Vaders inzetten tegen crèche-stress

Ook ik heb met veel interesse dit onderzoek gelezen, en de wijze waarop dit in de diverse media is uitgelicht. Ik ben tot op heden niet verder gekomen dan de samenvatting; als werkende moeder met drie jonge kinderen is mijn tijd snel in beslag genomen. Toch levert het heel veel stof voor discussie en ruimte voor nieuwe vraagstellingen en vervolgonderzoek op. Persoonlijk vind ik daarom het advies dat uit het onderzoek is gedistilleerd, kortzichtig en prematuur.
Eén conclusie wil ik direct recht zetten: er is weldegelijk aangetoond dat het kinderdagverblijf een bijdrage levert aan de cognitieve ontwikkeling, zelfs bij een lage mate van stimulatie. Het is jammer dat dit niet nadrukkelijker wordt uitgelicht.
De gevolgtrekking die in dit artikel wordt weergegeven, namelijk het belang van de rol van de vader, wordt eigenlijk door het onderzoek zelf al terzijde geschoven. Hierin is 'slechts' de rol van de moeder als uitgangspunt genomen en ook alleen naar diens bevindingen en gedragingen gekeken in relatie tot het kind. Dat op zichzelf is natuurlijk al een interessant gegeven. Frappant vind ik ook dat de schrijfster meent dat het onderzoek er niet toe moet leiden "dat werkende moeders zich nog schuldiger en gestresst gaan voelen dan nu al vaak het geval is". Kennelijk is ook daarin geen rol weggelegd voor de vader.
Dit alles neemt niet weg dat ik alle discussie over dit onderwerp ten zeerste toejuich, mits daar de conclusie uit volgt dat er geen standaardoplossing is en er zoveel factoren een rol spelen dat elke situatie om een andere aanpak vraagt. En mijn persoonlijke conclusies, ook op basis van wat in dit onderzoek is beschreven, zijn 1. dat het weldegelijk mogelijk is een zeer goede en hechte band met je kind op te bouwen als deze meerdere dagen de kinderopvang bezoekt en 2. dat het kind feilloos reageert op de stress van de moeder (of vader) en er dus vooral bij gebaat is dat deze volledig vertrouwen heeft in de keuzes die zij maakt, in het belang van het kind. En dat kan (maar hoeft dus niet) heel goed zijn om de zorg voor dat kind over te dragen aan een gediplomeerd pedagogisch medewerker bij een kinderdagverblijf, zodat de ouders in de tussentijd zich aan hun professioneel werkzame leven kunnen wijden.

Ik ben het VOLLEDIG eens met de inhoud van Marinke's reactie.
Bovendien: in een gezin draait het om het belang van het geheel, als gezin ben je een unie en alleen of voornamelijk naar het belang van het kind kijken zal op de lange termijn ook voor het kind zeer nadelig zijn. Helaas zie ik dit in de praktijk nog te vaak gebeuren. Verder hoop ik dat we langzaamaan ontwikkelen naar een situatie waarin de vader inderdaad ook een grotere rol gaat spelen in deze discussie, uiteindelijk geef je als ouders het voorbeeld aan de volgende generatie dus wat dat betreft hebben wij nog veel te verbeteren.

Afgezien van dat ik het in grote lijnen wel eens ben met het artikel en dit een zeer waardevol onderzoek vind worden er een paar aannames gedaan die denk ik buiten het vakgebied van de onderzoekster vallen:

Als deze moeders nu en masse zouden besluiten hun baan op te geven om voor hun kind te zorgen, dan
Aanname 1) schaden ze daarmee niet alleen hun eigen ontwikkeling,
Aanname 2) maar ook hun gezin
Aanname 3) en de economie.
Aanname 4) Daar zit niemand op te wachten.

Ik zou zeggen, bekijk ook eens het onderzoek van een vrouw die zich juist daar specifiek op gericht heeft: http://www.youtube.com/watch?v=akVL7QY0S8A

Stress bij kinderen in de creche (en de invloed daarvan op de ontwikkeling) is een belangrijk gegeven in deze discussie en dat maakt dit onderzoek waardevol.

Maar er zijn genoeg nadelen aan het tweeverdienerschap die verdwijnen bij terugkeren naar eenverdienerschap. Elizabeth Warren weet dit goed uit te leggen, ook al gaan haar cijfers over de Amerikaanse economie.

Het lijkt me uit principe belangrijk dat we het mogelijk maken om de rollen om te draaien voor vaders en moeders die dat willen(!), maar het zou wellicht beter zijn geweest als er in dit artikel geen aannames werden gedaan over de economische gevolgen van een afname van tweeverdieners zonder nuancering rond bepaalde grote bedragen die gezinnen uitgeven, die juist worden bepaald door besteedbaar inkomen. (ofwel, als iedereen minder verdient, dalen de uitgaven mee).
Op korte termijn gaan de aannames misschien op, maar op lange termijn zou de ontwikkeling wel eens veel positiever uit kunnen pakken.

Zeker op een ruime arbeidsmarkt (een economie in een recessie) kan het voor de economie als geheel juist een stimulerend effect hebben als mensen er bewust voor kiezen om voor een bepaalde periode te stoppen met werken. Maar ook in een groeiende economie gaat wat Elizabeth Warren stelt in Nederland heel goed op. Omdat de huizenmarkt (met name voor jonge gezinnen en starters) vooral een aanbodmarkt is bepaalt het besteedbaar inkomen hoeveel men uitgeeft, en dus indirect met name de huizenprijzen.

Cariere maken en kinderen krijgen. Misschien kan het gewoon niet samen gaan.
Mensen willen tegenwoordig denk ik teveel.
Een bepaalde levensstandaard houden en kinderen.
Ik denk dat een kind liever meer tijd besteed met de ouders dan dat het merkkleding aan heeft!

Piet, was het maar zo simpel. Helaas gaat het niet langer om het inleveren van merkkleding of de tweede vakantie als de vrouw of man stopt met werken.

Voor de gemiddelde eenverdiener is het hebben van kinderen onbetaalbaar, zelfs als men zuinig leeft. Het gemiddelde salaris van twintigers is geen vetpot. Een benedengemiddelde starterswoning is voor jonge eenverdieners net betaalbaar, maar zorgt er in combinatie met gestegen energieprijzen en belastingen wel voor dat vaste lasten meer dan 50% van het inkomen innemen.

Het hebben van een auto (vaak nodig voor werk) en de kosten van voedsel nemen de overige 50% voor hun rekening. Voor kinderen is eenvoudigweg geen financiële ruimte. Voor intermediair lezers is dit vast lastig voor te stellen, omdat er daar misschien niet zoveel tussen zitten met een salaris van bruto maximaal(!) 3000 euro, maar dat is wel de realiteit onder de meeste jonge Nederlanders.

Natuurlijk kan je als je onder de modale grens komt aanspraak maken op sociaal huren en diverse toeslagen, als je tenminste zo verstandig was om je 10 jaar geleden al in te schrijven bij een woningcorporatie.

De huidige situatie is simpelweg dat voor twintigers kinderen krijgen voor mensen die beneden modaal zitten en aanspraak kunnen maken op sociale voorzieningen betaalbaarder is dan voor mensen die rond het modale inkomen zitten. Pas bij tweeverdieners wordt het voor de 'sterke schouders' weer haalbaar om kinderen te hebben.

Op een zeer effectieve manier halen we daarmee onze maatschappij onderuit, dat is ook de reden dat de 'collapse of the middle class' waar Elizabeth Warren het over heeft zo reëel is in Nederland.

Ik denk eigenlijk dat de gemiddelde babyboomer niet beseft hoe lastig de financiële situatie is van mensen die in deze tijd op de arbeidsmarkt komen èn kinderen op willen voeden. Tweeverdienerschap is voor hen geen keuze. De arbeidsparticipatie van mannen èn vrouwen tussen de 25 en 35 jaar oud ligt nu op resp 93,4% en 82,4%.

Dat zijn niet allemaal mensen die 'teveel willen' maar ook heel veel jonge mensen die vooral aan het overleven zijn. Daar zit dus geen ruimte meer in. Het wordt tijd dat meer mensen inzien dat de veelbesproken 'rekening' nu al bij de huidige jonge generatie ligt.