Pap, wat doe je eigenlijk voor werk?

Ik neem mijn kinderen mee naar het werk en laat ze een dag meelopen. Daarna laat ik ze de vraag zelf beantwoorden. Hele leuke antwoorden: beetje computeren, beetje koffiedrinken, beetje kletsen... Zo ziet een gemiddelde werkdag er wel uit...

Beetje laconiek zeg ik meestal dat ik vuilnisman ben.

Maar de vraag komt dan al snel, wat ruim je dan op. Dan raak ook ik in war, ja wat ruim ik eigenlijk op.
Nee, ik probeer dingen beter te maken. Uh ben je dokter dan? Nee, ik verbeter processen. Ben je dan advocaat. Nee, ik help bedrijven en mensen beter te laten presteren. Oh zijn die bedrijven en mensen ziek dan. Nee, de bedrijven zijn goed maar ik probeer ze geweldig te maken. Oh dan weet ik het al je bent, je bent een tovenaar. Nou ja na al dat gegoochel met termen begin ik het zelf bijna te geloven.

Het belangrijkste is niet wat ik ben maar wat ik er van wordt. Ik word er blij van en ik doe wat ik leuk vind. Dus als je later groot bent doe dan wat je leuk vind en wat je gelukkig maakt. En het mooiste is als je er dan ook nog voor betaald krijgt.

Het voordeel van 7 kinderen in de leeftijd van 3 tot 14, is dat je eigenlijk de verschillende versies paraat moet hebben.

Voor de jongeren gaat dat verhaal in de richting van: "wij vragen aan mensen elke maand een klein beetje geld. Als bij één van die mensen het huis in brand vliegt, kunnen wij ze heel veel geld terug geven om een nieuw huis te bouwen, met alles er in."

Bij de ouderen gaat het al in de richting van: "wij helpen onze klanten bij het managen van hun risico's" : dus dienstverlening, dienstverlening, dienstverlening.

Ik merk zelf dat de verhalen van de werkvloer, wat gebeurt er met klanten, wat gebeurt er met medewerkers ("Heb jij écht iemand ontslagen????"), door de kinderen worden opgezogen, en zelfs jaren later nog woord voor woord kunnen worden herhaald. Als je ze goed verpakt zijn het mooie levenslessen.