Burn-out op je CV?

Ik vind het gegeven advies nogal dun. Wat moet je nu doen als je een burn-out hebt gehad? Uitzoeken wat je gedaan of geleerd hebt in die periode volgens de coach. Zoveel doe je niet hoor als je een burn-out hebt, dan lig je voornamelijk te slapen en probeer je weer op te krabbelen in de tijd dat het duurt. Niks geen Spaans leren of webdesign maar je leven, energie en zin in dingen proberen terug te vinden. Therapie en sporten. Een burn-out niet willen missen? Ik kan me er niets bij voorstellen. Bij een echte burn-out (dus niet alleen maar een beetje overspannen) voel je je knap ellendig en zijn al je zekerheden weggeslagen. Dat zou ik niemand toewensen "omdat je er zoveel van kan leren". Deze coach heeft blijkbaar zelf nooit een burn-out meegemaakt.
En ook al heb je wel wat gedaan tijdens je burn-out, dan laat dat wel onverlet dat je die burn-out had en hoe goed je verhaal dan ook is, je wordt bij het woord burn-out toch niet aangenomen, zeker in deze tijd niet waar er veel keuze is uit kandidaten.
Ikzelf heb een burn-out toen ik een paar jaar geleden weer ging solliciteren, verzwegen. Wel verteld dat ik een tijdje thuis ben geweest en niet gewerkt had, ik had immers een gat in mijn CV. Hoogopgeleide vrouw, tijdje thuis geweest bij de kinderen. Geen recruiter die verder gevraagd heeft. Ook bracht ik wel eens ter sprake dat ik het vanuit mijn principes niet eens kon zijn met (delen van) het beleid van mijn vorige werkgever (waar ik de burn-out had opgelopen) en dat ik daarom daar weggegaan was. Ook nooit verder gevraagd.
Daarnaast wist ik voor mijzelf dat ik de burn-out en de redenen achter mij gelaten had en prima in staat ben om weer de baan te gaan doen die ik graag wilde hebben. Gelukkig wilde men mij ook graag hebben en het gaat nu alweer een paar jaar goed.
Ook las ik ergens op deze site dat je nooit iets op je CV of brief moet zetten waardoor je niet uitgenodigd wordt. Lijkt me ook gelden voor een gesprek met betrekking tot informatie die niet meer relevant is, je bent immers weer beter. Het gaat bij een burn-out immers om het verleden en niet om de toekomst.
Dit soort zaken vertellen valt wat mij betreft in dezelfde categorie als vertellen dat je bijvoorbeeld zwanger wilt worden. Dat vertel je toch ook niet, terwijl je dan in ieder geval zeker weet dat je er een tijdje uitgaat als het lukt. En niemand die het gek vindt als je een dergelijke wens verzwijgt. Ook het gehad hebben van een (ernstige) ziekte in het verleden vertel je toch niet zomaar ongevraagd? Waarom een burn-out dan wel?

Dank voor je uitvoerige reactie. Een misverstand is dat ik ervoor zou zijn in je cv te zetten dat je burnout hebt gehad. Dat heb ik nog nooit iemand aangeraden. Wel geef ik dikwijls het advies om aan te geven dat je er een tijdje tussen uit bent geweest en bijvoorbeeld voor de kinderen hebt gezorgd of een opleiding hebt gevolgd. je geeft zelf een mooi voorbeeld van hoe goed dat werkt.

Een tweede misverstand is dat je niets meer kunt doen als je burnout bent. Dat is maar bij een kleine groep het geval. Eerste stap is de conditie op peil te krijgen en vervolgens gevoelsmatig weer lekker in je vel te zitten. Dan is het zaak je af te vragen: waar heb ik zin in, wat geeft energie? Daar zullen mogelijk activiteiten tussen zitten die relevant zijn voor je cv. Vervolgens ga je na wat je echt belangrijk vindt in je leven. Hierop richt je je bij het vinden van een nieuwe baan.

Mijn ervaring is dat dit traject tussen de drie- en zes maanden duurt. Het is niet zo dat dan alle burnoutklachten voorbij zijn, maar je kunt wel weer aan het werk.

Dit artikel geeft geen antwoord op de vraagstelling: hoe verpak je de time-out op je cv? . Puur een lokkertje om enig psychologisch geleuter over burn-out te lozen. NB ik heb mijn burn-out allang gehad en verwerkt.
Mijn advies (in plaats van dat het beloofde door mevrouw Karsten): ik kan iedereen aanraden om gewoon de "verloren" tijd te verbloemen.

mvg
Gerard Snippe

Ik ben ook weer enigszins verbaasd door de reactie van mevrouw Karsten. Een totaal-traject bij een burn-out dat 3 tot 6 maanden duurt? Lijkt me erg kort, dat lijkt meer op een fikse overspannenheid en niet op een burn-out. Een burn-out is dan niet het juiste woord, dat is echt een situatie waar je niets meer kunt en geen prikkels kunt verdragen, ook na een heel aantal maanden van sporten. Ik ken gevallen om mij heen van mensen die daarmee jaren te kampen hebben, ook terwijl zij sportbegeleiding en psychologische begeleiding hebben. Soms moet er ook opgenomen worden in een inrichting. Vaak is er bij een burn-out ook een lichamelijke component; je lichaam kan niet meer tot rust komen en stress kan je niet meer verwerken. Dit is te meten. Door sporten kan dit langzaamaan weer wat beter worden. Bij een echte burn-out (dus geen 3 tot 6 maanden) is het nog maar de vraag of je ooit weer op je niveau kunt en wilt werken.
Laten we ophouden om op iedere overspannenheid het woord "burn-out" te plakken en vervolgens te doen alsof een burn-out niet zoveel voorstelt en je lekker dingen kunt gaan doen die wellicht ook nog relevant zijn voor je CV. Met deze manier van benoemen heeft bijna iedereen wel eens een burn-out meegemaakt en dat is gelukkig toch echt niet zo.
Als je erbovenop komt, wat het ook was, gewoon net als Gerard zegt, verbloemen.

Het is echt niet zo dat ik het eens ben met mevr. Karsten, eerlijk gezegt kan ik mij meer verplaatsen in de mening van dhr. Snippe.
Maar het moet mij wel van het hart, lieve Mariska, mevr. Karsten heeft nergens geschreven dat een burnout van het begin tot het einde 3 tot 6 maanden duurt.
Logisch, iedereen weet wel dat je met een burnout niet met een half jaartje klaar bent.
Wanneer men zich een mening vormt is het van groot belang dat men goed luistert of in dit geval goed leest zodat de mening goed gefundeerd is.
Daarom Mariska, lees nu eens even goed...

met vriendelijke groet,
Alexander van Dort.

Eerste stap is de conditie op peil te krijgen en vervolgens gevoelsmatig weer lekker in je vel te zitten.- Dan is het zaak je af te vragen: waar heb ik zin in, wat geeft energie?- Daar zullen mogelijk activiteiten tussen zitten die relevant zijn voor je cv.- Vervolgens ga je na wat je echt belangrijk vindt in je leven. Hierop richt je je bij het vinden van een nieuwe baan.

Mijn ervaring is dat dit traject tussen de drie- en zes maanden duurt.- Het is niet zo dat dan alle burnoutklachten voorbij zijn, maar je kunt wel weer aan het werk.


Volgens mij is dat duidelijk, je hoeft het niet met mevr. eens te zijn, ben ik ook niet, maar er staat zeker niet geschreven dat een burnout 3 tot 6 maanden duurt.

Ik heb 9 maanden een therapie gevolgd en ben er op 2 oktober mee geeindigd. Omdat ik de therapie wilde volgen, heb ik mijn baan verloren en moet nu weer gaan solliciteren. Het is mijn niet geheel duidelijk geworden, hoe ik deze "time-out" op mijn CV moet zetten. Is het voldoende om "sabbatical" te schrijven en het dan nader uit te leggen bij een gesprek? Ook wil ik niet perse zeggen, dat ik een therapie gevolgd heb omdat ik me kan voorstellen, dat het niet geheel positieve overkomt.
Graag advies.
Met vriendelijke groet,
Sylvia Schmidt

L.S.,

as far as i am concerned.......NIEMAND vertelt de waarheid....waarom zou jij dat doen, temeer je er niet bij gebaat bent.
Ik had de mzzl dat mijn burnout parallel liep met een op handen zijnde zware operatie.

Ik raad je aan de tijd in je cv 'op te vullen'.
"Sabbatical" is aardig....als je dan ook maar een goed en plausibel verhaal hebt.

Een CV betekent letterlijk vertaald 'levensloop'.In de praktijk is het echter een statische opsomming van feiten en ervaringen, bedoeld om een beeld te vormen van jouw geschiktheid voor een functie. Het benoemen van een burn-out op papier lijkt me niet raadzaam.
In een gesprek vind ik het een andere zaak. Ik (P&O-er) hecht erg aan echtheid en waarheid, zowel over de sollicitant als over de functie. In een goed gesprek met wederzijds vertrouwen kan ook een burn-out aan de orde komen. Waarom? Omdat het getuigt van lef en eerlijkheid. Volgens mij loopt Ieder mens minstens eenmaal in zijn loopbaan keihard tegen tegen zichzelf en zijn valkuilen aan. Met een burnout als meest heftige (en minst gewenste) gevolg. Ik ben ervan overtuigd dat iemand na een dergelijke ervaring een enorme sprong heeft gemaakt in zelfreflectie, zelfkennis en zelfmanagement. En daar heeft een werkgever een groot voordeel aan.
Onlangs heb ik een contract verlengd van een medewerker, die vorig jaar is aangenomen na een uitval uit het arbeidsproces van ruimschoots meer dan een jaar. De werkervaring en persoonlijke match was natuurlijk okee, dat is basis. Daarbovenop heeft de burnout haar geleerd anders met haar werk om te gaan. Daar plukken zowel zij als wij nu de vruchten van. (En ja, ik had keus uit meerdere kandidaten, en nee, ik werk niet in de gezondheidszorg.

Kortom, kortzichtig van een werkgever om uitsluitend op grond van een burn-out af te wijzen.

Goed om ook positieve reacties op sollicitanten met een CV-gat door burn-out te horen, zoals hierboven van Miranda als P&O-er. Ik ben wel benieuwd hoe de pas-aangenomen medewerker de 'uitval van ruimschoots meer dan een jaar' op haar CV heeft vermeld.

Zelf zit ik ook met zo'n gat (8 jaar) en het knalt er wel uit op mijn CV, ondanks de vermelding van vrijwilligerswerk. De tip om te vermelden dat je voor kinderen hebt gezorgd is ook wat schraal als je er zoals ik maar één hebt. En mijn ervaring tot nu toe is dat P&O-medewerkers echt wel gelijk naar het gat vragen. 'Verbergen' klinkt zo makkelijk, maar hoe doe je het, zonder oneerlijk te worden?

Van een pragmatische kant ben ik zelf ook van mening dat het beter is een burn-out te verbloemen: mij werd zelfs door een head-hunter aangeraden om mijn jaartje tussenuit (wat min of meer als een wereldreis uitpakte) als "buitenlands verblijf" te vermelden, omdat sommige werkgevers het met scheve ogen aanzien als men er ook maar even tussenuit valt zonder echt te werken. Hedonistisch is fout, zei ze, de multinationals willen nu eenmaal werkbeesten die niet klagen en niet iemand die weet dat er nog een leven is buiten de werkplek. Als het bovendien gepaard gaat met een burn-out, wordt het nog lastiger uit te leggen waarom je zoveel rust nodig hebt om weer op adem te komen.
Er is natuurlijk niet zoiets als "de" werkgever en wellicht vindt de ene het positief ("he, een hoop levenservaring, die zal beter prioriteiten kunnen stellen en signaleren als iets niet gaat, m.a.w. verantwoordelijkheid nemen"), de ander een bedreiging ("hm, lijkt me een zwak iemand, misschien toch geen goed idee de risico te lopen dat ie weer bezwijkt").
Desalniettemin, een gat in de CV is een gat en die moet opgevuld worden, liefst niet met leugens want dat komt toch aan het daglicht.
Wat volgens mij werkt, is te zeggen dat je gewoon hoge eisen gesteld hebt aan je toekomstige werkplek en dat je die nu wel denkt gevonden te hebben (aangenomen dat je op een sollicitatiegesprek bent). Als ze ernaar vragen, mag je best vertellen dat je vorige werkplek niet voldeed aan die verwachtingen, maar zij wel. Grotendeels is dit de waarheid: het pakte niet goed uit, je bent op zoek naar de plek waar het wel uitpakt en dat is heel moeilijk als je net ingestort bent.
Het artikel stelt een nuttige vraag, maar geeft daar naar mijn mening geen antwoord op en de aanbevelingen zijn niet resultaatgericht, dat is wel jammer. Intern balans opmaken is natuurlijk belangrijk, maar waar iedereen nieuwsgierig naar is: hoe gebruik je de opgedane kennis en implementeer je het pragmatisch op je CV?

Het al dan niet aangeven van een burn-out op je CV is één vraag. Een andere is, als hier wèl voor kiest, hoe vermeld je dat. Schrijf je bij aanvullende informatie twee data op, één datum wanneer de burn-out begon en één op het moment dat het werk weer is hervat?
Ikzelf loop namelijk tegen het volgende probleem op: Ik studeer nu al een flink aantal jaren, specialisatie op specialisatie. Nu ben ik volgende maand klaar en zet momenteel mijn CV op. Afgelopen jaar heb ik echter door zwangerschap een flinke studievertraging opgelopen. Hoe maak ik nu duidelijk dat ik niet drie jaar bezig ben geweest met een éénjarige masteropleiding, maar een twee-jarige masteropleiding heb gedaan met bovenstaande vertraging?

ik vind het allemaal ook erg kort door de bocht: een burn-out van een half jaartje, en je doet intussen ook nog cursussen en hobbies?
dat is geen burn-out, maar gewoon vakantie.

toen ik een burn-out had had ik niet de energie om wat dan ook te doen. dus dan moet je maar hopen dat je er naderhand gelooofwaardig verhaal over kan houden: doen alsof je er bewust voor hebt gekozen om thuis bij de kinderen te zijn zoals mariska bijvoorbeeld.

dus hoe los ik dat op? vlak na mijn eerste universitaire opleiding een burn-out gekregen. 6 jaar thuisgezeten, met sporten (zwemmen, wandelen, etc) weer langzaamaan energie opgebouwt . en inmiddels een flink stuk op weg met m'n nieuwe opleiding. feitelijk dus nog nooit echt gewerkt (ook geen vrijwilligerswerk).
tips?? het is onmogelijk om zo'n gat helemaal weg te poetsen, maar wat kan ik erover zeggen om het allemaal net wat minder erg te laten lijken?


@anna, vertraging door zwangerschap lijkt me niet zo'n groot probleem.
probleem van burn-out is dat een werkgever je al snel een ongemotiveerde slappe zak zal vinden (in beleefdere termen)

nog eventjes: ik mag de tips dan kort door de boch vinden, maar ik ben wel blij dat er aandacht voor dit onderwerp is.

Ik zit op dit moment ook in een zware depressie. Zit ook te piekeren over hoe ik dit nu moet verantwoorden, mocht ik ooit herstellen. Zie de toekomst dan ook somber in. Wat moet je nou vermelden in je CV en vertellen op het gesprek. Ik ben ook niet voor het leugentje om bestwil. Verder als je oude werkgever gebeld wordt als referentie komt het uiteindelijk toch naar voren. De reden van mijn depressie is een combinatie van verschillende factoren, maar één van grote is wel mijn ontevredenheid qua waardering door huidige werkgever. De financiele beloning weegt hier ook zwaar mee. Maar het lijkt me dat je dit niet kan vertellen bij een sollicitatie. Verder voel ik me nog onzekerder over mijn eigen kunnen door de hele situatie.

@ Ano. Ik ben herstellende van een burn-out, in 2008 tegenaan gelopen. Daarbij ernstig depressieve klachten en straatvrees. Ben op dit moment nog niet volledig hersteld, maar wel volledig inzetbaar zoals dat heet. Mijn werkgever is daarom een procedure tegen mij gestart om mij te ontslaan en ik moet nu dus solliciteren. Let wel: nu, nadàt ik bijna hersteld ben. Ik weet echter nog wel dat ik me in 2008 dezelfde zorgen maakte, maar dat ik nu pas, in 2011, ga solliciteren.

Mijn advies aan je:
1. Zoek hulp. Professionele gespecialiseerde begeleiding. Eerst beter worden.
2. Stop met piekeren (al weet ik uit ervaring dat je dat toch niet zal doen). Je bent nu helemaal niet in staat om te werken en dus ook niet in staat om te solliciteren en dus hoef je op dit moment helemaal niets te verantwoorden. Komt tijd, komt raad; word maar eerst beter. Kijk naar mij; we praten over een termijn van 2 1/2 jaar.
3. Je weet helemaal niet wat je werkgever bij een referentie zal doen. Zít die manager van jou er überhaupt nog wel als je weer beter bent?

Hallo Selena,
Even reageren op jouw opmerking dat je werkgever je wel zal zien als een ongemotiveerde slappe zak zal zien..
Mensen die burnout raken zijn juist de sterkere mensen.
Ze zijn enorme doorzetters, harde werkers en daardoor gaan ze door totdat ze er bij neervallen.
Mensen die overspannen raken hangen veel eerder hun bijltje erbij neer.
Wat overigens natuurlijk een veel betere manier is..
Maar een ongemotiveerde slappe zak is alles behalve waar!!!!
Groetjes, Mascha (nu 3 jaar aan t opkrabbelen van een zware burnout 30jaar)

Fijn! Eindelijk een discussie hierover. Voor de rest is er op internet bitter weinig over te vinden. Ik zit ook heel erg te twijfelen hoe ik het gat in mijn cv ga verklaren. Aan de ene kant ook bang om betiteld te worden als slap of niet stressbestendig. (ik ben secretaresse, kijk iedere vacature maar na, dat moet je wel zijn...). Aan de andere kant kan ik zeggen dat ik echt wel mijn valkuilen heb leren herkennen en dus veel steviger in mijn schoenen sta als voor mijn burn-out. Iets wat ik toch ook wel heel belangrijk vind om aan te geven. Om het letterlijk om je CV te zetten lijkt me ook niet zo'n goed idee, in een gesprek er iets over vermelden, tsja eerlijkheid duurt het langst toch?
Ik ben nu 3kwart jaar thuis, en alle goed bedoelde adviezen van familie en vrienden ten spijt over thuisstudies enz, dat kan ik simpelweg (nog) niet opbrengen. Het is al een wonder dat ik weer "gewoon" en boek kan lezen. Met echt solliciteren ga ik dus ook nog maar een poosje wachten. Maar fijn om te weten dat er P&O-ers bestaan die iemand niet gelijk afschrijven!