Dril je kinderen naar de top

Wat me toch altijd weer verbaasd is het of/of karakter van zulke stukken. Óf je verwent je kinderen en zegt nooit nee óf je drilt ze totdat ze angstig en onzeker worden.
Zou er ook nog zoiets als een tussenvorm bestaan?
Een waarin je je kinderen leert door te zetten, dat er ook zoiets als "nee" bestaat, dat niet alles kan of mag maar dat je ook best blij mag zijn met een rommelige tekening, niet meteen hysterisch wordt als er een 5 gehaald wordt op school of dat ze een sport gewoon niet zo leuk meer vinden. Een vorm waarin je je kinderen zelfrespect leert, waarin ze zelf leren kiezen wat ze echt willen maar waarin je ze ook leert dat ze om succes te bereiken best een tandje harder mogen werken.
Kom op zeg.

Hoe kun je verwachten van je kind dat het uren thuis bezig is te ontwikkelen terwijl de meesten van ons dat toch ook echt niet doen? Wat wel helpt is zelf laten zien dat ergens je best voor doen iets oplevert, zoals met een jaar of 10-12 je huishoudboekje inzichtelijk maken: dit komt er in bij papa en mama, en dit gaat eruit en dit en dat hebben papa en mama ervoor gedaan om dat te bereiken. Dus zorg nou maar dat je iets fatsoenlijks gaat leren, dan hoef je net als papa en mama niet op een houtje te bijten of afgunstig te zijn, dan vind je vast een leuke partner en kun je een mooi huis hebben met leuke vakanties en je kinderen prettig opvoeden en ze goede opleidingen betalen. Gezond verstand meegeven is genoeg, verplicht uitblinken is niet nodig. Een deel van de jongeren gaat vanzelf uitblinken om dat ze hun vak gewoon fantastisch vinden.

@ Danielle
Die tussenvorm is zoals het in Nederland gaat. We hebben de instelling, doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. En dat heeft al wat strictheid in zich.

China is wellicht het ene uiterste van dit spectrum, Brazilie bijvoorbeeld bevindt zich qua opvoeding aan de andere kant van het spectrum. Daar komt het woord 'nee' dus echt niet voor in de opvoeding. Nee zeggen tegen een kind is 'not done', waardoor kinderen vaak verwend raken. Je ziet dat de gemiddelde Braziliaan wat lakser is dan bijvoorbeeld een Nederlander.

Nederlandse ouders doen het in mijn optiek niet zo slecht.

Uuh...is de garantie dat je kinderen daar later erg gelukkig van worden ook aanwezig ? Mijn ouders hebben me altijd gepushed in een technische richting, maar daar ben ik niet gelukkig van geworden, Dus motiveren is goed, drillen vind ik te ver gaan !

Komt dat drillen niet gewoon door de taal? Er is bijna acht jaar studie voor nodig om de chinese taal te beheersen en over taal valt niet te discussieren. Kinderen in China groeien dus per definitie op in een omgeving waarin zij moeten luisteren en leren en de eigen mening simpelweg niet telt. Het voorbeeld over het dictee zegt genoeg.

Komt dat drillen niet gewoon door de taal? Er is bijna acht jaar studie voor nodig om de chinese taal te beheersen en over taal valt niet te discussieren. Kinderen in China groeien dus per definitie op in een omgeving waarin zij moeten luisteren en leren en de eigen mening simpelweg niet telt. Het voorbeeld over het dictee zegt genoeg.

Het is merkwaardig dat muziek, of in ieder geval het bespelen van een instrument, een dusdanige rol speelt. Meestal zijn kinderen in dit soort scenario's verplicht piano of viool te spelen - en geen enkel ander instrument. Geen jazzmuziek, ook niet als tiener, en geen trompet, fagot of gitaar. Een achterliggende motivatie voor de muzikale plicht wordt niet vaak genoemd, en over de culturele of artistieke waarde van muziek an sich horen we de ouders niet, of over hun eigen muzikale voorkeuren, vaardigheden en achtergrond. Een liefde voor muziek en een solide basistechniek op een instrument kan zich ook ontwikkelen met 30 - 60 minuten oefenen per dag, en dan blijft nog wat tijd vrij om te spelen met vriendjes en/of ouders.

Chinese minderheden blijken overigens in tal van landen uitstekend te presteren. Dat lijkt een gevolg van respect voor educatie en plichtsbesef jegens ouders dat cultureel bepaald is. Daar valt veel voor te zeggen. Het boek van mevrouw Chua lijkt helaas vooral gericht op effectbejag.

En dan krijg je Chinese studenten in westerse collegezalen met een gebrek aan creativiteit, nauwelijks eigen initiatief en een verlammende angst om het 'fout' te doen. als China al wereldmacht nr. 1 wordt, het valt nog te betwijfelen of china ook in de grote innovatieslagen meekan, komt dat voornamelijk door het bevolkingsaantal en niet door de opvoeding.

Meerdere keren op televisie documentaires gezien over China, hun groei, maar ook hoe ze hun 'liefde' tonen. Liefde kennen ze daar schijnbaar ook niet, want opleidingsniveau, werk met veel aanzien en veel geld verdienen zijn de enige eisen die ze hebben aan een partner. Het gaat zelfs niet zo ver zoals bij ons 'oppervlakkig' betreft de uiterlijke schoonheid, alleen geld doet er toe, dat is liefde. Echt bizar om te zien vanuit onze cultuur, hoe bekrompen Chinezen hierin zijn en 'levensgeluk zoeken'. Waar Michiel het over heeft, de verlammende 'angst om het fout te doen', zou misschien ook kunnen verklaren dat Chinezen meer technologie kopiëren uit het Westen en eventueel perfectioneren, dan dat ze zelf met uitvindingen komen. Ik zeg niet dat er geen Chineze uitvindingen zijn, maar procentueel gezien zouden veel meer uitvindingen uit China moeten komen.
Overigens zijn alle reacties, zowel de mijne als hierboven, wel stereotyperend, maar het is als Chinees natuurlijk ook lastig om hier zelf onderuit te komen als je constant wordt gecontroleerd door de regering op 'correctheid'.

Ik heb een kort interview met de schrijfster van eht boek gezien en ze kwam heel naturel en spontaan over. Fantastisch wat zij en haar kinderen bereikt hebben.
Veel dingen die ze in het boek beschrijft zijn hoe zijzelf is opgevoed door haar ouders en dat was zeker wat strenger dan zijzelf met haar dochters omging. En beide dochters heeft ze verschillend aangepakt omdat ze verschillende individuen zijn. Dus er kwam vast wel een hoop gevoel bij aan te pas.
Kinderen hebben ouders nodig om grenzen te stellen, ze te stimuleren en te steunen. Soms lijkt het erop dat de huidige jeugs denkt overal maar recht op te hebben en niet meer door heeft dat je moet werken als je iets wil bereiken! Dat levert uiteindelijk ook veel meer plezier en zelfrespekt op!

Zwaar over de top zo'n boek.
De top is smal, anders was het geen top maar een vlakte. Dus weinigen kunnen daar komen. Dat betekent dat het gros dus ongelukkig is want keihard gedrild worden maar niet het geoogde (geeiste) resultaat bereiken. En de geestelijke en lichamelijke vernederingen moeten ondergaan.
Ook grappig: "iets is alleen maar leuk als je er goed in bent". Wat een onzin. Ik vind sporten leuk maar ik ben er echt niet "goed" in. Want goed ben ik natuurlijk alleen als ik in de nationale of zelfs internationale top mee doe.

Dat je een beetje je best moet doen en dat we niet overal maar "ja" op moeten zeggen is prima, maar totaal iets anders dan een totalitaire staat zoals de schrijfster bepleit.

Heerlijk al die reacties van mensen die hoogstwaarschijnlijk niet in aanraking (zijn ge)komen met de Chinese cultuur! Ik beschik over ervaring uit beide culturen en het maakt nogal wat uit in welk land je kijkt. Chinezen in Nederland doen het anders dan Chinezen in mainland China. En hier in Nederland zijn de scholieren - de goede niet te na gesproken - ronduit lui en slecht opgeleid.

@ Ron
Geef je expres niet toe aan de vooroordelen over China/Chinezen, ga je Nederlandse scholieren bevooroordelen.
Overigens is het vreemd dat een communistisch land als China nu 'ons inhaalt' in economische groei, terwijl ze duizenden jaren geleden betreft ontwikkeling veel verder dan ons waren. Op basis van die uitgangspositie zou je toch verwachten dat ze ons nu niet zouden 'inhalen', maar dat ze allang op allerlei gebieden allang voorloper waren geweest. Hoe zou dat komen?