorden: ‘Het slechte zo benadrukken dat het goede bovenkomt.' Volgens Wijnberg is de provocatieve therapie ‘een van de meest effectieve methodes op dit moment'.
Op de divan
En zo lig ik een week later weliswaar niet op de divan, maar zit in een klassiek leren fauteuil tegenover een man die me redelijk aan Sigmund Freud himself doet denken: donker, snor, een vorsende blik, misschien wat guitiger dan die van de grote meester. Best zenuwachtig leg ik Wijnberg uit dat ik worstel met mijn middelmatigheid.
De Groninger heeft zijn conclusie snel getrokken: ik heb inderdaad weinig van mijn leven gemaakt. Hij tuurt me vervolgens indringend aan en spreekt op een toon die geen tegenspraak duldt: ‘Wat heb jij eigenlijk überhaupt voor besef van wat van waarde is in het leven, Kees? Je hebt last van middelmatigheid, zeg je. Dat klinkt zeurderig op een manier waar geen dankbaarheid uitspreekt. Ben je getrouwd? Heb je kinderen?'
Ik leg uit dat ik samenwoon, drie jaar, geen kinderen. Dat Aylin een geweldige vrouw is met een flamboyant karakter, maar dat dat heel soms wel eens botst. Opnieuw die vorsende blik: ‘Je bedoelt dat jij je thuis niet door haar de les wilt laten lezen? Dat jij denkt: wie ben jij, Aylin, om mij te zeggen waar mijn schoenen moeten staan? Ook daarin speelt je arrogantie nog steeds een grote rol, Kees. En dat noem jij dan een botsing van karakters? Dat heb jij heel mooi voor jezelf zo bedacht, jongen.'
Nederigheid en dankbaarheid, dat zou een middelmatig persoon als mij sieren, vindt Wijnberg. Dankbaarheid omdat zo'n geweldige vrouw mij ondanks mijn grijzemuizenbestaan wil hebben. ‘Die vrouw is het enige wat in jouw leven nog het verschil kan maken. Je bent gewoon blind, doof en ongevoelig, want je blijft denken dat je het op eigen kracht kunt in het leven, terwijl ik je al twintig jaar geleden had kunnen vertellen dat je met jouw instelling zou vastlopen.'
‘Je moet het leven op een andere manier gaan ervaren. Ik heb nog nooit een man het bijzondere, unieke in zichzelf zien vinden.'
Ik moet er even aan wennen: de zin en bijzonderheid van mijn leven moet ik vanaf nu volledig in de relatie met mijn vriendin zoeken. ‘En misschien in een kind, mocht jouw vriendin bereid zijn dat van jou te willen', vervolgt Wijnberg. ‘Weet je Kees, als jij een beetje gevoel in je donder hebt, waar ik het afgelopen half uur behoorlijk aan begin te twijfelen, dan voel jij je de meest bijzondere persoon van de hele wereld op het moment dat je een kind in je armen houdt. Ik denk dat onze sessie hiermee voorbij is.'
Fotografie: Deborah van der Schaaf
Illustratie: Studio Koosje
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Competenties en vaardigheden'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Niels | 12 juli 2011 (10:48)
Wat ee Hollandse hokjesgeest proef ik hier! Vooral niet boven het maaiveld uitsteken, zo lijkt de boodschap. Typisch Nederland. Ik heb nogal wat van de wereld gezien, en geloof me, in bepaalde contreien wordt jezelf bijzonder vinden en ergens voor gààn zeker gewaardeerd, en kóm je ook ergens.
Robert | 12 juli 2011 (13:00)
Om even een vergelijk te trekken met de VS, dit is een voorbeeldje uit de muziekwereld.
Nederlanders relativeren heel erg. Als je een Nederlandse band vraagt of ze goed zijn, dan zeggen ze: Joah, gaat wel, we doen het wel aardig. Ze willen niet arrogant zijn. Als je dat aan een Amerikaanse band vraagt zeggen ze dat ze de beste f*cking band ter wereld zijn!
En de rest van de muziekindustrie is daarop aangepast. Als een Amerikaanse agency vraagt of je jezelf een goeie band vindt, en je toont wat bescheidenheid, dan willen ze niet met je werken. Want als je JEZELF al niet goed vind, wie dan wel? Dus je MOET daar ook wel roepen dat je de beste bent, anders kom je sowieso nergens. Het waar maken komt pas later...
De vraag is natuurlijk: Maakt het verschil of je jezelf nu helemaal geweldig vind, of juist niet, als de werkelijkheid in beide gevallen hetzelfde is?
Ga je juist beter presteren omdat je in jezelf gelooft en jezelf goed vind, of ga je juist beter presteren als je beseft dat je nog veel moet leren en daardoor meer openstaat voor nieuwe dingen? Voor beide methodes valt iets te zeggen...
Ik vermoed dan ook dat de waarheid een beetje in het midden ligt...
De enige tip die ik de redacteur in kwestie kan geven is: Probeer jezelf niet alleen te waarderen aan de hand van je carrière, dat is ongezond. Er zijn genoeg mensen die werken om geld te verdienen, en hun levensgeluk uit andere zaken halen. Hobbies, vrienden, familie, gezin, etc.
Diana | 12 juli 2011 (13:47)
Haha, leuk stuk. Begrijp de reacties niet. Of wel eigenlijk. Veel te serieus natuurlijk. Uiteraard zijn de meeste 40-ers doorsnee, het hele land, de hele wereld zelfs, zit er vol mee. Of dat erg is... Geen kwestie van perceptie, maar beschouwing. En dat gaat beter als je 40 bent (geweest). Als je dan nog steeds hang naar roem of status hebt er is ook niks mis met blijven proberen of blijven dromen, je hebt alleen wat minder tijd.
Gerard van der Knijff | 12 juli 2011 (14:42)
Van HIPO tot nobody. Heel herkenbaar en haast een beetje wanhopig allemaal zo in dit artikel maar ik denk dat deze levensles altijd geleerd moet worden als je als HIPO begint. Ik reed eens, me heel interessant voelend, op een snelweg bij Rome onderweg naar het vliegveld, stervensdruk. Ik realiseerde me ineens ook al ben je Bill Gates of Bono en rijd je hier in een gouden RollsRoyce, het stelt niks voor ten opzichte van het grote geheel.
Belangrijkheid wordt gelukkig niet bepaald door wat je bereikt maar door het feit dat je geboren bent. Het leven is je gegeven en zal niet meer eindigen en alles is belangrijk. Of je nou als baby of als 90 jarige oud-president je aardse bestaan aflegt. Iedereen op zijn eigen plek in het grote geheel. Jezus zegt heel veel over dit onderwerp. Zijn prioriteiten staan vaak haaks op de onze. Ook ik houd er niet van om bij de "laatsten" te horen terwijl die volgens Hem toch de "eersten" zullen zijn. Of nog eentje: "Zalig zijn de armen van Geest ..." die hebben al gevonden waar de HIPO's vaak nog zo naar op zoek zijn.
Peter van Loevezijn | 12 juli 2011 (15:56)
Geweldig en hilarisch verhaal! Lees het laatste boek van Roos Vonk over onze zogenaamde zelfkennis en bijzonderheid in plaats van ons te laven aan al die 'zoek je eigen unieke ik' lectuur.
Marcel | 12 juli 2011 (16:44)
Ik krijg de indruk dat maatschappelijk succes hier de bijzonderheid bepaald. Terwijl heel veel bijzondere en geweldige mensen geen eigenschappen hebben waarmee ze rijk en beroemd worden.
Waren Mozart en Vincent van Gogh maatschappelijk succesvol? Of een geweldige metselaar en huisvader?
Heel veel mensen die hier als middelmatig worden weggezet, kunnen in hun persoonlijke kring hele bewonderde en inspirerende mensen zijn. En er zijn nogal wat mensen die alleen maar gedefinieerd kunnen worden als iemand die het gemaakt heeft, maar wat zijn ze verder kleurloos!
rudolf | 12 juli 2011 (17:09)
Versluis is blijkbaar redacteur van Intermediair, dan ben je volgens mij toch wel redelijk geslaagd. Niet heel beroemd of zo, maar welk percentage van de mensheid is nu zo beroemd?
rob | 13 juli 2011 (14:56)
Je moet gewoon een aardappel op een vork prikken daar een snelschiller bij kopen het de piepermiep noemen, dat presenteren op het beste idee van nederland als de ultieme oplossing voor een nietbestaand probleem en je bent opeens bijzonder, ook als veertiger. Of je gaat voor een vriendin van 14 jaar jonger en een sportautootje, mijn keuze en dat werkt ook goed ;-)
Gabor | 14 juli 2011 (12:15)
Ieder mens is bijzonder, want uniek.
Jos W | 14 juli 2011 (13:05)
Als ik met mijn Ferrari naar een automonteur gaat met de klacht dat hij niet harder wil dan 175 km/uur dan zijn er 2 mogelijkheden:
1. de monteur spoort het probleem op en verhelpt het of
2. de monteur probeert je te verzoenen met het idee dat 175 km/uur ook best wel een aardige snelheid is voor een gemiddelde auto en dat je in Nederland toch nergens zo hard mag rijden.
Geen enkele Ferrari-bezitter zal die 2e oplossing accepteren, maar als het om onszelf gaat dan worden we kennelijk geacht die 2e oplossing wel te accepteren.
Ik wil me best verzoenen met het besef dat ik geen grootse dingen presteer in dit leven, maar ik laat me mijn bijzonderheid door niemand afpakken.
Bert | 14 juli 2011 (14:10)
Maar Jos, je laat nu onvermeld dat er in 2010 slechts 13 Ferrari's werden verkocht in Nederland (versus 44 in 2009).
Vergelijk dat met de bestverkopende modellen: 17.922 VW Polo's, 17.843 maal de Peugeot 107, en 14.806 Toyota Aygo's. En 13.227 VW Golfs.
Kees Versluis voelt zich in autotermen vermoedelijk als een Opel Astra uit uit 1998. Dertien in een dozijn. Gold ooit, in de ogen van de gemiddelde burger die een autootje zocht om zijn caravan te trekken, als redelijk begeerlijk. Maar bijzonder? Nee. En zo is dat: het grootste deel van de auto's, en ook het grootste deel van de mensen, is nu eenmaal niet bijzonder. Anders zou er niks bijzonders meer zijn aan wie bijzonder is.
Leo | 14 juli 2011 (23:44)
Is dit een serieus verhaal of is het bedacht door de redactie? Deze persoon is toch niet eens middelmatig te noemen? Een Ford Ka is iets voor een 24-jarige secretaresse, niet voor iemand van begin 40. Dat je geen top carriere hebt is een ding, maar als het je niet eens lukt om op je 40e een vaste relatie met kinderen te hebben hoor je niet eens bij de middelmaat, maar ben je gewoon mislukt.
Helemaal mooi is dat hij zichzelf speciaal voelde tijdens zijn studietijd, maar daar zijn tijd liep te verdoen met drinken en niet studeren. Je studietijd is precies waar het kaf van het koren gescheiden wordt, er zijn er maar weinig die aan de top komen terwijl ze tijdens hun studie niets uitvoerden. Misschien is dat een aardig onderwerp voor een artikel in Intermediair?
Martin | 15 juli 2011 (15:33)
Mijn god, wat een lap tekst. Geen doorkomen aan. Mooi voor een tijdschrift maar toch niet voor internet?
Nick | 17 juli 2011 (15:06)
Niels, weet je wat ook typisch Nederlands is? Klagen over je eigen cultuur en vervolgens claimen dat jij jezelf van de massa onderscheid. Ik heb liever een doe maar normaal cultuur waar men elkaar ongeacht van afkomst elkaar kan aanspreken dan het Angel Saskische unieke sneeuwvlokjes cultuur waar mensen elkaar bij de eerste kans op een beetje extra al laten vallen
Rafael | 20 juli 2011 (13:10)
Typisch gevolg van overbevolking. Ieder mens is uniek! Maar onze opvoeding en de media niet. Daardoor onstaat dit massa hysteria. Goede mama's en papa's, dat hebben we nodig.
Josje | 7 augustus 2011 (19:36)
Knap en gedurfd. Dat vind ik ervan! Leuke man, die Kees! Jij hebt het gemaakt, alleen al door je zo kwetsbaar te tonen!
Dara | 25 augustus 2011 (8:54)
Ik zag de reactie van Leo in Intermediair.
Wat een onzin om Kees af te kraken om de auto die hij heeft.
Een vent van 40 die in een Ford Ka rijdt heeft juist lef. Die trekt zich blijkbaar niets aan van de door de maatschappij opgelegde regels over wie in welke auto mag rijden, goed zo!
En mislukt op je 40e als je geen relatie en kinderen heb?
Wat is dat nou voor ouderwets idee.
Ik heb geen kinderwens en ben dus volgens Leo mislukt.
Ik heb genoeg single vrienden die heel gelukkig zijn zonder relatie, maar die zijn volgens Leo dus ook mislukt. Leo, volgens mij ben jij de meest middelmatige persoon hier, zeg maar gerust meneer Burgerlijk.
Marco | 24 januari 2012 (9:46)
Leo is een kortzichtige dwaas... Typisch het slag mens wat deze maatschappij zo nep maakt.
The most important people are the people that find being important not important
|
