Haal voldoening uit je ontslag
Auteur: Carien Karsten
|
10-12-2009
| Reacties: 2
|
 Mail dit artikel
Ontslag, of dreigend ontslag, kan er behoorlijk inhakken. Hoe zorg je dat je met een positief gevoel de deur achter je sluit?
Ellen werkt zo'n tien jaar bij een groot trainingsbureau. Hoewel ze zich voor meer dan honderd procent heeft ingezet, vermoedt ze dat ze het bedrijf binnenkort moet verlaten. De omzet is ongeveer gehalveerd en een nieuwe directeur is aangesteld om de organisatie er bovenop te helpen. Hij heeft al meegedeeld dat ontslagen onontkoombaar zijn. Ellen is het type dat doorgaat en haar emoties in moeilijke tijden onderdrukt: ‘Dat akelige gevoel komt nu even niet uit, m'n werk gaat voor.'
Het onderdrukken van je gevoel is geen goede zaak. Het vreet energie, zorgt voor een onrustige slaap en maakt je gespannen. Daardoor ontplof je sneller bij kleine dingen en kun je je moeilijker concentreren. Zo blokkeerde Ellen volledig tijdens een van haar laatste trainingen. Ze kon niet meer verder en moest de training onderbreken.
De vijf kerngebieden
Daniel Shapiro, directeur van het Harvard International Negotiation Program (Harvard Business Review, november 2009) stelt dat negatieve emoties je niet zomaar overkomen, maar voortkomen uit aantasting van een van de vijf kerngebieden:
Waardering (erkenning van waarde) Betrokkenheid (emotionele band met anderen) Autonomie (vrijheid te voelen, denken en beslissen) Status (je positie in vergelijking met anderen) Rol (verantwoordelijkheden en verwachtingen die horen bij de functie).
Het niet honoreren van deze basisbehoeften roept bij iedereen een naar gevoel op. Als je merkt dat een gebeurtenis je sterk emotioneert, zoek dan eerst uit welk kerngebied je uit balans brengt en erken je geraaktheid. Dat betekent niet dat je onmiddellijk tegenover je baas je emoties moet uiten.
Het exitgesprek
Wat bijvoorbeeld helpt bij ontslag, is er een positieve draai aan geven. Het is misschien moeilijk voor te stellen bij zoiets pijnlijks, maar als je aan bovenstaande basisbehoeften pro-actief en positief vorm geeft, kun je met voldoening afscheid nemen van je collega's, leidinggevende en klanten.
Ellen wist intussen dat ze ontslag kreeg en voelde zich gediskwalificeerd op het gebied van waardering. De vriendin aan wie ze het vertelde, hielp haar er anders naar te kijken: ze werd niet op straat gezet vanwege een gebrek aan waarde, maar om economische redenen. Ze kreeg het advies om op eigen initiatief waardering en steun aan het bedrijf te geven. Zo kon ze haar gevoel van gekwetstheid verminderen.
Ellen organiseerde een exitgesprek met haar nieuwe directeur. Ze stelde voor een uurtje te wandelen en bracht daarin de waarde van het trainingswerk naar voren, wat ze zelf had bijgedragen aan de organisatie en hoe het werk goed in stand gehouden kon worden.
Haar nieuwe directeur, zelf afkomstig uit een andere sector, kon als adviseur altijd werk overnemen van anderen en verwachtte nu van trainers dat zij dat onderling ook deden. Maar dat kan niet in dit vak, hield ze hem voor. Je moet hun grenzen erkennen.
Ze had het gevoel dat haar boodschap overkwam en wist dat ze iets had kunnen doen voor haar collega's en voor haarzelf. Met het erkennen van de ander, gaf ze zichzelf waarde en voelde ze zich betrokken. Ze deed recht aan haar opvattingen, haar status als deskundige en het gevoel van verantwoordelijkheid dat bij haar rol paste.
Ze bleef trainer, ook bij ontslag en vergrootte zo zelfs de kans om teruggevraagd te worden bij andere omstandigheden.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Coach work-life balance'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Rick | 11 december 2009 (8:38)
Mooi verhaal van de softe sector. Vaak kan je je computer uitzetten en binnen tien minuten het gebouw verlaten met je persoonlijke spullen. En dan verwachten de grote bedrijven toch wel een grote verbondenheid met het bedrijf van de werknemer. 'Eerlijke' CEO's zeggen dan ook dat het bedrijf alleen bestaat bij het vergroten van aandeelhouderswaarde elk kwartaal.
Hans | 16 december 2009 (9:55)
Mijn waarneming is dat veel werknemers te laat reageren.
Men neemt de signalen die vooraf gaan aan ontslag niet waar of neemt ze niet serieus genoeg of durft niet pro-actief te handelen.
Veel werknemers denken niet strategisch over de continuiteit van hun werkplek en hun employability.
Daar is voor veel mensen winst te halen.
|
|
